Uitspraak · Strafrecht

Rechtbank Noord-Holland, 11 november 2026 – De verdachte heeft zich tweemaal schuldig gemaakt

ECLI:NL:RBNHO:2026:15792Zaaknummer 13/253652-24

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Datum uitspraak
11 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
13/253652-24
Rechtsgebied
Strafrecht
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Uitkomst
Strafrechtelijke veroordeling
Hoofdwetsartikel
Artikel 342 Sv
Zittingsplaats
Haarlem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

De verdachte heeft zich tweemaal schuldig gemaakt aan aanranding. In het kader van zijn werk als masseur heeft de verdachte tijdens de massages onder meer de schaamlippen en de billen van de slachtoffers betast. De verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 1 dag, een taakstraf van 180 uren en het betalen van een schadevergoeding aan de slachtoffers tot een bedrag van in totaal € 8.874,03.

De rechtbank:

Verklaart bewezen dat de verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan zoals hiervoor onder 3.4 weergegeven.

Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt hem daarvan vrij.

Bepaalt dat de onder 1 en 2 bewezen verklaarde feiten de hierboven onder 4. vermelde strafbare feiten opleveren.

Verklaart de verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) dag.

Veroordeelt de verdachte tot het verrichten van 180 (honderdtachtig) uren taakstraf die bestaat uit het verrichten van onbetaalde arbeid, bij het niet of niet naar behoren verrichten daarvan te vervangen door 90 (negentig) dagen hechtenis.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer A]

Wijst toe de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij geleden schade tot een bedrag van € 3.000,00 (zegge: drieduizend euro), bestaande uit een vergoeding voor de immateriële schade, en veroordeelt de verdachte tot betaling van dit bedrag aan [slachtoffer A], voornoemd, tegen behoorlijk bewijs van kwijting.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering.

Bepaalt dat het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 10 maart 2024 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken.

Legt aan de verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer A] aan de Staat

€ 3.000,00 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hiervoor genoemde data tot de dag van volledige betaling, bij niet betaling aan te vullen met 30 dagen gijzeling.

Bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij op een van de hiervoor beschreven manieren de schade aan de benadeelde partij dan wel aan de Staat heeft vergoed.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer B]

Wijst toe de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij geleden schade tot een bedrag van € 5.874,03 (zegge: vijfduizend achthonderd vierenzeventig euro en drie eurocent), bestaande uit (€ 339,14 + € 34,89 =) € 374,03 als vergoeding voor de materiële en € 5.500,00 als vergoeding voor de immateriële schade, en veroordeelt de verdachte tot betaling van dit bedrag aan [slachtoffer B], voornoemd, tegen behoorlijk bewijs van kwijting.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering.

Bepaalt dat het aan de benadeelde partij toegewezen bedragen als volgt worden vermeerderd met de wettelijke rente:

  • over het bedrag van € 339,14 vanaf 21 juni 2024;
  • over het bedrag van € 34,89 vanaf 11 maart 2024;
  • over het bedrag van € 5.500,00 vanaf 11 maart 2024;

telkens tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken.

Legt aan de verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer B] aan de Staat

€ 5.874,03 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hiervoor genoemde data tot de dag van volledige betaling, bij niet betaling aan te vullen met 54 dagen gijzeling.

Bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij op een van de hiervoor beschreven manieren de schade aan de benadeelde partij dan wel aan de Staat heeft vergoed.

Samenstelling rechtbank en uitspraakdatum

Dit vonnis is gewezen door

mr. C.S. Schoorl, voorzitter,

mr. S. Mac Donald en mr. S.H. Bouwers, rechters,

in tegenwoordigheid van de griffier mr. O. Muller,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 11 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 Tenlastelegging
  2. 2 Voorvragen
  3. 3 Beoordeling van het bewijs
  4. 4 Kwalificatie en strafbaarheid van de feiten
  5. 5 Strafbaarheid van de verdachte
  6. 6 Motivering van de sanctie
  7. 8 Vorderingen van de benadeelde partijen en schadevergoedingsmaatregel
  8. 9 Toepasselijke wettelijke voorschriften
  9. 10 Beslissing

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Team Straf, zittingsplaats Haarlem

Meervoudige strafkamer

Parketnummer: 13/253652-24 (P)

Uitspraakdatum: 11 november 2026

Tegenspraak

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 29 oktober 2026 in de zaak tegen:

[naam verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] te [geboorteplaats],

ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres:

[adres].

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie

mr. S.P. Visser, en van hetgeen de verdachte en zijn raadsvrouw, mr. M. Ketting, advocaat te Amsterdam, naar voren hebben gebracht.

