Rechtbank Noord-Holland, 24 december 2025

Bij tussenvonnis van 3 september 2025 is de eisende partij in de gelegenheid gesteld om zich uit te laten over de totstandkoming van de prijs van de overeenkomst en over het in het tussenvonnis gegeven voorlopige oordeel over de oneerlijkheid van een beding in de algemene voorwaarden. Ter uitvoering van het tussenvonnis heeft de eisende partij een akte genomen.

Uit de akte blijkt dat de eisende partij vóór het sluiten van de overeenkomst een prijsopgave aan de gedaagde partij heeft verstrekt met daarin vermeld een ‘vaste’ maandprijs. Daarmee is sprake van een transparant prijsbeding, zodat dit niet ambtshalve door de kantonrechter wordt getoetst op oneerlijkheid.

De eisende partij heeft zich in de akte gerefereerd aan het in het tussenvonnis gegeven voorlopige oneerlijkheid over het incassokostenbeding in artikel 10 lid 2 van de algemene voorwaarden. De kantonrechter ziet geen reden om daar nu anders over te denken en vernietigt dit beding. Dit betekent dat de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen.

In artikel 9 lid 2 van de algemene voorwaarden staat een prijswijzigingsbeding. Uit de stukken blijkt dat de eisende partij de prijs gedurende de looptijd van de overeenkomst niet heeft gewijzigd, zodat dit beding geen verband houdt met de onderhavige vordering. Daarom zal de kantonrechter dit beding niet toetsen op (on)eerlijkheid.

Het rentebeding in artikel 10 lid 1 van de algemene voorwaarden is door de kantonrechter getoetst en niet oneerlijk bevonden.

De eisende partij heeft een bedrag aan vervallen wettelijke rente gevorderd. Zij heeft echter niet toegelicht over welke periode deze rente is berekend en waarom. De kantonrechter kan daardoor niet beoordelen of er een grondslag voor deze vordering bestaat. Daarom wordt dit onderdeel van de vordering afgewezen. De wettelijke rente zal worden toegewezen vanaf de datum van de dagvaarding.

De vordering wordt (grotendeels) toegewezen.

De gedaagde partij wordt (overwegend) in het ongelijk gesteld en zal daarom in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten voor de genomen akte blijven echter voor rekening van de eisende partij, omdat het aan haarzelf te wijten is dat het nodig was deze akte op te stellen.

veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 825,00, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 19 mei 2025 tot aan de dag van de gehele betaling;

verklaart de veroordeling(en) in dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst de vordering voor het overige af.