Uitspraak · Civiel recht
Rechtbank Noord-Nederland, 13 november 2026 – Overeenkomst tussen de NCG en inwoners Ten Post
ECLI:NL:RBNNE:2026:4991Zaaknummer C/18/261994
- Instantie
- Rechtbank Noord-Nederland
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- C/18/261994
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Kort geding, Op tegenspraak
- Uitkomst
- Vordering afgewezen
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 150 Rv
- Zittingsplaats
- Groningen
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Overeenkomst tussen de NCG en inwoners Ten Post inzake versterkingsoperatie / vordering tot oplevering op korte termijn / vordering afgewezen omdat in kort geding niet gebleken is dat NCG tekort is geschoten in de verplichting zorg te dragen voor zo spoedig mogelijke oplevering
5 De beslissing
De voorzieningenrechter
wijst de vorderingen af;
compenseert de proceskosten tussen partijen, in die zin dat iedere partij zijn eigen kosten draagt..
| Dit vonnis is gewezen door mr. C.S. Huizinga en in het openbaar uitgesproken op 13 november 2026. |
711/lw
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK Noord-Nederland
Civiel recht
Zittingsplaats Groningen
Zaaknummer: C/18/261994 / KG ZA 26-474
Vonnis in kort geding van 13 november 2026
in de zaak van
1 [eiser sub 1] ,
te Ten Post,2. [eiser sub 2],
te Ten Post,3. [eiser sub 3] ,
te Ten Post,4. [eiser sub 4] ,
te Ten Post,
5. [eiser sub 5] ,
te Ten Post,6. [eiser sub 6] ,
te Ten Post,7. [eiser sub 7] ,
te Ten Post,8. [eiser sub 8] ,
te Ten Post,9. [eiser sub 9] ,
te Ten Post,10. [eiser sub 10] ,
te Ten Post,11. [eiser sub 11],
te Ten Post,12. [eiser sub 12] ,
te Ten Post,13. [eiser sub 13],
te Ten Post,14. [eiser sub 14] ,
te Ten Post,
eisende partijen,
hierna samen te noemen: de eigenaren,
advocaat: mr. P.M.J. de Goede,
tegen
DE STAAT DER NEDERLANDEN,
NAMENS DEZE DE DIRECTEUR NATIONAAL COÖRDINATOR GRONINGEN,
te Groningen,
gedaagde partij,
hierna te noemen: NCG,
advocaat: mr. L. ten Velden.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding;- de mondelinge behandeling van 30 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;- de pleitnota van mr. Ringenaldus, die waar heeft genomen voor mr. De Goede;
- de pleitnota van mr. Ten Velden.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De feiten
Eisers 1 tot en met 3 zijn eigenaar van woningen aan de [straatnaam 1] en [straatnaam 2] te Ten Post, hierna ook te noemen ‘de fase 2 woningen’.
Eisers 4 tot en met 14 zijn eigenaar van woningen aan de [straatnaam 3] en [straatnaam 4] te Ten Post, hierna ook te noemen ‘de fase 3 en 4 woningen’.
De eigenaren hebben eind 2024 en begin 2025 individueel per woning met NCG een “uitvoeringsovereenkomst” gesloten. Daarin is vastgelegd dat NCG een aannemer opdracht zal geven de bestaande woningen te slopen en te vervangen door nieuwbouwwoningen. NCG draagt daarbij zorg voor de aanbesteding, de opdrachtverlening aan de uitvoerende partijen en de coördinatie, planning en voortgangsbewaking van de werkzaamheden. De aannemer levert de nieuwe woning op aan NCG en de eigenaar, waarna NCG de woning “overdraagt” aan de eigenaar.
In de uitvoeringsovereenkomsten van de fase 2 woningen is in artikel 2.1 opgenomen:
‘2.1 De uitvoeringsplanning is met de eigenaar gedeeld.
Geplande startdatum in week 47 2024
Geplande opleverdatum in week 48 2025’
In de uitvoeringsovereenkomsten van de fase 3 en 4 woningen is in artikel 2.1 opgenomen:
‘2.1 De uitvoeringsplanning is met de eigenaar gedeeld.
