Uitspraak · Omgevingsrecht

Rechtbank Noord-Holland, 11 november 2026 – Last onder dwangsom

ECLI:NL:RBNHO:2026:15594Zaaknummer HAA 25/5504

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Datum uitspraak
11 november 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
HAA 25/5504
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Omgevingsrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 5:39 Awb
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Last onder dwangsom. Strook grond in strijd met de functie 'Groen' in gebruik als tuin. Beroep op verjaring, gelijkheidsbeginsel en evenredigheidsbeginsel. Geen bijzondere omstandigheden op grond waarvan het college moest afzien van handhaving. Beroep ongegrond.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C. Sijm, rechter, in aanwezigheid van mr. I.A. Bakker, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

griffierrechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving

Algemene wet bestuursrecht

Artikel 3:4

1. Het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks bij het besluit betrokken belangen af, voor zover niet uit een wettelijk voorschrift of uit de aard van de uit te oefenen bevoegdheid een beperking voortvloeit.

2. De voor een of meer belanghebbenden nadelige gevolgen van een besluit mogen niet onevenredig zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen.

Artikel 5:39, eerste lid

Het bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de last onder dwangsom heeft mede betrekking op een beschikking die strekt tot invordering van de dwangsom, voor zover de belanghebbende deze beschikking betwist.

Omgevingswet

Artikel 5.1, eerste lid, onder a

Het is verboden zonder omgevingsvergunning de volgende activiteiten te verrichten:

a. een omgevingsplanactiviteit

Verordening fysiek domein gemeente Haarlemmermeer 2024

Artikel 6.1, eerste lid

Het is verboden zonder vergunning een openbare plaats anders te gebruiken dan overeenkomstig de publieke functie daarvan.

Bestemmingsplan Nieuw-Vennep (van rechtswege onderdeel van het omgevingsplan Haarlemmermeer)

Artikel 18.1

De voor ‘Groen’ aangewezen gronden zijn bestemd voor:

  • groen;
  • wandel- en fietspaden;
  • speelvoorzieningen;
  • een evenemententerrein ter plaatse van de aanduiding ‘evenemententerrein’;
  • en kinderboerderij ter plaatse van de aanduiding ‘specifieke vorm van cultuur en ontspanning – kinderboerderij’;
  • maatschappelijke voorzieningen ter plaatse van de aanduiding ‘maatschappelijk’;
  • een parkeerterrein ter plaatse van de aanduiding ‘parkeerterrein’;
  • bergbezinkbassin;
  • watergangen;
  • waterhuishoudkundige voorzieningen;

met daaraan ondergeschikt:

in- en uitritten ten behoeve van de ontsluiting van aanliggende percelen;

uitingen van beeldende kunst.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eisers] ., uit [plaats] , eisers
  2. Samenvatting
  3. Procesverloop
  4. Totstandkoming van het bestreden besluit
  5. Beoordeling door de rechtbank
  6. Conclusie en gevolgen
  7. Beslissing
  8. Informatie over hoger beroep
  9. Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: HAA 25/5504

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 november 2026 in de zaak tussen

[eisers] ., uit [plaats] , eisers

(gemachtigde: drs. S.A.N. Geerling),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Haarlemmermeer

(gemachtigden: mr. L.M. van der Horst en mr. C. Bakkum).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over een last onder dwangsom die het college aan eisers heeft opgelegd. Volgens het college hebben eisers een strook gemeentegrond – in strijd met het omgevingsplan en de Verordening fysiek domein van de gemeente Haarlemmermeer – in gebruik als tuin. Eisers zijn het niet eens met de oplegging van de last onder dwangsom en de invordering van de dwangsom. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank of het college de last onder dwangsom mocht opleggen.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat sprake is van een overtreding en dat er geen bijzondere omstandigheden zijn op grond waarvan het college moest afzien van handhaving. De rechtbank is het verder niet met eisers eens dat er iets mis is met de opgelegde last en de hoogte van de dwangsom. Eisers krijgen dus ongelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

1.2.

Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak. Onder 3 staan de van belang zijnde feiten en omstandigheden die hebben geleid tot het bestreden besluit. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 4. Aan het eind staan de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.

1.3.