1 Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

1 hij op of omstreeks 10 maart 2024 te Weesp, in elk geval in Nederland,door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of eenandere feitelijkheid [slachtoffer A] heeft gedwongen tot het plegen en/of duldenvan een of meer ontuchtige handelingen, bestaande uit het een of meermaals- betasten/aanraken van de schaamlippen en/of schaamstreek van die [slachtoffer A] en/of- betasten/aanraken en/of masseren van de billen van die [slachtoffer A] en/of- betasten/aanraken en/of masseren van de binnenkant van het bovenbeen van die [slachtoffer A],

waarbij dat geweld en/of die een of meer andere feitelijkheden en/of bedreiging met geweld er in hebben bestaan dat verdachte- voornoemde handelingen onverhoeds heeft verricht en/of- als masseur in het kader van een behandeling/massage van die [slachtoffer A], die

[slachtoffer A] in een afhankelijkheidsrelatie met hem, verdachte, heeft gebracht en eenvertrouwensrelatie met die [slachtoffer A] heeft opgebouwd en zodoende een psychischoverwicht op die [slachtoffer A] heeft opgebouwd/verworven, ten gevolge waarvan die[slachtoffer A] zich niet aan bovengenoemde handelingen kon en/of durfde te onttrekken;

2hij op of omstreeks 11 maart 2024 te Weesp, in elk geval in Nederland,door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of eenandere feitelijkheid [slachtoffer B] heeft gedwongen tot het plegen en/of dulden van eenof meer ontuchtige handelingen, bestaande uit het een of meermaals- betasten/aanraken en/of masseren van de liezen van die [slachtoffer B] en/of- het betasten/aanraken van de schaamlippen van die [slachtoffer B]

waarbij dat geweld en/of die een of meer andere feitelijkheden en/of bedreiging met geweld er in hebben bestaan dat verdachte- voornoemde handelingen onverhoeds heeft verricht en/of- als masseur in het kader van een behandeling/massage van die [slachtoffer B], die [slachtoffer B] in

een afhankelijkheidsrelatie met hem, verdachte, heeft gebracht en eenvertrouwensrelatie met die [slachtoffer B] heeft opgebouwd en zodoende een psychischoverwicht op die [slachtoffer B] heeft opgebouwd/verworven, ten gevolge waarvan die [slachtoffer B]zich niet aan bovengenoemde handelingen kon en/of durfde te onttrekken.

2 Voorvragen

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zij bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

3 Beoordeling van het bewijs

3.1.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten.

3.2.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat de verdachte moet worden vrijgesproken van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten. Zij heeft daartoe aangevoerd dat er onvoldoende (steun)bewijs is en daarnaast dat de verweten gedragingen – die in het kader van een massage zijn verricht geen ontuchtige handelingen opleveren.

3.3

Oordeel van de rechtbank

3.3.1

Bewijs De rechtbank komt tot bewezenverklaring van de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten op grond van de bewijsmiddelen die in de bijlage bij dit vonnis zijn opgenomen.

3.3.2

Bewijsmotivering

Bewijs in zedenzaken

In zedenzaken zijn doorgaans maar twee personen betrokken: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. In de kern gaat het dan ook vaak om het woord van de aangeefster tegenover dat van de verdachte. Dat geldt ook voor deze zaak: de beschuldiging van de aangeefster staat telkens tegenover de ontkenning van de verdachte.

Het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, mag op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) niet uitsluitend gebaseerd worden op een betrouwbaar geachte verklaring van één getuige (in dit geval de aangeefster). De rechtbank kan daarom alleen tot een bewezenverklaring komen indien de door de aangeefster genoemde feiten en omstandigheden voldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. Dit betekent echter niet dat voor ieder onderdeel van de tenlastelegging meer bewijs moet zijn dan de verklaring van de aangeefster. Dit wetsartikel heeft namelijk betrekking op de tenlastelegging als geheel en niet op elk afzonderlijk onderdeel daarvan. Onderdelen van het ten laste gelegde feit kunnen daarom wel worden bewezen op grond van de enkele verklaring van aangeefster, als die verklaring in zijn geheel op specifieke punten wordt bevestigd door ander bewijsmateriaal. Dit steunbewijs moet afkomstig zijn uit een andere bron dan de aangeefster en moet op een voor de beschuldiging relevante wijze in verband staan met de verklaring van de aangeefster.

Verklaringen van de aangeefsters

Uit de verklaring van aangeefster [slachtoffer A] volgt dat zij op 10 maart 2024 een bezoek heeft gebracht aan het saunacomplex [bedrijfsnaam X]. Zij heeft daar een massage ondergaan waarbij zij door de verdachte, die als masseur werkzaam was, werd gemasseerd. [slachtoffer A] heeft verklaard dat de verdachte tijdens de massage meermaals haar schaamlippen, billen en de binnenkant van haar bovenbeen heeft aangeraakt/gemasseerd.