Geplande startdatum in week 52 2024
Geplande opleverdatum in week 47 2025’
Na het sluiten van de uitvoeringsovereenkomsten heeft NCG zowel ten aanzien van de fase 2 woningen als ten aanzien van de fase 3 en 4 woningen de ‘opleverdatum’ meerdere keren uitgesteld.
Eind 2025 en begin 2026 zijn de eigenaren een bodemprocedure gestart met daarin een incidentele vordering tot nakoming van de laatst toegezegde opleverdata van 1 augustus 2026 voor de fase 2 woningen en 1 oktober 2026 voor de fase 3 en 4 woningen, op straffe van een dwangsom. De mondelinge behandeling in het incident staat gepland op 17 november 2026.
De woningen van de eigenaren zijn op dit moment nog niet opgeleverd.
3 Het geschil
De eigenaren vorderen om bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
Primair
I. NCG te veroordelen tot nakoming van de met eisers 1 tot en met 8 gesloten uitvoeringsovereenkomsten, door de bij deze eisers behorende en nog niet opgeleverde nieuwbouwwoningen uit fase 2 binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis gebruiksklaar op te leveren conform de overeengekomen specificaties en tekeningen;
II. NCG te veroordelen tot nakoming van de met eisers 9 tot en met 19 gesloten uitvoeringsovereenkomsten, door de bij deze eisers behorende en nog niet opgeleverde nieuwbouwwoningen uit fase 3 en 4 binnen veertien dagen na
betekening van dit vonnis gebruiksklaar op te leveren conform de overeengekomen specificaties en tekeningen;
III. te bepalen dat NCG voor iedere dag of gedeelte daarvan dat zij na het verstrijken van de onder I en II genoemde termijn niet aan de betreffende veroordeling voldoet, per woonadres een dwangsom verbeurt van € 250,00, met een maximum van € 75.000,00 per woonadres.
Subsidiair
IV. voor zover de onder I en II gevorderde oplevertermijn niet wordt toegewezen, NCG te veroordelen de nog niet opgeleverde nieuwbouwwoningen binnen een door uw voorzieningenrechter te bepalen termijn gebruiksklaar op te leveren conform de uitvoeringsovereenkomsten en de daarbij behorende specificaties en tekeningen, op straffe van de onder III gevorderde dwangsom, althans een door de voorzieningenrechter te bepalen dwangsom;
Primair en subsidiair
V. NCG te veroordelen in de kosten van dit kort geding, waaronder het griffierecht, de deurwaarderskosten en het salaris van de advocaat, te vermeerderen met de wettelijke rente indien deze kosten niet binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis zijn voldaan;
VI. NCG te veroordelen in de nakosten, te vermeerderen met de wettelijke rente indien deze kosten niet binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis zijn voldaan;
VII. het te wijzen vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren;
VIII. althans een zodanige voorziening te treffen als de voorzieningenrechter in goede justitie passend acht en die strekt tot gebruiksklare oplevering van de nog niet opgeleverde woningen binnen een afzienbare termijn.
NCG voert verweer en concludeert tot niet-ontvankelijkverklaring van de eigenaren in hun vorderingen, althans de vorderingen af te wijzen, althans de op te leggen dwangsommen aanzienlijk te matigen, alles met veroordeling van de eigenaren in de kosten van de procedure.
4 De beoordeling
Toetsingskader
Het gaat hier om een in kort geding gevorderde voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter moet daarom eerst beoordelen of de eigenaren ten tijde van dit vonnis bij die voorziening een spoedeisend belang hebben. Daarnaast geldt dat de voorzieningenrechter in dit kort geding moet beoordelen of de vorderingen in de bodemprocedure een zodanige kans van slagen hebben, dat vooruitlopend daarop toewijzing van de voorlopige voorziening gerechtvaardigd is. Als uitgangspunt geldt bovendien dat in deze procedure geen plaats is voor bewijslevering.