De wettelijke regels die van belang zijn voor deze zaak, staan in de bijlage bij deze uitspraak.

Procesverloop

2. Met het bestreden besluit van 20 oktober 2025 op het bezwaar van eisers is het college bij de oplegging van de last onder dwangsom gebleven.

2.1.

Eisers hebben beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Eisers hebben vervolgens een aanvullend beroepschrift ingediend.

2.2.

Bij besluit van 10 maart 2026 heeft het college aan eisers bericht tot invordering van de van rechtswege verbeurde dwangsom van € 28.400,- over te gaan.

2.3.

De rechtbank heeft het beroep op 21 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eisers, de gemachtigde van eisers en de gemachtigden van het college. Zowel eisers als het college hebben tijdens de zitting een aanvullend stuk ingediend.

Totstandkoming van het bestreden besluit

3. Eisers zijn vanaf 2020 eigenaar van een woning met tuin aan de [adres] te [plaats] . Het achterste deel van de tuin bevindt zich op grond die volgens de kadastrale gegevens toebehoort aan de gemeente. Ook de vorige eigenaar van de woning had deze strook grond in gebruik als tuin.

3.1.

Op 7 november 2023 en 17 mei 2024 heeft een gemeentelijke inspecteur een controle uitgevoerd. Op basis van de bevindingen tijdens deze controles, die zijn vastgelegd in constateringsrapportages, heeft het college aan eisers op 15 april 2025 een last onder dwangsom opgelegd.

3.2.

De opgelegde last onder dwangsom bestaat uit de volgende componenten:

“1. € 10.000 ineens, als u de volledig begroeide erfafscheiding aan de achterzijde en zijkanten van uw tuin, op de in de bijlage aangeduide locatie, niet of niet volledig verwijdert en verwijderd houdt;

2. € 10.000 ineens, als u alle bouwwerken, waaronder de houten schuur en het lage hek, op de in de bijlage aangeduide locatie, niet of niet volledig verwijdert en verwijderd houdt; en

3. € 8.400 ineens, als u alle beplantingen en opslag, waaronder de graszoden, de plantenpotten en de tafel, op de in de bijlage aangeduide locatie, niet of niet volledig verwijdert en verwijderd houdt.”

3.3.

Eisers hebben bezwaar gemaakt tegen de oplegging van de last onder dwangsom. In het bestreden besluit van 20 oktober 2025 heeft het college het bezwaar van eisers ongegrond verklaard. Daaraan heeft het college het volgende ten grondslag gelegd:

- De strook grond heeft de functie ‘Groen’. Het gebruik als tuin is in strijd met die functie. Omdat daarvoor geen vergunning is verleend, is sprake van een overtreding van artikel 5.1, eerste lid, onder a, van de Omgevingswet.

- Er is ook sprake van een overtreding van artikel 6.1, eerste lid, van de Verordening fysiek domein. Door de strook grond in gebruik te hebben als tuin en door deze af te zetten met erfafscheidingen, wordt de strook grond onttrokken aan de publieke functie daarvan (openbaar groen), zonder dat daarvoor een vergunning is verleend.

- Omdat sprake is van een overtreding, is het college in beginsel verplicht om te handhaven. Er bestaan in dit geval geen bijzondere omstandigheden die ertoe leiden dat van handhavend optreden moet worden afgezien.

- Het dwangsombedrag is niet ongeoorloofd.

Beoordeling door de rechtbank

Is sprake van een overtreding?

4. De rechtbank moet beoordelen of sprake is van een overtreding. Als dat niet zo is, was het college namelijk niet bevoegd om een last onder dwangsom op te leggen.

Is het gebruik als tuin in strijd met de functie ‘Groen’?

4.1.

Eisers voeren aan dat het gebruik als tuin niet veel verschilt van het gebruik van publieke grond onder een groenbestemming. De rechtbank begrijpt dit als een betoog dat eisers de strook grond niet in strijd met de functie ‘Groen’ gebruiken.