Aangeefster [slachtoffer B] heeft een dag later [bedrijfsnaam X] bezocht en is ook door de verdachte gemasseerd. Zij heeft verklaard dat de verdachte tijdens de massage meermaals haar liezen en schaamlippen heeft aangeraakt/gemasseerd.

De verdachte heeft verklaard dat hij de aangeefsters heeft gemasseerd, maar heeft ontkend dat er sprake zou zijn geweest van ontuchtige handelingen. De rechtbank zal moeten beoordelen of de verklaringen van de aangeefsters betrouwbaar zijn en zo ja, of hun verklaringen in voldoende mate steun vinden in ander bewijs.

Betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangeefsters

Bij de beoordeling van de betrouwbaarheid van een verklaring moet onder meer gekeken worden naar de consistentie (geen innerlijke tegenstrijdigheden) en de mate van detail en authenticiteit (echtheid/oorspronkelijkheid) van de verklaring.

De rechtbank acht de verklaringen van de aangeefsters betrouwbaar en dus bruikbaar voor het bewijs. De rechtbank overweegt hiertoe het volgende.

[slachtoffer A] en [slachtoffer B] hebben bij de politie uitgebreid, concreet en consistent verklaard over de handelingen die de verdachte bij hen heeft verricht en over de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden.

[slachtoffer A] heeft gedetailleerd verklaard dat ze volledig ontbloot op de massagetafel lag, dat ze voelde dat de verdachte twee keer haar schaamstreek aanraakte toen hij haar linkerbeen masseerde en dat hij vervolgens haar rechterbil masseerde met een knijpende/draaiende beweging. Uiteindelijk heeft hij de binnenkant van haar rechterbeen gemasseerd waarbij hij strijkende bewegingen richting haar vagina maakte en daarbij meerdere keren haar schaamlippen heeft aangeraakt.

[slachtoffer B] heeft ook gedetailleerd verklaard over hoe de verdachte de hele tijd zijn handen tussen haar benen had, hij meermaals bij haar liezen heeft gemasseerd en een stuk of zeven á tien keer haar schaamlippen heeft aangeraakt. [slachtoffer B] lag gedeeltelijk ontbloot op de massagetafel en ze had een bikinibroekje aan die de verdachte zo opzij had geschoven dat het net haar vagina bedekte.

Steunbewijs

Vervolgens moet de rechtbank de vraag te beantwoorden of sprake is van voldoende steunbewijs voor de verklaringen van de aangeefsters. In deze zaak spelen twee soorten steunbewijs een rol, namelijk de door getuigen waargenomen emoties bij de aangeefsters en schakelbewijs.

Waargenomen emoties

Getuige [getuige A], de moeder van [slachtoffer A], was met haar dochter in de sauna. [getuige A] heeft verklaard dat ze direct na de massage aan het gezicht van haar dochter zag dat er iets niet goed met haar was en dat haar dochter zei dat haar billen, de bovenkant van haar dijbenen en haar schaamlippen door de masseur waren aangeraakt/gemasseerd.

Getuige [getuige B], de moeder van [slachtoffer B], heeft verklaard dat haar dochter haar na de massage direct heeft gebeld. [slachtoffer B] heeft haar verteld dat de masseur met zijn handen over haar schaamlippen en liezen was geweest. Toen [getuige B] daarna aankwam bij [bedrijfsnaam X], zag ze dat [slachtoffer B] trilde over haar hele lichaam en dat ze huilde.

Naar het oordeel van de rechtbank leveren de waarnemingen van de moeders over de emotionele toestand van hun dochters kort na het incident voldoende steunbewijs op voor de verklaringen van de aangeefsters.

Schakelbewijs

Uit de rechtspraak van de Hoge Raad volgt dat het voor het bewijs dat de verdachte een bepaald feit heeft begaan schakelbewijs is toegelaten. Voor de bewezenverklaring van een feit wordt in dat geval mede redengevend geacht de - uit één of meer bewijsmiddelen blijkende - omstandigheid dat de verdachte bij één of meer andere strafbare feiten betrokken was. Daarbij is ten minste vereist dat de wijze waarop de verschillende feiten zijn begaan (de modus operandi) op essentiële punten overeenkomt. Er moet sprake zijn van een herkenbaar en gelijksoortig patroon in de handelingen van de verdachte.

