Uitspraak · Omgevingsrecht

Rechtbank Noord-Holland, 5 november 2026 – Deze uitspraak gaat over de verleende omgevingsvergunning

ECLI:NL:RBNHO:2026:15722Zaaknummer HAA 26/1479

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Datum uitspraak
5 november 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
HAA 26/1479
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Omgevingsrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 4:6 Awb
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Deze uitspraak gaat over de verleende omgevingsvergunning voor het verbouwen van een garage tot woning. Eiser is het niet eens met het aan deze omgevingsvergunning verbonden voorschrift dat ziet op parkeren. De rechtbank komt tot het oordeel dat het college het parkeervoorschrift aan de verleende omgevingsvergunning heeft mogen verbinden.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.H. de Regt, rechter, in aanwezigheid van mr. N.G. Dankerlui, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.

griffierrechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , uit [plaats] , eiser
  2. Samenvatting
  3. Procesverloop
  4. Beoordeling door de rechtbank
  5. Conclusie en gevolgen
  6. Beslissing
  7. Informatie over hoger beroep

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: HAA 26/1479

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 november 2026 in de zaak tussen

[eiser] , uit [plaats] , eiser

(gemachtigde: mr. B.F. Eblé),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Haarlem

(gemachtigde: mr. R. van Dijken).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de verleende omgevingsvergunning voor het verbouwen van een garage tot woning. Eiser is het niet eens met het aan deze omgevingsvergunning verbonden voorschrift dat ziet op parkeren. Volgens eiser heeft het college het voorschrift niet aan de omgevingsvergunning mogen verbinden. Aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank het parkeervoorschrift.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college het parkeervoorschrift aan de verleende omgevingsvergunning heeft mogen verbinden. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit van 18 februari 2026 op het bezwaar van eiser heeft het college besloten om de gevraagde omgevingsvergunning (alsnog) aan eiser te verlenen.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 25 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, en mr. R. van Dijken en [naam] namens het college.

Beoordeling door de rechtbank

Feiten en omstandigheden en het bestreden besluit

3. Op 16 juli 2025 heeft eiser een omgevingsvergunning gevraagd voor het verbouwen van een garage tot een woning op het perceel [adres] in [plaats] .

3.1.

Op 21 augustus 2025 heeft het college de omgevingsvergunning geweigerd (hierna: het primaire besluit), met verwijzing naar een eerder besluit van 21 maart 2025 (artikel 4:6, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht). Het college geeft aan dat eiser geen nieuwe feiten en omstandigheden heeft vermeld. Daarbij wijst het college er onder andere op dat naar aanleiding van de weigeringsgrond parkeren op eigen terrein geen wijzingen zijn ingediend. Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt.

3.2.

Met het bestreden besluit van 18 februari 2026 heeft het college het besluit van 21 augustus 2025 herroepen en de gevraagde omgevingsvergunning (omgevingsplanactiviteit: bouwwerken) verleend. Het college neemt het advies van de commissie bezwaarschriften over, dat onderdeel uitmaakt van het bestreden besluit.

3.3.

Het advies luidt – voor zover hier relevant – als volgt. Gedurende de bezwaarprocedure is de Nota parkeernormen gewijzigd. Naar aanleiding daarvan is sprake van veranderde omstandigheden. De gevraagde omgevingsvergunning kan daarom alsnog worden verleend onder het voorschrift dat er geen recht bestaat op een bewonersparkeervergunning of de bezoekersregeling. De parkeerbehoefte die uit de bij het bestreden besluit behorende berekening volgt is 0,45, afgerond naar 0 parkeerplaatsen voor auto’s.

3.4.

Aan de omgevingsvergunning is het volgende voorschrift verbonden (hierna: het parkeervoorschrift): “er bestaat geen recht op een bewonersparkeervergunning en op de bezoekersregeling, hoe ook genaamd, voor nu en in de toekomst voor de toe te voegen woning (op grond van artikel 3.13 lid 1 van het Omgevingsplan gemeente Haarlem). Deze bepaling moet worden opgenomen in de huur en/of koopovereenkomsten voor deze woning.”