Spoedeisend belang
De voorzieningenrechter is van oordeel dat de eigenaren een spoedeisend belang hebben bij hun vordering tot nakoming op straffe van een dwangsom. De eigenaren bevinden zich al zo’n tien jaar in het versterkingstraject en wonen al zo’n drie en een half jaar niet meer in hun eigen woning. Tussen partijen is niet in geschil dat de data die in de uitvoeringsovereenkomsten zijn genoemd bijna een jaar geleden zijn verstreken en dat de eigenaren al meerdere keren geconfronteerd zijn met nieuwe planningen en uitstel. De eigenaren hebben op dit moment geen zekerheid over het moment waarop zij naar hun eigen woning kunnen terugkeren. Weliswaar hebben de eigenaren ook een bodemprocedure ingesteld met daarin een incidentele vordering die nagenoeg hetzelfde is als de vorderingen in dit kort geding en vindt de mondelinge behandeling van de incidentele vordering plaats op 17 november 2026, kort na de mondelinge behandeling van dit kort geding, toch is de voorzieningenrechter van oordeel dat dit in dit concrete geval niet maakt dat er geen spoedeisend belang is. Volgens de eigenaren is binnen deze bodemprocedure niet tijdig op de incidentele vorderingen beslist; de in de incidentele vorderingen genoemde termijnen zijn reeds verstreken. De incidentele vorderingen worden dan wel op 17 november 2026 behandeld, maar het is onzeker op welke termijn daarna vonnis zal worden gewezen.
Vaststaande oplevertermijn of streefdatum
De eigenaren vorderen in deze kort geding procedure - kortgezegd - nakoming van de tussen partijen gesloten overeenkomsten, in die zin dat NCG de woningen van de eigenaren binnen 14 dagen na betekening van dit vonnis, dan wel binnen een door de voorzieningenrechter te bepalen termijn, dient op te leveren conform de overeengekomen specificaties en tekeningen, op straffe van een dwangsom.
De primaire stelling van de eigenaren is dat de in de overeenkomsten vermelde termijn een vaststaande oplevertermijn betreft, welke termijn ruimschoots is overschreden. NCG betwist dat er sprake is van een vaststaande levertermijn. Volgens NCG is enkel sprake van een streefdatum.
Voor de beantwoording van de vraag of sprake is van een vaststaande opleveringstermijn, zoals de eigenaren stellen, of een streeftermijn, zoals NCG aanvoert, moet de overeenkomst tussen partijen worden uitgelegd. Bij de beoordeling stelt de voorzieningenrechter het volgende voorop. De betekenis van wat partijen in een schriftelijke overeenkomst hebben vastgelegd, kan niet (enkel) worden afgeleid uit een zuiver taalkundige uitleg van de bepalingen in de overeenkomst. Van belang is de betekenis die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan deze bepalingen mochten toekennen en op wat zij daarover redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Daarbij moet ook worden gekeken naar wat partijen over en weer hebben verklaard en hoe partijen zich over en weer hebben gedragen.
De stelplicht en de bewijslast van de uitleg die door de eigenaren wordt gegeven aan de overeenkomst rust op grond van artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) in beginsel op de eigenaren, nu zij zich op de rechtsgevolgen van de door hun gestelde uitleg beroepen (namelijk de daaraan verbonden conclusie dat NCG moet worden veroordeeld tot nakoming op straffe van een dwangsom). Naar het oordeel van de voorzieningenrechter zijn de eigenaren er in het kader van dit kort geding niet in geslaagd de door hun voorgestane uitleg voldoende te onderbouwen. Daartoe acht de voorzieningenrechter het volgende redengevend.