Aangeefster [slachtoffer A] en aangeefster [slachtoffer B], die elkaar niet kennen, hebben onafhankelijk van elkaar aangifte gedaan van aanranding. De aangiftes bevatten op verschillende onderdelen sterke overeenkomsten. In de eerste plaats is er sprake van dezelfde modus operandi, namelijk dat de aangeefsters (gedeeltelijk) ontbloot op een massagetafel lagen en tijdens een massage in [bedrijfsnaam X] door de verdachte onzedelijk zijn betast. De aanrakingen bestonden onder meer uit het betasten van hun schaamlippen. Voorts vonden de door de aangeefsters beschreven incidenten plaats in een zeer kort tijdsbestek, te weten op achtereenvolgende dagen. De rechtbank is van oordeel dat ten aanzien van de situatie (een massage), de slachtoffers (telkens een jonge vrouw) en de wijze van handelen door de verdachte (het masseren van de binnenkant van de benen en het betasten van de schaamlippen van de aangeefsters), sprake is van zulke essentiële overeenkomsten dat tot toepassing van schakelbewijs kan worden overgegaan.

De rechtbank zal daarom de aangifte voor feit 1 gebruiken als steunbewijs voor feit 2, en de aangifte voor feit 2 gebruiken als steunbewijs voor feit 1.

Ontuchtige handelingen en dwang

De verdachte heeft de schaamlippen, de billen en de binnenkant van het bovenbeen van [slachtoffer A], en de schaamlippen en liezen van [slachtoffer B] betast. Naar het oordeel van de rechtbank zijn dit, anders dan de raadsvrouw heeft betoogd, geen handelingen die bij een normale massage horen en kwalificeren deze handelingen (in samenhang bezien) als ontuchtige handelingen. Het onzedelijk betasten van de aangeefsters terwijl zij in alle rust en (al dan niet gedeeltelijk) ontkleed op een massagetafel lagen, kan naar zijn uiterlijke verschijningsvorm niet anders worden opgevat dan te zijn gericht op het opzettelijk, in strijd met de sociaal-ethische norm, ontuchtig aanraken van de aangeefsters.

Daarnaast vereist artikel 246 (oud) Wetboek van Strafrecht (Sr), waarop de tenlastelegging is gebaseerd, dat de ontuchtige handelingen onder dwang zijn verricht. Van dwingen kan sprake zijn wanneer de verdachte (mede) door het onverhoedse van zijn handelen verzet of weerstand van de zijde van het slachtoffer weet te voorkomen en het slachtoffer aldus wordt gedwongen tot het dulden van ontuchtige handelingen. Daarvan is in dit geval sprake. Door het onverhoedse karakter van zijn handelingen tijdens een ontspanningsmassage werden de aangeefsters gedwongen de ontuchtige handelingen te dulden.

Conclusie

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan. Dit oordeel van de rechtbank is gegrond op de aangiftes, de verklaringen van de moeders als steunbewijs en het schakelbewijs.

Voorwaardelijk verzoek horen getuige

De raadsvrouw heeft verzocht om [getuige C] als getuige te horen, als de rechtbank tot een bewezenverklaring komt van feit 1 en de verklaring van [getuige C] voor het bewijs gebruikt. Nu de rechtbank de verklaring van [getuige C] niet voor het bewijs gebruikt is de voorwaarde waaronder het verzoek is gedaan niet vervuld, zodat daarop geen beslissing genomen hoeft te worden.

3.4.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat

1hij op 10 maart 2024 te Weesp door een of meer andere feitelijkheden [slachtoffer A] heeft gedwongen tot het dulden van ontuchtige handelingen, bestaande uit het

- betasten/aanraken van de schaamlippen en schaamstreek van die [slachtoffer A] en- betasten/aanraken en masseren van de billen van die [slachtoffer A] en- betasten/aanraken en masseren van de binnenkant van het bovenbeen van die [slachtoffer A],

waarbij die een of meer andere feitelijkheden er in hebben bestaan dat verdachte- voornoemde handelingen onverhoeds heeft verricht en- als masseur in het kader van een behandeling/massage van die [slachtoffer A], die [slachtoffer A] in een afhankelijkheidsrelatie met hem, verdachte, heeft gebracht;

2hij op 11 maart 2024 te Weesp door een of meer andere feitelijkheden [slachtoffer B] heeft gedwongen tot het dulden van ontuchtige handelingen, bestaande uit het- betasten/aanraken en masseren van de liezen van die [slachtoffer B] en- het betasten/aanraken van de schaamlippen van die [slachtoffer B]

waarbij die een of meer andere feitelijkheden er in hebben bestaan dat verdachte- voornoemde handelingen onverhoeds heeft verricht en- als masseur in het kader van een behandeling/massage van die [slachtoffer B], die [slachtoffer B] in een afhankelijkheidsrelatie met hem, verdachte, heeft gebracht.

Hetgeen aan de verdachte onder meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

4 Kwalificatie en strafbaarheid van de feiten

Het bewezenverklaarde levert op:

feit 1 en feit 2 (telkens):

feitelijke aanranding van de eerbaarheid;

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden waardoor de wederrechtelijkheid aan het bewezenverklaarde zou ontbreken. Het bewezenverklaarde is dus strafbaar.