4.2.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Uit artikel 18.1 van het bestemmingsplan Nieuw-Vennep , sinds 1 januari 2024 van rechtswege onderdeel van het omgevingsplan Haarlemmermeer, volgt dat de voor ‘Groen’ aangewezen gronden onder meer zijn bestemd voor groen, wandel- en fietspaden en speelvoorzieningen. De rechtbank leidt hieruit af dat de functie ‘Groen’ ziet op openbaar groen met een publieke functie, niet op het gebruik van grond als (omheinde) privétuin.[_833accd9-0b77-4f0b-8cc8-badc0acb5cbe] Het college heeft daarom terecht geconcludeerd dat het gebruik van de strook grond als tuin in strijd is met de functie ‘Groen’.

Constateringsrapportages

4.3.

Volgens eisers zijn de constateringsrapportages van 7 november 2023 en 17 mei 2024 inhoudelijk onjuist en heeft het college ook erkend dat de rapportages inconsistenties bevatten. Aangezien deze rapportages ten grondslag liggen aan het handhavend optreden, is volgens eisers sprake van een schending van het zorgvuldigheidsbeginsel.

4.4.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Niet ter discussie staat dat eisers de strook grond in gebruik hebben als tuin. Zoals hierboven is overwogen, heeft het college terecht geconcludeerd dat dit gebruik in strijd is met de functie ‘Groen’. Hoe eisers de strook grond precies als tuin hebben ingericht, is voor de vraag of sprake is van een overtreding dan ook niet relevant. Het college hoefde daarom geen verder onderzoek te doen naar de feitelijke situatie.

Beroep op verjaring

4.5.

Eisers voeren aan dat zij door verjaring eigenaar zijn geworden van de strook grond, omdat de vorige eigenaar de strook grond uiterlijk 1995 in gebruik heeft genomen als tuin. Volgens eisers kon het college zich daarom niet op het standpunt stellen dat eisers de strook grond op onjuiste wijze gebruiken.

4.6.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Het college heeft terecht overwogen dat het voor de toepassing van het omgevingsplan niet uitmaakt wie eigenaar is van de strook grond. Ook als eisers door verjaring eigenaar zouden zijn geworden van de strook grond, is sprake van gebruik in strijd met de functie ‘Groen’. De rechtbank kan in deze procedure bovendien geen oordeel geven over het beroep op verjaring. Dat is aan de civiele rechter.

Tussenconclusie

4.7.

De rechtbank concludeert dat het college terecht heeft vastgesteld dat sprake is van een overtreding van artikel 5.1, eerste lid 1, onder a, van de Omgevingswet en artikel 6.1, eerste lid, van de Verordening fysiek domein. Het college was daarom bevoegd om een last onder dwangsom op te leggen.

Moest het college vanwege bijzondere omstandigheden afzien van handhaving?

5. Omdat het college bevoegd was om handhavend op te treden, is het uitgangspunt dat het college ook gebruik moest maken van deze bevoegdheid (de beginselplicht tot handhaving). Soms moet echter vanwege bijzondere omstandigheden worden afgezien van handhavend optreden. Volgens eisers is dat in deze situatie het geval. Zij beroepen zich op 1) het tijdsverloop tussen de eerste ingebruikname van de strook grond als tuin en het handhavend optreden, 2) het gelijkheidsbeginsel en 3) het evenredigheidsbeginsel. De rechtbank gaat hieronder op deze drie aspecten in.

Tijdsverloop

5.1.

Eisers voeren aan dat de strook grond in ieder geval sinds 1995 in gebruik is als tuin. Dat het college al die tijd heeft stilgezeten en niet tot handhaving is overgegaan, kan volgens eisers nu aan het college worden tegengeworpen.

5.2.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Tijdsverloop voorafgaand aan een besluit tot handhaving is op zichzelf geen bijzondere omstandigheid op grond waarvan het college van handhaving moet afzien. Dat is ook niet het geval als het college op de hoogte van de overtreding was of dat kon zijn.[_3685f4d6-ab5c-483f-8211-ffdbdd288387] Voor zover eisers zich beroepen op afspraken die door het college met de vorige eigenaar zijn gemaakt over het gebruik van de strook grond, heeft het college er terecht op gewezen dat deze afspraken een persoonlijk karakter hebben en dat eisers daarop geen beroep kunnen doen. Eisers konden aan deze afspraken – waarvan zij overigens kennelijk ten tijde van de eigendomsoverdracht in 2020 niet op de hoogte waren – ook niet de verwachting ontlenen dat het college niet handhavend zou optreden. Het tijdsverloop is daarom geen bijzondere omstandigheid op grond waarvan afgezien moest worden van handhaving.