In de overeenkomsten van zowel de fase 2- als de fase 3 en 4 woningen staat vermeld ‘Geplande opleveringsdatum’. Dit wijst er naar het oordeel van de voorzieningenrechter tekstueel op dat de genoemde datum een streefdatum betreft die aan wijzigingen in de planning van onder andere de aannemer onderhevig kan zijn. Dat de geplande opleverdata ook daadwerkelijk meermaals zijn verschoven staat tussen partijen vast. De eigenaren stellen weliswaar dat NCG meermaals een harde toezegging heeft gedaan op welk moment de woningen zouden worden opgeleverd, maar zij hebben vervolgens niet concreet gemaakt wanneer, door wie, tegen wie en op welke wijze deze toezeggingen zouden zijn gedaan. Zij hebben ook geen stukken in het geding gebracht die deze stelling ondersteunen. In de dagvaarding stellen de eigenaren dat er op 14 januari 2025 een toezegging zou zijn gedaan dat de laatste woning in mei 2026 zou worden opgeleverd en dat dit vervolgens in februari 2025 zou zijn bevestigd, maar ook dit blijkt nergens uit. Sterker nog: uit het opgestelde rapport van de bewonersvergadering van 14 januari 2025 volgt juist dat de aannemer aangeeft dat in december 2025 en in mei 2026 zal worden opgeleverd ‘onder voorbehoud van vergunningen en overige externe omstandigheden’. Ook hieruit kan geen fatale termijn worden afgeleid. Ook uit andere verslagen van de bewonersvergadering waar NCG op de mondelinge behandeling naar heeft verwezen volgt dat de opleverdatum niet vast stond, maar afhankelijk was van externe omstandigheden. Zo blijkt uit het verslag van 16 september 2025:
"dat er niet een gedetailleerde planning kan worden gedeeld, maar dat naarmate de bouw vordert, dit steeds gedetailleerder gaat worden.
(…)
‘Planning van de precieze weken van oplevering kan nu nog niet gegeven
worden. Pas als de nuts is geregeld, en de woning wind- en waterdicht is, kan er
concreter gepland worden."
In de vergadering van 4 november 2025 vermeldt de aannemer:
"Eerst de nutsvoorzieningen aansluiten, daarna kan de definitieve opleverdatum worden vastgesteld. Nuts is niet te sturen".
In de vergadering van 2 december 2025 meldt de aannemer:
"Er kan nog geen definitieve datum voor oplevering worden gegeven, want nuts gaat niet graven bij vorst. Zodra nuts definitief is, kan er een planning worden gemaakt voor oplevering".
In het verslag van 27 januari 2026 staat:
"Hoe lang de exacte vertraging zal duren is op dit moment niet bekend".
In het verslag van 3 juni 2026 staat:
"Het enige dat voor [naam] spannend is: NUTS"
En tot slot staat in het verslag van 9 september 2026 (onder planning):
"Deze loopt volgens EM nog steeds goed, onder voorbehoud van de nuts, dit blijft een belangrijke afhankelijkheid."
De voorzieningenrechter komt gelet op het voorgaande voorshands dan ook tot het oordeel dat partijen in de gegeven omstandigheden, namelijk de bewoordingen in de overeenkomst ‘geplande opleveringsdatum’, het feitelijk ook daadwerkelijk meermaals verschuiven van deze datum en de daarbij tijdens de bewonersvergaderingen gemaakte voorbehouden redelijkerwijs niet mochten begrijpen dat de in de overeenkomst genoemde termijn een fatale termijn betrof. Hoewel de voorzieningenrechter heel goed begrijpt dat de eigenaren steeds naar een geplande datum toeleefden en dat het feit deze datum keer op keer is verschoven op hen een niet te onderschatten impact heeft, maakt dat niet dat gezegd kan worden dat partijen een ‘fatale termijn’ overeen zijn gekomen.
De uitspraak waar de eigenaren in de dagvaarding naar verwijzen van deze rechtbank van 28 februari 2025[_acc6223a-0c4a-4850-97fe-b390ee653ec5] kan hen ook niet baten. In die casus was namelijk wél sprake van een (in een vaststellingsovereenkomst) vastgelegde fatale termijn.