5 Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

6 Motivering van de sanctie

6.1

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van zes maanden, waarvan twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, met als bijzondere voorwaarden een beroepsverbod om te werken als masseur en een meldplicht. De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht om de bijzondere voorwaarden dadelijk uitvoerbaar te verklaren.

6.2

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft verzocht rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. De verdachte is door de gebeurtenissen per direct ontslagen en zit al enige tijd in de ziektewet door stress. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor een soortgelijk feit. De raadsvrouw heeft verzocht te volstaan met een taakstraf, eventueel gecombineerd met een voorwaardelijke gevangenisstraf en een beroepsverbod als masseur.

6.3

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de straf die aan de verdachte moeten worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft zich tweemaal schuldig gemaakt aan aanranding. In het kader van zijn werk als masseur heeft de verdachte tijdens de massages onder meer de schaamlippen en de billen van de slachtoffers betast. De verdachte heeft door zijn onverhoeds en grensoverschrijdend handelen, het in hem gestelde vertrouwen als masseur ernstig beschaamd. De verdachte heeft daarbij misbruik gemaakt van de kwetsbare positie waarin de slachtoffers zich bevonden, doordat zij - gedeeltelijk - naakt op de massagetafel lagen. Met zijn handelen heeft de verdachte inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers.

Het is algemeen bekend dat slachtoffers van aanranding daarvan vaak psychische klachten kunnen ondervinden. In deze zaak is dat ook zo, blijkt uit de slachtofferverklaringen en de toelichtingen op de verzoeken om schadevergoeding.

Persoon van de verdachte

Uit het strafblad van de verdachte van 17 september 2026 blijkt dat hij niet eerder strafrechtelijk is veroordeeld, zodat dit niet in zijn nadeel meeweegt.

De rechtbank heeft daarnaast kennisgenomen van de rapporten van Reclassering Nederland van 24 september 2025 en 16 september 2026. Uit de rapporten komt naar voren dat de verdachte zich stabiel toont op de leefgebieden van dagbesteding, financiën en de relatie met zijn gezin. Bovendien is de verdachte na de aangiftes gestopt met zijn werkzaamheden als masseur, wat als beschermende factor wordt gezien. Gezien de ontkennende houding van de verdachte en het feit dat hij een first offender is, heeft de reclassering het recidiverisico niet kunnen inschatten. De reclassering adviseert daarom bij een bewezenverklaring een straf op te leggen zonder bijzondere voorwaarden.

Redelijke termijn

De rechtbank is van oordeel dat de redelijke termijn in deze zaak is aangevangen op 24 juli 2024, de datum waarop de verdachte is verhoord door de politie. De rechtbank gaat er – gelet op de onderzoeksbevindingen die de politie hem in het verhoor heeft voorgehouden – van uit dat de verdachte vanaf dat moment redelijkerwijs kon verwachten dat strafvervolging tegen hem zou worden ingesteld. De rechtbank wijst op 11 november 2026 vonnis, ruim drieënhalve maand na het aflopen van de redelijke termijn.

Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat de overschrijding van de redelijke termijn niet aan de verdachte valt toe te rekenen. Ook anderszins is niet gebleken van dusdanige bijzondere omstandigheden dat van het uitgangspunt van twee jaar moet worden afgeweken. De rechtbank stelt daarmee vast dat de redelijke termijn is overschreden met ruim drieënhalve maanden en is van oordeel dat deze overschrijding moet worden gecompenseerd in de strafoplegging. Zoals hierna zal worden toegelicht, is de overschrijding van de redelijke termijn een van de redenen waarom de rechtbank ervoor heeft gekozen om aan de verdachte een taakstraf op te leggen in plaats van een gevangenisstraf.

De op te leggen straf

De rechtbank is van oordeel dat de ernst van de feiten in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigt. Het taakstrafverbod is van toepassing. Gelet echter op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, de overschrijding van de redelijke termijn en de omstandigheid dat de verdachte is gestopt met zijn werkzaamheden als masseur, acht de rechtbank een langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraf in dit concrete geval niet passend. Naar het oordeel van de rechtbank kan worden volstaan met één dag gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf. Alles afwegend komt de rechtbank tot oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van één dag en een taakstraf voor de duur van 180 uur. Gelet op het advies van de reclassering, de stabiele leefsituatie van de verdachte en het feit dat hij na het plegen van deze feiten niet meer in aanraking is gekomen met justitie, ziet de rechtbank geen aanleiding tot oplegging van een voorwaardelijk strafdeel met bijzondere voorwaarden. Ook het opleggen van een beroepsverbod als bijzondere voorwaarde, zoals door de officier van justitie geëist, acht de rechtbank niet opportuun. De verdachte is op dit moment niet meer werkzaam als masseur en de rechtbank heeft niet de indruk dat de verdachte deze werkzaamheden opnieuw wil oppakken.

