Rechtbank Noord-Holland, 12 januari 2022

Zilveren Kruis heeft bij dagvaarding van 2 september 2021 een vordering tegen [gedaagde] ingesteld. [gedaagde] heeft mondeling geantwoord.

Zilveren Kruis heeft hierop schriftelijk gereageerd (repliek), waarna [gedaagde] een mondelinge reactie heeft gegeven (dupliek). Vervolgens is vonnis bepaald.

Tussen Zilveren Kruis en [gedaagde] is een ziektekostenverzekeringsovereenkomst tot stand gekomen met polisnummer [polisnummer] (verder: de verzekeringsovereenkomst).

Zilveren Kruis vordert dat de kantonrechter [gedaagde] veroordeelt tot betaling van in totaal € 2.212,82, met daarbij wettelijke rente vanaf 25 augustus 2021 en met de proceskosten.

Zilveren Kruis stelt – kort weergegeven – dat [gedaagde] op grond van de zorgverzekeringswet een verplicht eigen risico moet betalen voor bepaalde medische kosten. Ook moet [gedaagde] een eigen bijdrage betalen voor zorg waarvoor geen volledige dekking geldt. [gedaagde] heeft het verschuldigde eigen risico en de verschuldigde eigen bijdrage niet (geheel) betaald.

[gedaagde] is het niet eens met Zilveren Kruis. Zij voert aan – samengevat – dat de vordering voor een groot deel is verjaard. Zij kan daardoor niet nagaan of facturen wel of niet zijn betaald. De rekeningen van Zilveren Kruis zijn uit de periode 2013 tot en met 2019. Daarnaast wordt zorgtoeslag ingehouden door het CJIB. [gedaagde] gaat ervan uit dat daarmee de openstaande rekeningen zijn betaald. [gedaagde] vindt het daarom ook niet eerlijk dat er nu extra kosten in rekening worden gebracht. Het CJIB heeft toegezegd dat het een overzicht zou sturen van wat er met de ingehouden zorgtoeslag is gebeurd, maar dat overzicht heeft zij nog steeds niet ontvangen. Ten slotte voert [gedaagde] aan dat zij niet goed geholpen wordt door Zilveren Kruis en dat Zilveren Kruis erg lang heeft gewacht met incasseren.

Het belangrijkste verweer van [gedaagde] is dat de vordering grotendeels is verjaard. Dat verweer gaat niet op. De oudste factuur van Zilveren Kruis waar het in deze zaak over gaat is van 1 december 2013. Deze vordering zou, gelet op de verjaringstermijn van vijf jaar, op 1 december 2018 verjaren. Zilveren Kruis heeft een kopie overgelegd van een brief van 10 november 2017 waarin [gedaagde] namens Zilveren Kruis wordt aangemaand om de openstaande schuld van ‑ op dat moment - € 1.703,47 te betalen. Bij die brief zat een opgave van de openstaande facturen over de periode 1 december 2013 tot en met 13 september 2017. Met deze brief is de verjaring van die vordering gestuit en is voor dat deel van de vordering een nieuwe verjaringstermijn gaan lopen die nu nog niet is verlopen. Ook voor het deel van de vordering dat bestaat uit facturen van na de brief van 10 november 2017 is de verjaringstermijn nog niet voorbij.

Ook het betoog van [gedaagde] dat (een deel van) de vordering is voldaan door de inhouding van de zorgtoeslag door het CJIB slaagt niet. Zilveren Kruis heeft gesteld dat de inhouding door het CJIB verband houdt met de door [gedaagde] verschuldigde bestuurlijke premie. Artikel 18f lid 6 Zorgverzekeringswet bepaalt dat een aan de verzekeringnemer toekomende zorgtoeslag in opdracht van het CAK als tegemoetkoming in de bestuursrechtelijke premie aan het CAK wordt uitbetaald. Voldoende aannemelijk is dat de inhouding op de zorgtoeslag niet door Zilveren Kruis is geïncasseerd, maar door het CAK in verband met de bestuurlijke premie.

Dat Zilveren Kruis [gedaagde] niet goed zou hebben geholpen, of dat zij lang zou hebben gewacht met het incasseren van de vordering betekent niet dat [gedaagde] het verschuldigde eigen risico of de verschuldigde eigen bijdrage niet hoeft te betalen. De kantonrechter zal daarom niet onderzoeken of deze stellingen van [gedaagde] juist zijn.

De proceskosten komen voor rekening van [gedaagde], omdat zij grotendeels ongelijk krijgt.

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan Zilveren Kruis van € 1.663,94, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 2 januari 2021 tot aan de dag van de gehele betaling;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst de vordering voor het overige af.