Omdat het in het kader van dit kort geding niet aannemelijk is geworden dat partijen in de uitvoeringsovereenkomst dan wel op een later moment een fatale termijn voor oplevering zijn overeengekomen, kan deze feitelijke grondslag van de eigenaren niet tot toewijzing van de gevorderde nakoming leiden. De voorzieningenrechter gaat er in zijn verdere oordeel dan ook vanuit dat de in de uitvoeringsovereenkomst ‘geplande opleveringsdatum’ een indicatieve termijn (een ‘streefdatum’) betreft.
Verplichtingen in het geval van een ‘streefdatum’
Subsidiair hebben de eigenaren op de mondelinge behandeling aangevoerd dat ook bij een streefdatum van NCG mag worden verwacht dat NCG zich inspant om deze termijn te halen, althans dat zij probeert om hier niet meer dan strikt noodzakelijk van af te wijken. Ook bij een streefdatum is er volgens de eigenaren sprake van een resultaatsverbintenis; verwacht mag worden dat NCG gaat leveren.
De voorzieningenrechter overweegt in dit verband dat uit vaste jurisprudentie volgt dat in het geval dat partijen in het kader van een aannemingsovereenkomst geen tijdstip voor nakoming van de opleveringsverplichting zijn overeengekomen, dat niet betekent dat de aannemer vrij is om te bepalen wanneer zij het werk mag opleveren. De aannemer dient het werk binnen een redelijke termijn gereed te maken en op te leveren.[_c9e3b6ad-6e65-4b52-baee-48f315deaed3] Bij het ontbreken van een uiterste opleverdatum mag van een redelijk handelend en redelijk bekwaam aannemer worden verwacht dat hij zijn werkzaamheden met voldoende voortvarendheid uitvoert en zonder onnodige vertraging tot afronding van het werk komt.[_6d408a6b-e661-4f88-a07b-73a36af96b9a]
De voorzieningenrechter ziet zich daarmee voor de vraag gesteld in hoeverre deze regel – die ziet op de relatie tussen opdrachtgever en aannemer – ook in de contractuele relatie tussen de eigenaren en NCG geldt. Op grond van artikel 7:750 BW kwalificeert iedere overeenkomst waarbij de ene partij, de aannemer, zich jegens de andere partij, de opdrachtgever, verbindt om buiten dienstbetrekking een werk van stoffelijke aard tot stand te brengen en op te leveren als een aannemingsovereenkomst. Opgemerkt zij dat daarvoor niet noodzakelijk is dat de opdrachtnemer het betreffende werk feitelijk zelf uitvoert, net zo goed mogelijk is dat de opdrachtnemer daartoe een (onder)aannemer in de arm neemt. In onderhavige procedure hebben partijen zich niet expliciet uitgelaten over de vraag of en in hoeverre de tussen hen gesloten overeenkomst al dan niet aan deze kwalificatie voldoet. Beiden spreken in hun stukken consequent uitsluitend over een “uitvoeringsovereenkomst” (overigens geen civielrechtelijke kwalificatie), hetgeen er op zou kunnen duiden dat zij menen dat geen sprake is van een aannemingsovereenkomst als bedoeld in de wet. De voorzieningenrechter kan en zal bij deze stand van zaken in dit kort geding geen oordeel geven over deze kwalificatievraag.
Tegelijkertijd constateert de voorzieningenrechter wel dat vaststaat dat de contractuele relatie tussen partijen ertoe strekt dat NCG zich jegens de eigenaren heeft verplicht een aannemer opdracht te geven een nieuwe woning te realiseren conform een tussen partijen overeengekomen ontwerp, dat deze aannemer de nieuwe woning op dient te leveren aan NCG, waarna NCG deze “overdraagt” aan de eigenaar. De streefdata voor deze oplevering en “overdracht” zijn in de overeenkomst tussen partijen ogenomen. Uit de overeenkomst volgt daarmee ook dat de eigenaren geen rechtstreekse contractuele relatie met de aannemer hebben, en deze dus ook niet rechtstreeks kunnen aanspreken (bijvoorbeeld in het geval van een te late oplevering).