8 Vorderingen van de benadeelde partijen en schadevergoedingsmaatregel

8.1

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer A]

De benadeelde partij [slachtoffer A] heeft – door tussenkomst van haar gemachtigde advocaat mr. R. van den Berg – een vordering tot schadevergoeding ingediend tegen de verdachte wegens materiële (€ 1.269,00) en immateriële (€ 12.500,00) schade die zij als gevolg van het ten laste gelegde feit zou hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag.

De gestelde materiële schade bestaat uit de volgende posten:

a. relatietherapie inclusief e-learning en afrondende sessie € 869,00;

b. verwacht eigen risico zorgverzekering 2027 € 400,00.

Mr. van den Berg heeft voor wat betreft de immateriële schade primair aansluiting gezocht bij hoofdstuk 14.1 (geestelijk letsel), dan wel hoofdstuk 14.2 (PTSS) van de Rotterdamse schaal[_21ad964e-b9ab-4f83-b440-046070f05c7c]. Ter zitting heeft mr. Van den Berg toegelicht dat vanwege het thans ontbreken van een diagnose van geestelijk letsel hoofdstuk 15.3 (aanranding) de aangewezen categorie is. Mede gelet op de Aanbeveling onder 3 en de daarin opgenomen mogelijkheid van een verhoging van het smartengeld in geval van ernstige verwijtbaarheid is volgens het subsidiaire standpunt van de advocaat een bedrag van € 7.187,50 billijk.

8.1.1

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft betoogd dat de vordering geheel kan worden toegewezen.

8.1.2

Standpunt van de verdediging

Gelet op de bepleite vrijspraak moet de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard volgens de raadsvrouw. De raadsvrouw heeft daarnaast verzocht de vordering tot schadevergoeding af te wijzen. Voor wat betreft de opgevoerde kosten voor de relatietherapie ontbreekt het rechtstreekse verband met het tenlastegelegde feit. Op dit moment is daarnaast onduidelijk of de toekomstige kosten in verband met het eigen risico over 2027 zullen worden gemaakt. Voor wat betreft de verzochte immateriële schadevergoeding heeft de raadsvrouw erop gewezen dat een diagnose ontbreekt, het bestaan van deze schade ook overigens onvoldoende is onderbouwd en het gevorderde bedrag in ieder geval dient te worden gematigd.

8.1.3

Oordeel van de rechtbank

Materiële schade

[slachtoffer A] heeft - in het licht van de betwisting door de verdediging – onvoldoende onderbouwd dat de gevorderde kosten voor relatietherapie (ter hoogte van € 869,00) rechtstreeks verband houden met het bewezenverklaarde feit. Onderzoek naar dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op. Het deel van de vordering dat ziet op verwacht eigen risico voor 2027 (ter hoogte van € 400,00) betreft toekomstige schade. Op grond van artikel 6:105 van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de begroting van nog niet ingetreden schade bij voorbaat geschieden als voldoende is onderbouwd dat de gevorderde schade ook in de toekomst daadwerkelijk zal worden geleden. De rechtbank is van oordeel dat daarvan geen sprake is, omdat de noodzaak van toekomstige behandelingen en de daarmee samenhangende kosten onvoldoende is onderbouwd. Ook staat nog niet vast dat het eigen risico volledig zal worden aangewend voor deze behandelingen. De rechtbank zal de gevorderde materiële kosten niet ontvankelijk verklaren, onder vermelding dat deze schadevergoeding eventueel aan de burgerlijke rechter kan worden voorgelegd.

Juridisch kader vergoeding van immateriële schade

Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 sub b BW mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. Van het laatste is in ieder geval sprake indien de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat in verband met de omstandigheden van het geval psychische schade is ontstaan. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. Ook als het bestaan van geestelijk letsel in voornoemde zin niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde, meebrengen dat van de in art. 6:106, aanhef en onder b BW bedoelde aantasting in zijn persoon ‘op andere wijze’ sprake is. In zo een geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

Beoordeling vordering immateriële schade

Naar het oordeel van de rechtbank zijn er zijn geen concrete en objectieve gegevens aangevoerd waaruit blijkt dat ten gevolge van het strafbare feit geestelijk letsel is ontstaan.

De aard en de ernst van de normschending brengen echter in dit geval mee dat de nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de onderbouwing van de vordering komt het slachtoffer voor immateriële schadevergoeding in aanmerking. Voor de hoogte van het toe te wijzen bedrag heeft de rechtbank gekeken naar paragraaf 15.3 van de Rotterdamse Schaal, categorie b. De rechtbank acht een bedrag van € 3.000,00 als vergoeding voor de immateriële schade billijk. De Aanbeveling bij het hanteren van de Rotterdamse schaal ziet niet op deel C , en de rechtbank ziet daarom geen aanleiding om het schadebedrag in lijn met deze aanbeveling te verhogen.