Gelijkheidsbeginsel

5.3.

Eisers betogen dat de oplegging van de last onder dwangsom in strijd is met het gelijkheidsbeginsel. Bij meerdere woningen in de straat heeft het college afgezien van handhavend optreden, terwijl sprake is van vergelijkbare situaties.

5.4.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Een besluit is in strijd met het gelijkheidsbeginsel als gelijke gevallen ten onrechte ongelijk zijn behandeld. Het college heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat de situatie van eisers afwijkt van de gevallen waarnaar eisers verwijzen. Het college stelt dat in al die gevallen namelijk sprake is van erkenning van verjaring en dat de gemeente in sommige gevallen heeft meegewerkt aan verkoop van de grond. Eisers hebben dit niet weersproken. In het geval van eisers heeft geen erkenning van verjaring plaatsgevonden. Van gelijke gevallen is alleen daarom al geen sprake. Of het terecht is dat de gemeente in het geval van eisers (nog) niet heeft erkend dat sprake is van verjaring en dat de gemeente niet bereid is tot verkoop van de strook grond, doet in deze procedure niet ter zake.

Evenredigheidsbeginsel

5.5.

Eisers voeren aan dat de oplegging van de last onder dwangsom in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat niet kan worden uitgesloten dat zij wegens verjaring eigenaar blijken te zijn van de strook grond.

5.6.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Handhavend optreden is alleen onevenredig als er in het concrete geval omstandigheden zijn waaraan een zodanig zwaar gewicht toekomt dat het algemeen belang dat gediend is met handhaving daarvoor moet wijken.[_4796772d-f700-4329-b15f-9e15bd63100a] Het college mocht concluderen dat de belangen van eisers minder zwaar wegen dan het algemeen belang dat het college wil bevorderen, namelijk het behouden van openbaar groen, het naleven van voorschriften en het voorkomen van precedentwerking. Weliswaar stellen eisers dat zij door verjaring eigenaar zijn geworden van de strook grond, maar het is – zoals onder 4.6 overwogen – niet aan de rechtbank om daarover in deze procedure te oordelen. Eisers hebben in beroep geen andere omstandigheden aangevoerd die de oplegging van de last onder dwangsom volgens hen onevenredig maken, zodat de rechtbank daar ook niet op in zal gaan.

Tussenconclusie

5.7.

Er zijn geen bijzondere omstandigheden op grond waarvan het college moest afzien van handhavend optreden. Het college was daarom niet alleen bevoegd om een last onder dwangsom op te leggen, maar moest – gelet op de beginselplicht tot handhaving – van deze bevoegdheid ook gebruikmaken.

Is onderdeel 3 van de last ten onrechte opgelegd?

6. Eisers betogen dat onderdeel 3 van de last (zie 3.2) ten onrechte is opgelegd, omdat het aanwezig hebben van graszoden, plantenpotten en een tafel geen overtreding oplevert.

6.1.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Het verwijderen en verwijderd houden van de aanwezige beplantingen en objecten is nodig om een einde te maken aan de overtreding. Als het eisers zou worden toegestaan om hun beplantingen en objecten aanwezig te houden op de strook grond, zou deze feitelijk nog steeds als privétuin kunnen worden gebruikt. Zoals hierboven is overwogen (zie 4.2), is dat in strijd met de functie ‘Groen’.

Is de dwangsom ten onrechte hoger dan aangekondigd in het voornemen?

7. Het college heeft op 1 maart 2024 aan eisers medegedeeld voornemens te zijn om een last onder dwangsom op te leggen. In dit voornemen wordt een bedrag van € 28.000,- genoemd. De hoogte van de dwangsom is in het primaire besluit van 15 april 2025 vastgesteld op € 28.400,-. Volgens eisers is de verhoging van de dwangsom ten opzichte van het voornemen vanwege het verbod van reformatio in peius niet toegestaan. Eisers betogen verder dat het college ten onrechte heeft nagelaten om te motiveren waarom de dwangsom is verhoogd.

