Rechtbank Noord-Holland, 3 maart 2026

Uitspraak is bij vervroeging bepaald op heden.

Partijen hebben een affectieve relatie met elkaar gehad.

Uit deze relatie is op 28 januari 2024 geboren het minderjarige kind [minderjarige 1] (hierna: [minderjarige 1]).

Partijen hebben gezamenlijk gezag over [minderjarige 1].

De man heeft uit een eerdere relatie twee andere minderjarige zonen: [minderjarige 2] (geboren in 2017) en [minderjarige 3] (geboren in 2019). Zij verblijven afwisselend bij hun moeder en de man.

Bij vonnis in kort geding van 11 april 2025 (C/15/363550 /KG ZA 25-170) heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank een voorlopige zorgregeling tussen de man en [minderjarige 1] vastgesteld. De daarin genoemde overdrachtslocaties zijn een speeltuin in [plaats 3] (hierna: de speeltuin) en kinderopvang [bedrijf 1] (hierna: het kinderdagverblijf).

Bij vonnis in kort geding van 1 augustus 2025 (C/15/367379 / KG ZA 25-460) heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank bepaald dat [minderjarige 1]

Bij vonnis in kort geding van 10 november 2025 (C/15/370365 /KG ZA 25-636) heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank onder meer bepaald dat [minderjarige 1] “op eerste kerstdag bij de moeder verblijft en op tweede kerstdag bij vader, waarbij de overdracht van [minderjarige 1] op tweede kerstdag van de moeder naar de vader plaatsvindt om 8.30 uur onder begeleiding van bureau [bedrijf 2] op kosten van de vader;”

Hierna is tussen advocaten van partijen overleg geweest over de overdrachtslocatie op tweede kerstdag. Daarover is toen geen overeenstemming bereikt.

De man heeft de voorzieningenrechter op 18 november verzocht om het vonnis van 10 november aan te vullen omdat niet is beslist op het verzoek van de man dat de vrouw [minderjarige 1] op tweede kerstdag naar de man brengt en geen beslissing is genomen over de overdrachtslocatie. In de brief wordt herhaald waarom de man van mening is dat de vrouw [minderjarige 1] naar hem moet brengen: hij kan zijn twee andere kinderen niet elders onderbrengen en het is niet wenselijk als zij met de man mee zouden moeten gaan naar een overdracht op een externe locatie.

Ook de vrouw heeft de voorzieningenrechter verzocht om duidelijkheid te verschaffen over de overdrachtslocatie. De vrouw schrijft onder meer dat en waarom dat de speeltuin moet zijn en dat en waarom zij [minderjarige 1] niet naar de woning van de man kan brengen. Zij schrijft een trauma te hebben opgelopen dat in belangrijke mate verband houdt met de woonomgeving van de man.

De griffie van de rechtbank heeft partijen op 19 november namens de voorzieningenrechter bericht dat het vonnis geen omissie bevat.

De advocaten van partijen hebben hierna gecorrespondeerd over de locatie waar de vrouw [minderjarige 1] op 26 december aan de man zou overdragen. Ook partijen hebben daarover met bureau [bedrijf 2] contact gehad.

De vrouw heeft de man via bureau [bedrijf 2] naast de speeltuin ook het kinderdagverblijf als plaats van overdracht voorgesteld. De man heeft bureau [bedrijf 2] laten weten met geen van beide locaties te kunnen instemmen vanwege (de zorg voor) [minderjarige 2] en [minderjarige 3].

Bureau [bedrijf 2] heeft zich op het standpunt gesteld dat partijen op dit punt zelf tot overeenstemming moeten komen en als dat niet lukt bureau [bedrijf 2] de overdracht van [minderjarige 1] niet kan begeleiden.

Op 26 december heeft de vrouw de man en advocaten van partijen geschreven dat zij en [minderjarige 1] om 08.30 uur bij de speeltuin waren en dat zij [minderjarige 1] later die dag ook bij het kinderdagverblijf aan de man kan overdragen onder begeleiding van bureau [bedrijf 2].

[minderjarige 1] heeft van 26 december tot en in de ochtend van 29 december bij de vrouw verbleven.

Op 7 januari 2026 heeft de man bij deurwaardersexploit de vrouw aangezegd dat zij zich in de periode 26 tot en met 29 december 2025 niet heeft gehouden aan de voorlopige zorgregeling zoals vastgesteld in het vonnis van 1 augustus 2025 en dat de man daarom een bedrag van € 800,00 aan dwangsommen is verschuldigd. De vrouw is bevel gedaan om binnen twee dagen € 1.083,37 aan de man te betalen en aangezegd dat als de vrouw niet betaalt, het vonnis ten uitvoer zal worden gelegd.