Wettelijke rente

De vordering zal worden toegewezen tot een bedrag van € 3.000,00 bestaande uit immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 10 maart 2024 tot aan de dag der algehele voldoening.

Proceskosten

De verdachte dient daarnaast te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet verder reden om in het belang van de benadeelde partij, als extra waarborg voor betaling, de schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan de verdachte op te leggen. Dit betekent, kort gezegd, dat de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor haar doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte het totaalbedrag van

€ 3.000,00 aan de Staat moet betalen.

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming) worden toegepast voor de duur van 30 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.

De verdachte mag de schadevergoeding ook rechtstreeks betalen aan de benadeelde partij. Als hij dat heeft gedaan, is hij niet langer verplicht om aan de Staat te betalen.

8.2

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer B]

De benadeelde partij [slachtoffer B] heeft – door tussenkomst van haar gemachtigde advocaat mr. C.A. Bouw – een vordering tot schadevergoeding van € 13.374,03 ingediend tegen de verdachte wegens materiële (€ 874,03) en immateriële (€ 12.500,00) schade die zij als gevolg van het ten laste gelegde feit zou hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag. Daarnaast heeft mr. Bouw de rechtbank verzocht om een contactverbod op te leggen aan de verdachte.

De gestelde schade bestaat uit de volgende posten:

a. kosten van psychologische behandelingen, in totaal een bedrag van € 339,14

b. entree sauna minus gedeeltelijke terugbetaling [bedrijfsnaam X] € 34,89

c. toekomstige medische kosten € 500,00.

Mr. Bouw heeft verzocht het schadebedrag van de toekomstige medische kosten niet-ontvankelijk te verklaren.

Mr. Bouw heeft ten aanzien van de gevorderde immateriële schade aansluiting gezocht bij hoofdstuk 14.2 PTSS sub c (middelzwaar) van de Rotterdamse schaal. Er is bij de benadeelde partij PTSS vastgesteld en zij heeft EMDR therapie ondergaan.

In dit geval is sprake is van opzettelijk handelen, dus de hoogste mate van verwijtbaarheid. De Aanbevelingen noemen onder 2 (blijvend letsel jongvolwassene) en onder 3 (opzet op het toebrengen van letsel) de mogelijkheid tot verhoging van het smartengeld met 15% tot 25%. Al met al is een bedrag van €12.500,00 billijk.

8.2.1

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft betoogd dat de vordering tot schadevergoeding kan worden toegewezen tot een bedrag van € 12.874,03 en de vordering voor wat betreft de toekomstige medische kosten (van € 500,00) niet-ontvankelijk te verklaren.

8.2.2

Standpunt van de verdediging

Gelet op de bepleite vrijspraak moet de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard volgens de raadsvrouw. De raadsvrouw heeft daarnaast bepleit dat nader moet worden onderzocht of de PTSS-klachten (volledig) aan de tenlastegelegde gedraging kan worden toegerekend of dat er daarnaast andere oorzaken zijn. Verder heeft zij verzocht de hoogte van de gevorderde schadevergoeding te matigen.

8.2.3

Oordeel van de rechtbank

Materiële schade

De rechtbank zal de vergoeding voor de geleden materiële schade toewijzen tot een bedrag van € 374,03, voor zover deze zien op de kosten van de psycholoog en de entreekosten van [bedrijfsnaam X]. De rechtbank is op grond van de vordering en de toelichting op de zitting van oordeel dat deze schade rechtstreeks voortvloeit uit de bewezen verklaarde feiten. De schade is voldoende onderbouwd. De rechtbank zal, zoals verzocht door de advocaat, de vergoeding voor de geleden materiële schade van € 500,00 voor zover deze ziet op toekomstige medische kosten niet-ontvankelijk verklaren.

Immateriële schade

In het licht van het hiervoor geschetste juridisch kader over immateriële schade, stelt de rechtbank vast dat [slachtoffer B] hierop aanspraak kan maken omdat zij geestelijk letsel, te weten een posttraumatische stressstoornis (PTSS) heeft opgelopen.

Voor de hoogte van het toe te wijzen bedrag heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij paragraaf 14.2, categorie c, van de Rotterdamse schaal De rechtbank neemt een vergoeding van € 5.500,00 als uitgangspunt en ziet geen aanleiding de Aanbevelingen 2 en 3 bij het hanteren van de Rotterdamse schaal te hanteren, omdat er geen blijvend letsel is vastgesteld en het handelen van de verdachte geen uiterst verwijtbare gedraging betreft. De rechtbank acht een immateriële schadevergoeding van € 5.500,00 billijk.

