Uitspraak · Civiel recht

Rechtbank Midden-Nederland, 4 november 2026 – Huur, gebruik in strijd met het bestemmingsplan

ECLI:NL:RBMNE:2026:8097Zaaknummer 11948518 \ AC EXPL 25-2402

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Datum uitspraak
4 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
11948518 \ AC EXPL 25-2402
Rechtsgebied
Civiel recht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Vordering afgewezen
Hoofdwetsartikel
Artikel 223 Rv
Zittingsplaats
Amersfoort
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Huur, gebruik in strijd met het bestemmingsplan, kwalificatie bedrijfsruimte of woonruimte, gebreken.

4 De beslissing

De kantonrechter

in conventie

4.1

veroordeelt [gedaagde] om binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis de overeenkomsten met de nutsbedrijven (waaronder die ter zake van water en energie) met betrekking tot de gehuurde objecten aan de [straat] [nummer] , de [adres 2] en de [adres 3] te [plaats 1] op haar eigen naam te (doen) stellen, zulks op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag dat [gedaagde] met de nakoming van deze veroordeling in gebreke blijft, met een maximum van € 10.000,00,

4.2

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 6.444,07,

4.3

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 1.008,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

in reconventie

4.4

veroordeelt [eiser] om binnen vier maanden na betekening van dit vonnis het achterstallig onderhoud/de gebreken zoals genoemd onder 3.41 van dit vonnis te herstellen op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag of gedeelte van een dag dat [eiser] in gebreke blijft met de nakoming van deze veroordeling, met een maximum van € 25.000,00,

4.5

veroordeelt [eiser] om binnen zeven dagen na betekening van dit vonnis zich in de Basisregistratie Personen uit te doen schrijven als wonende aan het adres [straat] [nummer] te [plaats 1] , zulks op straffe van een dwangsom van € 250,00 per dag of gedeelte van een dag dat [eiser] in gebreke blijkt met de nakoming van deze veroordeling, met een maximum van € 10.000,00,

4.6

verklaart voor recht dat de tussen [eiser] en [gedaagde] gesloten huurovereenkomsten met betrekking tot de woningen aan [straat] [nummer] , [adres 2] , [adres 4] en [adres 1] , alsmede [adres 3] te [plaats 1] kwalificeren als huur van woonruimte als bedoeld in Titel 4, Afdeling 5 van Boek 7 BW,

4.7

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 577,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

in het incident

4.8

wijst het gevorderde af,

4.9

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die de kantonrechter begroot op nihil,

in conventie en in reconventie

4.10

veroordeelt [eiser] tot betaling van de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

in conventie, in reconventie en in het incident

4.11

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 4.1 tot en met 4.6, 4.8 en 4.11 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad,

4.12

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. A.R. Scharrenborg en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. 1 De procedure
  2. 2 De kern van de zaak
  3. 3 De beoordeling
  4. 4 De beslissing

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Amersfoort

Zaaknummer: 11948518 \ AC EXPL 25-2402

Vonnis van 4 november 2026

in de zaak van

[eiser] ,

te [plaats 1] ,

eisende partij in conventie,

verwerende partij in reconventie,

hierna te noemen: [eiser] ,

gemachtigde: mr. K. Tülü,

tegen

[gedaagde] B.V.,

te [plaats 2] ,

gedaagde partij in conventie,

eisende partij in reconventie,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

gemachtigde: mr. A. Hofman.

1 De procedure

1.1

De kantonrechter beschikt over de volgende stukken:

 de dagvaarding tevens verzoek provisionele vordering ex art. 223 Rv met producties 1 tot en met 22 van [eiser] ,

 de conclusie van antwoord in incident van [gedaagde] ,

 het vonnis (in incident) van 24 december 2025,

 de conclusie van antwoord in conventie, tevens eis in reconventie, tevens incidenteel verzoek voorlopige voorziening ex artikel 223 Rv met producties 1 tot en met 10 van [gedaagde] ,

 productie 28 van [gedaagde] ,

 de akte overlegging producties, tevens vermeerdering eis in reconventie, met producties 10 tot en met 12 van [eiser] ,

 de conclusie van antwoord in reconventie, tevens conclusie van antwoord in het incident tot het treffen van voorlopige voorzieningen, tevens akte eisvermeerdering, tevens akte overlegging van producties met producties 23 tot en met 27 van [eiser] .

 de aantekeningen van de mondelinge behandeling van 8 juli 2026,

 de spreekaantekeningen van de gemachtigde van [eiser] .