De vrouw heeft niet betaald.

De man heeft op 30 januari 2026 voor een bedrag van € 1.430,35 executoriaal beslag gelegd onder de werkgever van de vrouw op haar loon.

De vrouw vordert schorsing van de tenuitvoerlegging van het vonnis van 1 augustus 2025, voor zover deze betrekking heeft op de gestelde verbeurte van dwangsommen en bepaling dat geen dwangsommen zijn verbeurd, althans dat de man niet tot executie daarvan mag overgaan, met veroordeling van de man in de kosten van de procedure inclusief nakosten.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

In een executiegeschil waarbij het erom gaat of dwangsommen zijn verbeurd omdat een bevel tot nakoming (gebod) niet of onvoldoende is nageleefd, heeft de rechter niet tot taak de door de – in dit geval – voorzieningenrechter besliste rechtsverhouding opnieuw te beoordelen, maar dient hij zich ertoe te beperken de ter uitvoering van het veroordelend vonnis verrichte handelingen te toetsen aan de inhoud van de veroordeling zoals deze door uitleg moet worden vastgesteld. Daarbij dient de rechter doel en strekking van de veroordeling tot richtsnoer te nemen in die zin dat de veroordeling niet verder strekt dan tot het bereiken van het daarmee beoogde doel (HR 15 november 2002, ECLI:NL:HR:2002:AE9400). Daarbij dient de draagwijdte van het gebod in die zin beperkt te worden opgevat dat alleen dan een inbreuk op de veroordeling moet worden aangenomen indien een zodanige inbreuk — gelet op het belang waarvoor het is gegeven — in ernst niet kan worden betwijfeld (HR 20 mei 1994, NJ 1994, 652).

Uitgaande van het hiervoor weergegeven toetsingskader overweegt de voorzieningenrechter als volgt.

Bij vonnis van 1 augustus 2025 is bepaald dat [minderjarige 1] met het oog op de omgang met de man door de man wordt opgehaald bij het in dat vonnis genoemde kinderdagverblijf en daar door de man na afloop van de omgang wordt teruggebracht. Aan deze veroordeling is voor beide partijen een dwangsom verbonden.

Bij vonnis van 10 november 2025 is de zorgregeling, voor zover hier van belang, nader ingevuld voor de kerstdagen van 2025. Daarbij is bepaald dat [minderjarige 1] op eerste kerstdag bij de vrouw verblijft en op tweede kerstdag bij de man, waarbij de overdracht op tweede kerstdag van de vrouw naar de man plaatsvindt onder begeleiding van bureau [bedrijf 2] en op kosten van de man. Aan deze nadere regeling is in dit vonnis zelf geen dwangsom verbonden.

Vast staat dat het in het vonnis van 1 augustus 2025 genoemde kinderdagverblijf gedurende de kerstdagen gesloten was. In verband daarmee heeft de man de voorzieningenrechter medio november 2025 verzocht om duidelijkheid omtrent de overdrachtslocatie. De voorzieningenrechter heeft op 19 november laten weten “dat het vonnis geen omissie bevat”. Partijen zijn vervolgens niet tot overeenstemming gekomen over een alternatieve locatie. De vrouw heeft [minderjarige 1] op 26 december niet aan de man overgedragen, en ook in de dagen daarna heeft geen overdracht plaatsgevonden, totdat de vrouw [minderjarige 1] in de ochtend van 29 december naar het kinderdagverblijf heeft gebracht waar de man [minderjarige 1] heeft opgehaald.

De vraag is of daarmee sprake is van niet-nakoming van een veroordeling waaraan een dwangsom is verbonden. Dat is niet het geval.

De dwangsom is verbonden aan de in het vonnis van 1 augustus 2025 omschreven wijze van overdracht, te weten via het daarin aangewezen kinderdagverblijf. Het vonnis van 10 november bevat voor de kerstdagen een afzonderlijke, nader ingevulde regeling, waarin – anders dan in het eerdere vonnis – geen specifieke (andere) overdrachtslocatie is aangewezen. De loop der gebeurtenissen heeft uitgewezen dat daardoor een probleem is ontstaan omdat de overdracht van [minderjarige 1] op de aangewezen locatie tussenkomst van het kinderopvangpersoneel veronderstelde en dat personeel vanwege de sluiting op tweede kerstdag niet aanwezig was.