Wettelijke rente

De vordering zal worden toegewezen tot een totaalbedrag van € 5.874,03. De wettelijke rente zal als volgt worden toegewezen:

  • over het bedrag verband houdend met de psychologische behandelingen (ter hoogte van € 339,14) vanaf 21 juni 2024, zijnde de startdatum van de behandelingen;
  • over het bedrag verband houdend met het toegangskaartje (ter hoogte van € 34,89) vanaf 11 maart 2024;
  • over het bedrag aan immateriële schade (ter hoogte van € 5.500,00) vanaf 11 maart 2024;

telkens tot aan de dag der algehele voldoening.

Proceskosten

De verdachte dient daarnaast te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden begroot op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet verder reden om in het belang van de benadeelde partij, als extra waarborg voor betaling, de schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan de verdachte op te leggen. Dit betekent, kort gezegd, dat de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor haar doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte het totaalbedrag van

€ 5.874,03 aan de Staat moet betalen.

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming) worden toegepast voor de duur van 54 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.

De verdachte mag de schadevergoeding ook rechtstreeks betalen aan de benadeelde partij. Als hij dat heeft gedaan, is hij niet langer verplicht om aan de Staat te betalen.

Contactverbod

De rechtbank ziet geen aanleiding voor het opleggen van een contactverbod met het slachtoffer. Er bestaan geen aanwijzingen dat de verdachte contact met haar zal zoeken.

9 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De volgende wetsartikelen zijn van toepassing:

9, 22c, 22d, 36f, 57, 246 Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

10 Beslissing

De rechtbank:

Verklaart bewezen dat de verdachte de onder 1 en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan zoals hiervoor onder 3.4 weergegeven.

Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt hem daarvan vrij.

Bepaalt dat de onder 1 en 2 bewezen verklaarde feiten de hierboven onder 4. vermelde strafbare feiten opleveren.

Verklaart de verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) dag.

Veroordeelt de verdachte tot het verrichten van 180 (honderdtachtig) uren taakstraf die bestaat uit het verrichten van onbetaalde arbeid, bij het niet of niet naar behoren verrichten daarvan te vervangen door 90 (negentig) dagen hechtenis.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer A]

Wijst toe de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij geleden schade tot een bedrag van € 3.000,00 (zegge: drieduizend euro), bestaande uit een vergoeding voor de immateriële schade, en veroordeelt de verdachte tot betaling van dit bedrag aan [slachtoffer A], voornoemd, tegen behoorlijk bewijs van kwijting.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering.

Bepaalt dat het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 10 maart 2024 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken.

Legt aan de verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer A] aan de Staat

€ 3.000,00 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hiervoor genoemde data tot de dag van volledige betaling, bij niet betaling aan te vullen met 30 dagen gijzeling.

Bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij op een van de hiervoor beschreven manieren de schade aan de benadeelde partij dan wel aan de Staat heeft vergoed.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer B]

Wijst toe de vordering tot vergoeding van de door de benadeelde partij geleden schade tot een bedrag van € 5.874,03 (zegge: vijfduizend achthonderd vierenzeventig euro en drie eurocent), bestaande uit (€ 339,14 + € 34,89 =) € 374,03 als vergoeding voor de materiële en € 5.500,00 als vergoeding voor de immateriële schade, en veroordeelt de verdachte tot betaling van dit bedrag aan [slachtoffer B], voornoemd, tegen behoorlijk bewijs van kwijting.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering.

Bepaalt dat het aan de benadeelde partij toegewezen bedragen als volgt worden vermeerderd met de wettelijke rente:

  • over het bedrag van € 339,14 vanaf 21 juni 2024;
  • over het bedrag van € 34,89 vanaf 11 maart 2024;
  • over het bedrag van € 5.500,00 vanaf 11 maart 2024;

telkens tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging alsnog te maken.

Legt aan de verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer B] aan de Staat

€ 5.874,03 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hiervoor genoemde data tot de dag van volledige betaling, bij niet betaling aan te vullen met 54 dagen gijzeling.

Bepaalt dat de verdachte van zijn verplichting tot het vergoeden van schade is bevrijd als hij op een van de hiervoor beschreven manieren de schade aan de benadeelde partij dan wel aan de Staat heeft vergoed.

Samenstelling rechtbank en uitspraakdatum

Dit vonnis is gewezen door

mr. C.S. Schoorl, voorzitter,

mr. S. Mac Donald en mr. S.H. Bouwers, rechters,

in tegenwoordigheid van de griffier mr. O. Muller,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 11 november 2026.

Voetnoten

  1. De Rotterdamse schaal is een voor de rechterlijke macht ontwikkeld hulpmiddel dat een overzicht biedt van in de praktijk toegewezen smartengeldbedragen en dat als doel heeft bij te dragen aan rechtsgelijkheid en consistentie bij het toekennen van immateriële schadevergoedingen.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.