De voorzieningenrechter is van oordeel dat dit geheel van omstandigheden maakt dat, ook als de NCG in deze contractuele relatie niet als een ‘aannemer’ als bedoeld in artikel 7:750 BW kan worden beschouwd, de eigenaren de overeenkomst desalniettemin zo hebben mogen begrijpen dat op NCG een eigen verplichting rust om te waarborgen dat het werk binnen een redelijke termijn gereed is voor oplevering, en dat het werk met voldoende voortvarendheid en zonder onnodige vertraging wordt afgerond. In ieder geval in die zin is de onder ro. 4.12 bedoelde jurisprudentie ook ten aanzien van NCG van toepassing. In ieder geval in zoverre volgt de voorzieningenrechter de eigenaren dus in hun stellingen.
De gevorderde veroordeling tot nakoming
Op grond van deze subsidiaire grondslag vorderen de eigenaren NCG ertoe te veroordelen de aldus op haar rustende verplichting na te komen. In de visie van de eigenaren betekent dit meer concreet dat NCG in dit kort geding ertoe veroordeeld zou moeten worden om er zorg voor te dragen dat de woningen binnen veertien dagen (primaire vordering), althans binnen een door de voorzieningenrechter te bepalen termijn (subsidiaire vordering) worden opgeleverd, steeds op straffe van een dwangsom.
De voorzieningenrechter dient daarmee te beoordelen of er op dit moment aanleiding is bij wijze van ordemaatregel een dergelijke veroordeling tot nakoming uit te spreken. De eigenaren hebben op indringende wijze duidelijk gemaakt dat hun belang daarbij is gelegen in de dringende noodzaak dat zij ‘terug’ kunnen naar hun eigen huis. In de dagvaarding en op de mondelinge behandeling hebben zij beschreven hoe hun leven – en dat van hun kinderen – in ‘de wachtstand’ staat. Dat zij steeds toeleven naar een meegedeelde datum, en vervolgens keer op keer te horen krijgen dat die toch niet gehaald zal worden. Dat ieder uitstel weer een nieuwe ‘klap’ is, en zij zich machteloos voelen. De voorzieningenrechter ziet geen enkele aanleiding eraan te twijfelen dat het deze onmacht is die aanleiding heeft gegeven tot de onderhavige procedure (en dus niet – om maar iets te noemen – de wens om via een dwangsom op eenvoudige wijze een schadevergoeding betaald te krijgen).
Vervolgens dient de voorzieningenrechter echter óók mee te wegen dat NCG deze belangen niet heeft betwist. NCG heeft op de zitting uitgesproken de belangen van de eigenaren te zien en te erkennen. NCG heeft benadrukt dat ook zij graag tot zo spoedige mogelijke oplevering van de woningen zou komen. Volgens NCG is de reden dat dit tot nog toe steeds niet is gelukt erin gelegen dat de door NCG ingeschakelde aannemer tegen beperkingen aanloopt die ook buiten de macht van de aannemer liggen. In het bijzonder is daarbij gewezen op de noodzaak om de woningen te voorzien van NUTS-voorzieningen. Daarvoor is de aannemer afhankelijk van de netbeheerder, en wreekt zich dat er in Nederland – zoals algemeen bekend – al enige tijd een tekort aan beschikbare aansluitingen is, waardoor aansluiting vertraging oploopt. Op dit moment verwacht NCG dat – onder voorbehoud van onvoorziene ontwikkelingen – de woningen aan het begin van 2027 zullen worden opgeleverd.