1.2

Na afloop van de mondelinge behandeling is de zaak op verzoek van partijen een maand aangehouden, zodat partijen konden onderzoek of zij de zaak samen konden oplossen. Op 4 augustus 2026 heeft de gemachtigde van [gedaagde] de rechtbank laten weten dat dit niet is gelukt. De kantonrechter heeft vervolgens bepaald dat schriftelijk uitspraak zal worden gedaan.

2 De kern van de zaak

2.1

[gedaagde] is een zorgonderneming en huurt van [eiser] meerdere panden die zij gebruikt in het kader van begeleid wonen voor mensen met een beperking. Volgens [eiser] komt [gedaagde] de verplichtingen uit de huurovereenkomsten op meerdere punten niet na. Zij wil daarom onder meer dat de kantonrechter de huurovereenkomsten ontbindt en [gedaagde] de gehuurde panden ontruimt. [gedaagde] wil dat de vorderingen van [eiser] worden afgewezen en heeft meerdere tegenvorderingen ingesteld, waaronder een veroordeling van [eiser] tot het herstel van gebreken aan de gehuurde panden en twee verklaringen voor recht: een verklaring voor recht dat [eiser] tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de huurovereenkomsten, omdat het gebruik dat zij mocht verwachten van de gehuurde panden strijdig is met het vigerende bestemmingsplan en een verklaring voor recht dat de huurovereenkomsten kwalificeren als huur van woonruimte. [gedaagde] heeft daarbij gevorderd om [eiser] bij wijze van voorlopige voorziening al tot een en ander te veroordelen. De kantonrechter wijst de vorderingen van [eiser] grotendeels af. De vorderingen van [gedaagde] wijst hij grotendeels toe.

3 De beoordeling

In conventie

3.1

De kantonrechter zal eerst vaststellen welke overeenkomsten tussen partijen tot stand zijn gekomen. Partijen zijn het daar namelijk niet helemaal over eens. Daarna zal de kantonrechter de vordering tot ontbinding van de huurovereenkomsten en ontruiming van de gehuurde panden beoordelen. Daarna zal de kantonrechter de overige vorderingen van [eiser] beoordelen.

Tussen partijen zijn vijf huurovereenkomsten tot stand gekomen

3.2

Het staat vast dat tussen partijen in ieder geval voor de volgende vier panden in [.] schriftelijk een huurovereenkomst tot stand is gekomen:

 [straat] [nummer] , voor de duur van vijf jaar, ingangsdatum 1 augustus 2022,

 [adres 1] , voor de duur van vijf jaar, ingangsdatum 1 december 2023,

 [adres 2] , voor de duur van vijf jaar, ingangsdatum 1 november 2023,

 [adres 3] , voor de duur van vijf jaar, ingangsdatum 1 mei 2023.

Daarnaast staat vast dat tussen partijen nog een huurovereenkomst tot stand is gekomen, die zij niet op schrift hebben gesteld:

 [adres 4] .

Tussen partijen is geen huurovereenkomst tot stand gekomen voor de [straat] [nummer/letter]

3.3

[eiser] stelt dat daarnaast tussen partijen ook voor de [straat] [nummer/letter] een huurovereenkomst tot stand is gekomen, voor de periode 1 augustus 2024 tot en met 31 juli 2025. Maar [gedaagde] betwist dat. Volgens [gedaagde] heeft [eiser] de huurovereenkomst die hij als productie 2 bij de dagvaarding heeft overgelegd voor de [straat] [nummer/letter] eenzijdig opgesteld en heeft [gedaagde] die nooit ondertekend. Volgens [gedaagde] is de op de overgelegde huurovereenkomst afgebeelde handtekening vervalst en wijkt deze sterk af van de handtekeningen op de huurovereenkomsten die [gedaagde] wel heeft ondertekend. Volgens [gedaagde] is [straat] [nummer/letter] een sterk verouderd bedrijfsgebouw dat nog vol staat met aan [eiser] toebehorende goederen. [gedaagde] beschikt wel over de sleutel van [straat] [nummer/letter] , omdat de gasvoorziening via de hal van dit bedrijfsgebouw loopt. Ook heeft [gedaagde] vanaf augustus 2024 maandelijks € 1.000,00 betaald, maar dit was geen huur voor de [straat] [nummer/letter] , maar een onverplichte solidariteitsbijdrage, vanwege de vertraagde levering van [straat] [nummer] aan de koper vanwege de bestemmingsplanproblematiek (zie hierna).