Uit de bewoordingen van het vonnis van 10 november 2025, gelezen in samenhang met het vonnis van 1 augustus 2025, blijkt niet duidelijk en ondubbelzinnig dat de eerder opgelegde dwangsom mede betrekking heeft op de in het latere vonnis geregelde overdracht op 26 december onder afwijkende omstandigheden. Evenmin volgt uit het vonnis van 10 november 2025 dat de vrouw gehouden was [minderjarige 1] over te dragen op een door bureau [bedrijf 2] voorgestelde locatie. Het vonnis specificeert ook niet wat die begeleiding moet inhouden.

Partijen hebben via bureau [bedrijf 2] en hun advocaten overleg gevoerd om overeenstemming te bereiken over een locatie van overdracht. Dat is niet gelukt. Beide partijen hebben redenen aangevoerd waarom de door de ander voorgestelde locatie op grote bezwaren stuitte. De vrouw zou vanwege eerdere traumatische ervaringen niet nabij de woning van de man in [plaats 2] kunnen komen. Voor de man was het bezwaarlijk om zijn twee andere zoons mee te nemen naar een locatie anders dan zijn woning omdat dan de kans zou bestaan dat zij met de vrouw zouden worden geconfronteerd wat door hun traumatherapeut is afgeraden.

Op de gegrondheid van de bezwaren de vrouw valt het een en ander af te dingen, maar dat geldt ook voor de door de man opgeworpen bezwaren tegen de door de vrouw voorgestelde locatie en doet er niet aan af dat van een met een dwangsom versterkte verplichting van de vrouw om zich aan het voorstel van de man te conformeren onder de geschetste omstandigheden geen sprake is. Voor verbeurte van een dwangsom is dat wel vereist.

Voor zover in het betoog van de man besloten ligt dat de omstandigheden dat (1) beide vonnissen zien op een omgangsregeling tussen [minderjarige 1] en de man, (2) de omgangsregeling uit het eerste vonnis  behoudens de kerstdagen  met het tweede vonnis niet is gewijzigd en (3) aan de specifieke, in het vonnis van 10 november opgenomen regeling voor de overdracht op tweede kerstdag geen dwangsom is verbonden moeten meebrengen, althans toelaten, dat de dwangsombepaling in het vonnis van 1 augustus 2025 wordt geacht mede betrekking te hebben op de veroordeling in het vonnis van 10 november 2025, wordt het volgende opgemerkt.

Ook indien veronderstellenderwijs zou moeten worden aangenomen dat dit het geval is, zou van niet-nakoming van de veroordeling pas sprake hebben kunnen zijn wanneer de man erop had aangedrongen dat de vrouw [minderjarige 1] op tweede kerstdag onder begeleiding van bureau [bedrijf 2] bij het (gesloten) kinderdagverblijf had overgedragen, waar de man (buiten zicht van de vrouw) klaar zou staan. Als de dwangsombepaling uit het vonnis van 1 augustus 2025 van toepassing is op het vonnis van 10 november 2025 en de daarin genoemde overdracht, moet dat bij gebrek aan een in het laatste vonnis genoemde alternatieve overdrachtslocatie, óók gelden voor de in het vonnis van 1 augustus 2025 genoemde plaats van overdracht, het kinderdagverblijf. Dat geldt temeer nu de aanleiding voor het vonnis van 10 november 2025 onder meer was gelegen in het geschil tussen partijen of [minderjarige 1] als hij door de vrouw naar het kinderdagverblijf was gebracht daar al kort daarna door de man kon worden opgehaald of dat de man dat pas aan het einde van de dag mocht doen.

Uit de overgelegde communicatie tussen de vrouw en bureau [bedrijf 2] blijkt dat de bureau [bedrijf 2] het gebruik van de locatie van het kinderdagverblijf als overdrachtslocatie wel aan de man heeft voorgelegd, maar dat de man dit niet wilde. Ook als de man in zijn lezing zou worden gevolgd is het mislukken van de overdracht dan niet aan de vrouw te wijten.

schorst de tenuitvoerlegging van het vonnis van deze rechtbank van 1 augustus 2025, voor zover voor zover deze betrekking heeft op de door man aangezegde verbeurte van € 800,00 aan dwangsommen,

bepaalt dat die dwangsommen niet zijn verbeurd,

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt,

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 6.1 en 6.2 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.