NCG stelt daarmee, en heeft feitelijk onderbouwd, dat hij al alles doet dat hij kan en van hem verwacht mag worden om zo spoedig mogelijk en zonder onnodige vertraging tot oplevering van de woningen te komen. NCG heeft daarnaast op de mondelinge behandeling aangevoerd dat zij een fasering heeft doorgevoerd (fase 1, 2, 3 en 4) om een parallel proces (en daarmee voortgang) te creëren, dat zij ervoor heeft gezorgd dat de vergunningverlening plaatsvond volgens een versnelmethode, dat de aannemer eerder is gestart met de werkzaamheden (nog voordat er definitieve overeenstemming met de aannemer was bereikt) en dat zij uiterste druk uitoefent op de aannemer (er lopen nu meer ploegen op de bouw dan normaal gebruikelijk is). Dit alles is door de eigenaren niet gemotiveerd weersproken, zij stellen enkel dat zij hier niks van zien. Dat de vertraging mede is en wordt veroorzaakt door een tekort aan energieaansluitingen is door hen ook niet weersproken, en evenmin dat het hier een omstandigheid betreft die niet alleen buiten de macht van NCG, maar ook buiten de macht van de aannemer ligt.
Naar oordeel van de voorzieningenrechter had op de weg van de eigenaren gelegen om concreet te maken wat NCG volgens hen wel meer had kunnen doen of alsnog kan doen om ervoor te zorgen dat de aannemer zijn werkzaamheden met voldoende voortvarendheid uitvoert en onnodige vertraging wordt voorkomen. Dat hebben de eigenaren naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet, althans onvoldoende concreet gedaan.
Daarmee blijft staan dat de in de overeenkomsten genoemde termijn al bijna een jaar verstreken is en meerdere keren is uitgesteld, maar dat is (hoe ingrijpend ook), gelet op de door NCG gegeven toelichting onvoldoende reden om in dit kort geding te concluderen dat het werk niet binnen redelijke termijn is of wordt opgeleverd.
Met andere woorden: in dit kort geding is onvoldoende vast komen te staan dat NCG eerder of op dit moment tekort schiet in haar verplichtingen jegens de eigenaren. Daarmee ziet de voorzieningenrechter, zonder daarmee af te willen doen aan de indringende belangen van de eigenaren, onvoldoende aanleiding om op dit moment een ordemaatregel als door hen gevorderd te treffen. Dit betekent dat ook de subsidiaire grondslag in het kader van dit kort geding niet tot toewijzing van de vordering leidt, zodat de vorderingen afgewezen moeten worden.
Conclusie
Al met al komt de voorzieningenrechter gelet op al het voorgaande tot het oordeel dat de eigenaren volledig in hun recht staan waar zij van NCG verwachten dat deze er alles aan doet dat redelijkerwijs mogelijk is om te waarborgen dat de woningen zo spoedig mogelijk worden opgeleverd. Het betreft hier bovendien een eigen verplichting van NCG, aangezien zij contractspartij is van de eigenaren. Dit betekent dat NCG zich in beginsel niet achter tekortkomingen van de aannemer kan ‘verschuilen’: voor zover de aannemer tekortschiet jegens NCG doet dat niet af aan de contractuele verplichtingen van NCG jegens de eigenaren, en komt dat tekortschieten in beginsel voor rekening en risico van NCG.
Echter, op dit moment ziet de voorzieningenrechter op grond van hetgeen in dit kort geding is aangevoerd onvoldoende grond om aan te nemen dat NCG niet aan die verplichting voldoet. NCG heeft op de mondelinge behandeling bovendien in velerlei bewoordingen herhaald zich maximaal in te zullen spannen om tot zo spoedig mogelijke oplevering te komen.
Bij die stand van zaken ziet de voorzieningenrechter op dit moment geen aanleiding om NCG er - op straffe van een dwangsom – toe te verplichten binnen de door eisers gewenste termijn zonder meer zorg te dragen voor oplevering van de woningen.
De voorzieningenrechter ziet in het voorgaande alsook gelet op de aard van de zaak aanleiding om de proceskosten tussen partijen te compenseren, in die zin dat iedere partij zijn eigen kosten draagt.
5 De beslissing
De voorzieningenrechter
wijst de vorderingen af;
compenseert de proceskosten tussen partijen, in die zin dat iedere partij zijn eigen kosten draagt..
| Dit vonnis is gewezen door mr. C.S. Huizinga en in het openbaar uitgesproken op 13 november 2026. |
711/lw
Voetnoten
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.