3.4

De kantonrechter oordeelt dat [gedaagde] hiermee gemotiveerd heeft betwist dat tussen partijen voor de [straat] [nummer/letter] een huurovereenkomst tot stand is gekomen. Het had onder deze omstandigheden op de weg van [eiser] gelegen om (nader) te onderbouwen dat tussen partijen wel een huurovereenkomst voor de [straat] [nummer/letter] tot stand is gekomen. De door [eiser] overgelegde huurovereenkomst legt namelijk geen gewicht in de schaal, omdat [gedaagde] betwist dat zij deze huurovereenkomst heeft ondertekend. [_b837208e-37a7-43cc-b35a-55c387815b36] Omdat [eiser] zijn stelling niet verder heeft onderbouwd, kan de kantonrechter niet vaststellen dat tussen partijen een huurovereenkomst tot stand is gekomen voor de [straat] [nummer/letter] .

De kantonrechter ontbindt de huurovereenkomsten niet

3.5

Volgens [eiser] is [gedaagde] op meerdere punten tekortgeschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de huurovereenkomsten die tussen partijen tot stand zijn gekomen. Hij wil daarom dat die huurovereenkomsten worden ontbonden. De kantonrechter wijst deze vordering af. Hierna wordt uitgelegd waarom.

3.6

De kantonrechter stelt voorop dat in beginsel per huurovereenkomst moet worden beoordeeld of sprake is van een tekortkoming die ontbinding van die huurovereenkomst rechtvaardigt. De kantonrechter zal daarom hierna per huurovereenkomst de door [eiser] gestelde tekortkomingen beoordelen.

[straat] [nummer]

3.7

Ten aanzien van [straat] stelt [eiser] dat [gedaagde] tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de huurovereenkomst doordat

  • [gedaagde] het gehuurde gebruikt in strijd met het bestemmingsplan. [gedaagde] gebruikt het gehuurde namelijk voor begeleid (zorg)wonen, maar het geldende bestemmingsplan laat een dergelijk gebruik van het gehuurde niet toe.
  • [gedaagde] heeft nagelaten de stappen te ondernemen voor een bestemmingsplanwijziging, terwijl zij wist dat een wijziging van de bestemming vereist was om de woning als zodanig te mogen gebruiken,
  • (waarmee) [gedaagde] haar verplichting om als goed huurder te gedragen heeft geschonden.

Gebruik in strijd met het bestemmingsplan

3.8

[gedaagde] erkent dat zij het gehuurde gebruikt voor begeleid (zorg)wonen en dat dit in strijd is met de omgevingsrechtelijke bestemming, maar zij stelt dat dit gebruik contractueel is toegestaan en [eiser] (dus) ook wist dat [gedaagde] het gehuurde ging gebruiken voor begeleid (zorg) wonen.

3.9

De kantonrechter komt net als de kortgedingrechter[_ab36f26a-bc01-4344-8366-b7fb137bfc7a] eerder tot het oordeel dat [gedaagde] niet tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de huurovereenkomst, doordat zij het gehuurde in strijd met het geldende bestemmingsplan (heeft) gebruikt. Dit wordt hierna uitgelegd.

