Rechtbank Noord-Holland, 14 januari 2026

Bij tussenvonnis van 27 augustus 2025 is de eisende partij in de gelegenheid gesteld om toe te lichten hoe de prijs is overeengekomen en om zich uit te laten over het in het tussenvonnis gegeven voorlopig oordeel over een beding in de algemene voorwaarden.

Uit de toelichting van de eisende partij blijkt dat de kosten van de behandeling(en) door de eisende partij worden berekend overeenkomstig de geldende tarievenlijst, zoals deze door de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) is vastgesteld en gepubliceerd.

De kantonrechter oordeelt dat het prijsbeding niet transparant is, omdat daarin een vindplaats naar de toepasselijke tarievenlijst van de NZa ontbreekt. Weliswaar stelt de eisende partij dat deze kosten op haar website staan vermeld, maar zonder nadere onderbouwing, zoals een schermafbeelding, blijkt dit niet uit de door haar overgelegde producties. Bovendien is het maar de vraag of de patiënt in staat is om op basis van deze tarievenlijst de prijs voor de behandeling vast te stellen. Echter, omdat de eisende partij de behandelingskosten berekent aan de hand van de door de NZa[_5e877bdc-2f0e-4431-94c8-29322951b889] vastgestelde tarieven is naar het oordeel van de kantonrechter per definitie geen sprake van een oneerlijk beding. Het prijsbeding wordt dus in stand gelaten.

In haar akte heeft de eisende partij zich niet uitgelaten over het in het tussenvonnis gegeven voorlopig oordeel over het rente- en incassokostenbeding in artikel 20 van de algemene voorwaarden. De kantonrechter ziet geen reden om daar nu anders over te denken en vernietigt dit beding, voor wat betreft de buitengerechtelijke incassokosten. De buitengerechtelijke incassokosten zullen daarom worden afgewezen.

Artikel 20 van de algemene voorwaarden betreft ook een rentebeding. Dat is door de kantonrechter getoetst en niet oneerlijk bevonden.

De eisende partij maakt onder meer aanspraak op vergoeding van wettelijke rente. Ter onderbouwing van haar vordering stelt de eisende partij dat de gedaagde partij in verzuim is geraakt na het verstrijken van de betalingstermijn zoals vermeld op de desbetreffende nota/factuur. Een betaaltermijn op een nota/factuur is op zichzelf echter geen fatale termijn als bedoeld in artikel 6:83 aanhef en onder a BW. Daarvoor is in beginsel een voor nakoming overeengekomen termijn vereist. Uit het lichaam van de dagvaarding blijkt niet dat partijen de betalingstermijn zijn overeengekomen, zodat de gedaagde partij niet na het verstrijken van deze betalingstermijn in verzuim is geraakt.

Uit de dagvaarding blijkt evenmin op welk moment de ingebrekestelling voor de laatste factuur is verzonden, zodat niet vastgesteld kan worden op welk moment de daarin opgenomen betalingstermijn is verstreken. Daarom zal de wettelijke rente over de hoofdsom worden toegewezen vanaf de dag van de dagvaarding.

De vordering wordt (grotendeels) toegewezen.

De gedaagde partij wordt (overwegend) in het ongelijk gesteld en zal daarom in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten voor de genomen aktes blijven echter voor rekening van de eisende partij, omdat het aan haarzelf te wijten is dat het nodig was deze aktes op te stellen.

veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 2.727,72, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 10 november 2023 tot aan de dag van de gehele betaling;

verklaart de veroordeling(en) in dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst de vordering voor het overige af.