Rechtbank Noord-Holland, 18 februari 2026

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

[betrokkene] (hierna: de passagier) heeft een vervoersovereenkomst gesloten op grond waarvan de vervoerder hem op 8 september 2024 moest vervoeren van Amsterdam-Schiphol Airport naar Caïro International Airport (Egypte), met vlucht MS758 (hierna: de vlucht).

De vervoerder heeft de vlucht vertraagd uitgevoerd. De passagier is met een vertraging van meer dan drie uur aangekomen op de eindbestemming.

AirHelp heeft daarom compensatie van de vervoerder gevorderd.

AirHelp baseert haar vordering op de Verordening (EG) nr. 261/2004 (hierna: de Verordening) en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof). AirHelp stelt dat de passagier zijn vorderingsrecht aan haar heeft overgedragen en dat de vervoerder haar daarom en vanwege de vertraging van de vlucht moet compenseren met een bedrag van € 400,00.[_b4bdf9e7-36b2-4d33-87ca-39f65235e171]

De vervoerder betwist de vordering. Op zijn verweer wordt ingegaan bij de beoordeling.

De kantonrechter stelt ambtshalve vast dat hij bevoegd is om van de vordering kennis te nemen.

De kantonrechter oordeelt dat de handtekening op de akte van cessie in voldoende mate overeenkomt met de handtekening van de passagier in zijn paspoort. Bovendien heeft AirHelp door het overleggen van de boardingpass, kopie van het paspoort en de akte van cessie voldoende onderbouwd dat de handtekening afkomstig is van de passagier. Daarmee heeft zij eveneens voldoende onderbouwd dat de passagier zijn vermeende vorderingsrecht aan haar heeft overgedragen.

Vast staat dat de passagier met een vertraging van meer dan drie uur is aangekomen op zijn eindbestemming. De vervoerder heeft geen beroep gedaan op buitengewone omstandigheden. De vordering tot betaling van de hoofdsom (en de daarover gevorderde rente) is daarom toewijsbaar.

AirHelp heeft een bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten gevorderd. De vervoerder heeft dit (gemotiveerd) betwist. De vordering heeft geen betrekking op één van de situaties waarin het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten van toepassing is. Daarom moet de kantonrechter de vraag of buitengerechtelijke incassokosten verschuldigd zijn, toetsen aan het rapport Voorwerk II. AirHelp heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de verrichte werkzaamheden meer hebben omvat dan de verzending van een enkele (eventueel herhaalde) aanmaning, het enkel doen van een schikkingsvoorstel, het inwinnen van eenvoudige inlichtingen of het op gebruikelijke wijze samenstellen van het dossier. De vordering tot vergoeding van buitengerechtelijke kosten moet daarom worden afgewezen.

De vervoerder zal (grotendeels) in het ongelijk worden gesteld. Daarom zal hij worden veroordeeld in de kosten van de procedure. Ook de nakosten worden toegewezen, voor zover deze kosten daadwerkelijk door AirHelp worden gemaakt. De gevorderde rente over de proceskosten wordt toegewezen vanaf de datum gelegen 14 dagen na betekening van dit vonnis.

veroordeelt de vervoerder tot betaling aan AirHelp van € 400,00, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 8 september 2024 tot aan de dag van de algehele voldoening;

veroordeelt de vervoerder tot betaling van € 43,50 aan nakosten, voor zover AirHelp daadwerkelijk nakosten zal maken, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de datum gelegen 14 dagen na betekening van dit vonnis;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;