Rechtbank Noord-Holland, 12 oktober 2026

In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening in verband met het besluit van de burgemeester om de woning aan de [adres] in Alkmaar op grond van artikel 13b van de Opiumwet voor de duur van drie maanden te sluiten, nadat daar een in werking zijnde hennepkwekerij is aangetroffen. Verzoeker heeft bij de burgemeester bezwaar gemaakt tegen dat besluit. Het verzoek strekt tot schorsing van de sluiting in afwachting van de uitkomst van de bezwaarprocedure.

De burgemeester heeft op het verzoek gereageerd met een verweerschrift. De burgemeester heeft op 9 september 2026 toegezegd de woning van verzoeker niet te sluiten totdat de voorzieningenrechter uitspraak heeft gedaan op het verzoek om een voorlopige voorziening. Verzoeker heeft nadere stukken ingediend.

De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 28 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: verzoeker met zijn dochters [dochter 1] en [dochter 2], de gemachtigde van verzoeker en de gemachtigden van de burgemeester.

Naar aanleiding van de bestuurlijke rapportage heeft de burgemeester op 20 juli 2026 een voornemen aan verzoeker gestuurd tot sluiting voor de duur van zes maanden, met de mogelijkheid zijn zienswijze kenbaar te maken.

Verzoeker heeft van de mogelijkheid om een zienswijze in te dienen gebruik gemaakt. In de zienswijze worden de persoonlijke omstandigheden van verzoeker toegelicht alsook twee brieven van zijn dochters bijgevoegd om de persoon van verzoeker toe te lichten.

De voorzieningenrechter kan bij de vraag of hij een voorlopige voorziening zal treffen betrekken of het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. De voorzieningenrechter kan daarnaast de belangen van verzoeker die pleiten vóór het treffen van een voorlopige voorziening afwegen tegen de belangen van de burgemeester die pleiten tegen het treffen daarvan.

De voorzieningenrechter stelt vast dat met het bestreden besluit een herstelsanctie is opgelegd in de vorm van een sluiting van de woning voor drie maanden. De bevoegdheid voor het geven van een sluitingsbevel is neergelegd in artikel 13b van de Opiumwet. In de overzichtsuitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 2 februari 2022[_b7caa7ef-a9df-4741-ad61-3e38fa5824d1] en 6 juli 2022[_a6bae91b-ba58-4446-a261-0766ddc98ec8] is het toetsingskader voor woningsluitingen nader aangevuld. In een uitspraak van 16 juli 2025[_728273ea-f9fd-4b88-b29d-56fb50a2aebb] heeft de Afdeling nog benadrukt dat, gelet op de forse inbreuk die een woningsluiting kan maken op de grondrechten van een bewoner, de toetsing bij woningsluitingen op grond van artikel 13b van de Opiumwet doorgaans indringend is.

De voorzieningenrechter treft op grond van artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht alleen een voorlopige voorziening als onverwijlde spoed dat vereist.

Naar het oordeel van de voorzieningenrechter heeft verzoeker een spoedeisend belang bij de beoordeling van het verzoek om een voorlopige voorziening. Daartoe overweegt de voorzieningenrechter dat de burgemeester de sluiting van de woning van verzoeker opschort tot de uitspraak van de voorzieningenrechter, maar één à twee weken na de uitspraak alsnog wil effectueren.

Ongeacht de bevoegdheid van de burgemeester dient hij zich er in het geval van sluiting van een woning van te vergewissen of dat in de omstandigheden van het geval gerechtvaardigd is, en zo ja, voor hoelang. Steeds zal hij daarbij moeten beoordelen of zijn optreden in een concreet geval evenredig is. De burgemeester moet zich ervan vergewissen dat de sluiting van een woning en de duur ervan met het oog op de doelen in artikel 13b van de Opiumwet geschikt, noodzakelijk en evenwichtig zijn.[_5a28e9c3-3afc-441f-900b-8af196964cad] De geschiktheid van de sluiting is tussen partijen geen punt van geschil, de noodzaak en evenwichtigheid van de sluiting wel.