Overgangsrecht

4. Op 1 januari 2024 is de Omgevingswet (hierna: Ow) in werking getreden. Met de inwerkingtreding van de Ow hebben alle gemeenten van rechtswege een omgevingsplan met regels over de fysieke leefomgeving voor het gehele grondgebied van de gemeente.

4.1.

Eiser heeft op 16 juli 2025 een omgevingsvergunning gevraagd. Dit betekent dat de Ow van toepassing is. Dit betekent ook dat het omgevingsplan van de gemeente Haarlem van toepassing is.

Heeft het college het voorschrift aan de omgevingsvergunning mogen verbinden?

5. Eiser betoogt dat het college het parkeervoorschrift niet aan de omgevingsvergunning heeft mogen verbinden. De huidige garage is toegankelijk, doordat anderen niet voor de garagedeur mogen parkeren. Het college had deze ruimte gelijk moeten stellen met het begrip ‘voldoende ruimte op eigen terrein’. In de nieuwe situatie komt door de verbouwing namelijk een parkeerplaats vrij tegenover de woning. Dit kan niet tot verhoging van de parkeerbelasting leiden. Door deze vermeerdering van de parkeerruimte had het college in dit geval een uitzondering moeten maken op het beleid dat geen parkeervergunning kan worden verbonden. Daarnaast voert eiser nog andere argumenten aan die ertoe zouden moeten leiden dat parkeerrechten worden toegekend aan [adres] : - Eiser betwist dat in de buurt sprake is van een parkeerbelasting hoger dan 85%. Die rapporten zijn niet in het geding gebracht. Op de Houtmarkt of in de Koralensteeg is in de praktijk altijd wel een plek vrij. Het gekozen criterium is daarom willekeurig. - Het bestreden besluit is in strijd met het beleid ten aanzien van sociale huurwoningen. De woning die gerealiseerd zal worden, wordt een sociale huurwoning. In de Nota parkeernormen 2023 staat dat de gemeente de mogelijkheid biedt voor initiatiefnemers voor sociale woningbouw om gebruik te maken van de bestaande openbare parkeerplaatsen. Het tegenargument van het college hieromtrent is invalide en discriminatoir. De door het college gestelde eis staat overigens ook niet in het beleid ten aanzien van het realiseren van sociale nieuwbouw/restauratie en parkeren. - Het college geeft in zijn brief van 21 maart 2025 (de rechtbank begrijpt: de parkeerberekening van 12 november 2025) aan dat door toepassing van de mobiliteitscorrectie uit de Nota parkeernormen van 0,10% (de rechtbank begrijpt: 10%) de parkeerdruk toeneemt met 0,45, afgerond naar beneden is dat 0. Er is dus technisch juridisch geen toename van parkeerdruk door dit bouwplan.

- In de geldende Nota Parkeernormen wordt als gevolg van de grootte van de woning (kleiner dan 75 m2) en de afstand tot het openbaar vervoer, de geldende parkeernorm van 0,5 gecorrigeerd tot 0,45. Er bestaat dus 0,45 kans dat de bewoner een auto heeft. De gemeente rond dit vervolgens modelmatig af naar 0, maar er bestaat nog steeds een kans dat een bewoner een auto heeft.

5.1.

Artikel 3.13, eerste en tweede lid, van het Omgevingsplan van de gemeente Haarlem (hierna: het omgevingsplan) luidt als volgt:

“1. Bij het verlenen van een omgevingsvergunning voor bouwen en/of het gebruiken van gronden of bouwwerken in Haarlem geldt dat in voldoende mate ruimte moet zijn aangebracht en in stand worden gehouden op eigen terrein voor parkeer- of stallingsgelegenheid en laad- en losmogelijkheden overeenkomstig de 'Nota parkeernormen, duurzame parkeeroplossingen bij ruimtelijke ontwikkelingen (2023)', en waarbij geldt dat (toekomstige) bewoners/gebruikers geen recht hebben op een parkeervergunning en bezoekersregeling in de openbare ruimte.

2. Burgemeester en wethouders passen de in het eerste lid genoemde regels toe met inachtneming van de 'Nota parkeernormen, duurzame parkeeroplossingen bij ruimtelijke ontwikkelingen (2023)' met inbegrip van eventuele wijzigingen van deze beleidsregels zoals die gelden ten tijde van de ontvangst van de aanvraag om een omgevingsvergunning.”