7.1.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Het feit dat de dwangsom op een hoger bedrag is vastgesteld dan in het voornemen, levert geen strijd op met het verbod van reformatio in peius. Dat verbod houdt in dat degene die bezwaar heeft gemaakt of beroep heeft ingesteld, door de beslissing op het bezwaar of beroep in beginsel niet in een slechtere positie mag belanden dan waarin hij zou hebben verkeerd als hij geen rechtsmiddel zou hebben aangewend.[_7f362455-99f0-4804-bc70-586f2d534cd0] Anders dan eisers betogen, is het verbod van reformatio in peius niet van toepassing in de fase tussen het voornemen en het besluit tot handhaving.[_562359d6-23b0-475c-b7c8-2e886ea0ef02] Het voornemen is namelijk geen besluit waartegen bezwaar of beroep openstaat. Het college was ook niet verplicht om te motiveren waarom de hoogte van de dwangsom afwijkt van het voornemen. Het college hoefde alleen te motiveren waarom de dwangsom is vastgesteld op € 28.400,-. Dat heeft het college aan de hand van de Beleidsregel bestuurlijke sancties gemeente Haarlemmermeer 2016 gedaan. Eisers hebben niet aangevoerd dat deze motivering gebrekkig is.

Invorderingsbeschikking

8. Eisers betwisten de invorderingsbeschikking van 10 maart 2026. Het beroep heeft daarom op grond van artikel 5:39, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht van rechtswege ook betrekking op de invorderingsbeschikking. Eisers hebben tegen de invorderingsbeschikking echter geen zelfstandige beroepsgronden gericht. Het beroep is daarom ook ten aanzien van de invorderingsbeschikking ongegrond.

Conclusie en gevolgen

9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de last onder dwangsom en de invorderingsbeschikking in stand blijven. Eisers krijgen daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van hun proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C. Sijm, rechter, in aanwezigheid van mr. I.A. Bakker, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

griffierrechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving

Algemene wet bestuursrecht

Artikel 3:4

1. Het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks bij het besluit betrokken belangen af, voor zover niet uit een wettelijk voorschrift of uit de aard van de uit te oefenen bevoegdheid een beperking voortvloeit.

2. De voor een of meer belanghebbenden nadelige gevolgen van een besluit mogen niet onevenredig zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen.

Artikel 5:39, eerste lid

Het bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de last onder dwangsom heeft mede betrekking op een beschikking die strekt tot invordering van de dwangsom, voor zover de belanghebbende deze beschikking betwist.

Omgevingswet

Artikel 5.1, eerste lid, onder a

Het is verboden zonder omgevingsvergunning de volgende activiteiten te verrichten:

a. een omgevingsplanactiviteit

Verordening fysiek domein gemeente Haarlemmermeer 2024

Artikel 6.1, eerste lid

Het is verboden zonder vergunning een openbare plaats anders te gebruiken dan overeenkomstig de publieke functie daarvan.

Bestemmingsplan Nieuw-Vennep (van rechtswege onderdeel van het omgevingsplan Haarlemmermeer)

Artikel 18.1

De voor ‘Groen’ aangewezen gronden zijn bestemd voor:

  • groen;
  • wandel- en fietspaden;
  • speelvoorzieningen;
  • een evenemententerrein ter plaatse van de aanduiding ‘evenemententerrein’;
  • en kinderboerderij ter plaatse van de aanduiding ‘specifieke vorm van cultuur en ontspanning – kinderboerderij’;
  • maatschappelijke voorzieningen ter plaatse van de aanduiding ‘maatschappelijk’;
  • een parkeerterrein ter plaatse van de aanduiding ‘parkeerterrein’;
  • bergbezinkbassin;
  • watergangen;
  • waterhuishoudkundige voorzieningen;

met daaraan ondergeschikt:

in- en uitritten ten behoeve van de ontsluiting van aanliggende percelen;

uitingen van beeldende kunst.

Voetnoten

  1. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 8 oktober 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4816.
  2. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 1 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1829.
  3. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 5 maart 2025, ECLI:NL:RVS:2025:678.
  4. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 22 april 2026, ECLI:NL:RVS:2026:2302.
  5. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 maart 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BV8812.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.