Verzoeker voert – kort samengevat – aan dat er geen noodzaak (meer) is om de woning te sluiten, want de hennepkwekerij is verwijderd en daarmee de drugsgerelateerde activiteit en omstandigheden ook. Bij verzoeker was geen sprake van handel vanuit de woning. Er is dus niet gebleken van enige ‘loop’ naar de woning. Verzoeker is niet (bewust) betrokken geweest bij de exploitatie van de hennepkwekerij. De hennepkwekerij was gecentreerd in de grote slaapkamer en badkamer. Gezien de wijze van gebruik van zijn woning was hem niets opgevallen. Hij heeft een verkeerde beoordeling gemaakt bij de bereidwilligheid om anderen te helpen. Hoewel verzoeker mogelijk kan worden tegengeworpen dat hij niet heeft gecontroleerd of de kamer werd gebruikt door de twee vrouwen, meent hij dat dit dient te worden beoordeeld tegen de achtergrond van zijn persoonlijke omstandigheden (leeftijd, taalbarrière en gevolgen van een TIA). Verzoeker wijst in dat kader ook op de grote gevolgen van de sluiting van de woning. De burgemeester heeft zich er onvoldoende rekenschap van gegeven dat de sluiting van de huurwoning, onafhankelijk van de duur van de sluiting, de verhuurder de wettelijke grondslag biedt om de huurovereenkomst buitengerechtelijk te ontbinden. Huisvesting is een vereiste voor hereniging met zijn vrouw die op dit moment in Oeganda woont. Verzoeker zal zijn werk verliezen als hij de woning moet verlaten. Zijn taxivergunning is reeds ingetrokken. Verzoeker bevindt zich in een kwetsbare financiële positie. Op hem rust een flinke schuldenlast, onder meer als gevolg van vorderingen van nutsbedrijven. Het is onduidelijk waarom niet kan worden volstaan met een minder ingrijpende maatregel.

De burgemeester heeft – gelet op de persoonlijke omstandigheden en verminderde verwijtbaarheid – besloten om de duur van de sluiting te matigen van zes maanden naar drie maanden, maar wil tegelijkertijd niet zover gaan dat volledig wordt afgezien van sluiting. Volgens de burgemeester kan niet worden volstaan met een minder zwaar middel om hetzelfde doel te bereiken (bijvoorbeeld oplegging van een last onder dwangsom). Daarbij heeft volgens het verweerschrift onder meer een rol gespeeld dat het niet duidelijk is wie de kwekerij heeft ingericht en geëxploiteerd en in hoeverre deze personen (‘ [naam] ’) nog over toegang tot of kennis van de woning beschikken. De burgemeester wil voorkomen dat ‘ [naam] ’ (weer) naar de woning gaat.

Ter zitting heeft verzoeker – niet weersproken – gesteld dat de sloten van de woning zijn vervangen door de politie. Daarmee hebben ‘ [naam] ’ of andere onbekende betrokkenen geen toegang (meer) tot de woning. Op zitting heeft de burgemeester niet uitgesloten dat dit een relevante omstandigheid kan zijn in de belangenafweging om de woning al dan niet te sluiten. Met deze onzekerheid over de uitkomst van de bezwaarprocedure en de mogelijkheid dat de bezwaarprocedure tot een ander besluit leidt, geeft de voorzieningenrechter het voordeel van de twijfel aan verzoeker, mede gelet op de ingrijpende gevolgen die sluiting voor verzoeker heeft. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom toe.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening toe in die zin dat het bestreden besluit wordt geschorst tot zes weken na bekendmaking van de beslissing op bezwaar. Dat betekent dat de burgemeester de woning van verzoeker nu niet mag sluiten, maar eerst de bezwaarprocedure en de termijn voor het vervolgens instellen van beroep moet afwachten.

De voorzieningenrechter ziet aanleiding te bepalen dat de burgemeester het griffierecht moet vergoeden en dat verzoeker ook een vergoeding krijgt van zijn proceskosten, omdat hij in het gelijk wordt gesteld. De burgemeester moet deze vergoeding betalen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een beroepsmatige rechtsbijstandverlener als gemachtigde krijgt verzoeker een vast bedrag per proceshandeling. De gemachtigde heeft het verzoekschrift ingediend en aan de zitting deelgenomen. Elk van deze proceshandelingen heeft een waarde van € 934,-. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 1.868,-.