5.2.

Op basis van artikel 3.13, eerste lid, van het omgevingsplan gelden twee verschillende uitgangspunten: I) bij het verlenen van een omgevingsvergunning voor bouwen en/of het gebruiken van gronden moet in beginsel op eigen terrein in voldoende mate ruimte zijn aangebracht en in stand worden gehouden voor parkeermogelijkheden overeenkomstig de Nota parkeernormen 2023 (hierna: uitgangspunt I), II) daarbij geldt dat de (toekomstige) bewoners geen recht hebben op een parkeervergunning of een bezoekersregeling in de openbare ruimte (hierna: uitgangspunt II).

5.2.1.

De rechtbank stelt vast dat een deel van de argumenten van eiser, namelijk dat de parkeerdruk lager dan 85% zou zijn en dat de te realiseren woning een sociale huurwoning zal worden, zich richten op uitgangspunt I. Deze argumenten kunnen namelijk relevant zijn voor de vraag of de parkeerbehoefte van het bouwplan kan worden ondervangen op eigen terrein of dat in uitzondering daarop gebruik kan worden gemaakt van openbare parkeercapaciteit om in de parkeerbehoefte te voorzien. De parkeerbehoefte wordt vastgesteld op basis van het stappenplan uit hoofdstuk 6 van de Nota parkeernormen. De parkeereis bestaat volgens de Nota Parkeernormen uit de vastgestelde parkeerbehoefte en de wijze waarop in deze behoefte wordt voorzien.5.2.2. De parkeerbehoefte voor het door eiser aangevraagde plan is door het college – overeenkomstig de door eiser ingediende berekening – vastgesteld op nul. Dat betekent dat het parkeren – gelet op uitgangspunt I – geen beletsel is voor de verlening van de omgevingsvergunning. Argumenten die zich richten op (stappen die volgens de Nota parkeernormen onderdeel zijn van) de berekening van de parkeerbehoefte kunnen eiser dus niet baten. Een hogere parkeerbehoefte, zoals eiser dat kennelijk (mede) bepleit, resulteert namelijk niet in het recht op een parkeervergunning, maar zal leiden tot – zoals door het college op zitting aangegeven – weigering van de omgevingsvergunning op grond van uitgangspunt I. Aangezien de parkeerbehoefte is vastgesteld op nul, wordt aan het onderzoeken van de mogelijkheid om gebruik te maken van openbare parkeercapaciteit (voor bijvoorbeeld sociale woningbouw) om de parkeerbehoefte op te vangen (ter uitzondering op uitgangspunt I: oplossen van de parkeerbehoefte op eigen terrein), niet toegekomen.5.2.3. Anders dan eiser lijkt te menen ziet het stappenplan voor het vaststellen van de parkeerbehoefte en de parkeereis uit de Nota parkeernormen niet op de vraag of een parkeervergunning zal worden verleend, maar op de vraag of een ruimtelijke ontwikkeling past binnen het omgevingsplan (en daarvoor een omgevingsvergunning kan worden verleend). Het standpunt van eiser op de zitting dat de Nota parkeernormen onredelijk bezwarend is, omdat hij zou worden uitgesloten van de uitzondering die betrekking heeft op sociale woningbouw, kan de rechtbank dan ook niet volgen.

5.3.

Het college heeft, nadat uit de beoordeling van uitgangspunt I is gebleken dat het parkeren geen beletsel vormt voor verlening van de omgevingsvergunning, conform uitgangspunt II het parkeervoorschrift aan de omgevingsvergunning verbonden. Eiser wijst erop dat in de huidige situatie voor de garage een oprit zit, waardoor voor die oprit niet geparkeerd kan worden. In de beoogde situatie zou deze oprit verdwijnen en dus een extra parkeerplaats aan de openbare ruimte worden toegevoegd. Dat enkele feit maakt niet dat het college het parkeervoorschrift niet aan de omgevingsvergunning heeft mogen verbinden. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het aan de omgevingsvergunning verbonden parkeervoorschrift in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.H. de Regt, rechter, in aanwezigheid van mr. N.G. Dankerlui, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.

griffierrechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.