3.10

Uit de wet volgt dat een huurder slechts bevoegd is tot het gebruik dat tussen partijen is overeengekomen.[_2927b4bf-860d-49cc-9cd1-6141aa4e27bc] Het gaat daarbij om de vraag welk gebruik partijen voor ogen heeft gestaan bij het aangaan van de huurovereenkomst, waarbij de inrichting van het gehuurde in aanmerking moet worden genomen.[_43676a56-4176-458b-8c06-76f268762a77] Ook publiekrechtelijke voorschriften, zoals de omgevingsrechtelijke bestemming van het gehuurde, kunnen invloed hebben op de wijze waarop het gehuurde mag worden gebruikt. Maar als het contractueel overeengekomen gebruik op grond van een publiekrechtelijk voorschrift niet is toegestaan, dan betekent dat niet zonder meer dat de huurder tegenover de verhuurder tekortschiet door het gehuurde wel op die manier te gebruiken.[_edf9528a-541e-4f1a-b69d-6731efcc4579] Het is de huurder immers niet zomaar toegestaan om het gehuurde anders te gaan gebruiken dan hij met de verhuurder is overeengekomen. Strijdigheid van het (overeengekomen) gebruik met de omgevingsrechtelijke bestemming van het gehuurde kan daarom alleen een tekortkoming opleveren als de verhuurder als gevolg daarvan in zijn eigen belangen wordt geschaad, bijvoorbeeld doordat hij daardoor blootstaat aan bestuursdwang of vorderingen van derden.

3.11

Partijen verschillen van mening over welk gebruik hen bij het aangaan van de huurovereenkomst voor ogen heeft gestaan. [eiser] stelt dat hij dacht dat [gedaagde] het gehuurde ging gebruiken voor dagbesteding en niet voor begeleid (zorg)wonen. Maar de kantonrechter vindt dat om de volgende redenen niet geloofwaardig.

  • partijen kennen elkaar privé ( [eiser] is de oom van de vrouw van een van de bestuurders van [gedaagde] ),
  • partijen hebben elkaar vanuit die (privé)relatie vóór het aangaan van de overeenkomst gesproken over de plannen van [gedaagde] ,
  • naar aanleiding daarvan heeft [eiser] voorgesteld dat [gedaagde] voor de uitvoering van haar plannen gebruik maakt van het pand aan de [straat] [nummer] ,
  • het pand was ingericht als woonruimte; [eiser] gebruikte het pand op dat moment zelf ook als woonbestemming, hij woonde daar namelijk met zijn gezin,
  • nádat [gedaagde] [straat] [nummer] al voor begeleid (zorg)wonen in gebruik had genomen zijn tussen partijen nog drie huurovereenkomsten tot stand gekomen, voor drie andere panden. Dan ligt het niet voor de hand, dat [gedaagde] de [straat] [nummer] niet gebruikte op de manier die [eiser] voor ogen had.

De (tekst van de) huurovereenkomst die partijen voor de huur van de [straat] hebben opgesteld is in dit verband van beperkte betekenis. In de huurovereenkomst staat namelijk “Huurovereenkomst ( opslagruimte )” en “verklaart te hebben gehuurd: [straat] [nummer/letter]”. Partijen zijn het er echter over eens dat dit de huurovereenkomst is voor de huur van het pand aan de [straat] [nummer] en dat dat (in tegenstelling tot het pand aan [straat] [nummer/letter] ) géén opslagruimte is. Bovendien is in de huurovereenkomst geen bepaling opgenomen over het gebruik van het gehuurde.

3.12

Het voorgaande leidt de kantonrechter tot de conclusie dat partijen bij het aangaan van de huurovereenkomst voor ogen heeft gestaan dat [gedaagde] het gehuurde ging gebruiken voor begeleid (zorg) wonen, zodat er geen sprake is van dat [gedaagde] het gehuurde niet gebruikt zoals partijen bij het aangaan van de huurovereenkomst voor ogen heeft gestaan en [gedaagde] wat dat betreft niet tekort is geschoten in de nakoming van de overeenkomst.

3.13

Dat [gedaagde] het gehuurde gebruikt in strijd met de omgevingsrechtelijke bestemming leidt de kantonrechter niet tot een ander oordeel. Zoals hiervoor overwogen kan gebruik in strijd met de omgevingsrechtelijke bestemming alleen een tekortkoming opleveren als de verhuurder als gevolg daarvan in zijn eigen belangen wordt geschaad, bijvoorbeeld doordat hij daardoor blootstaat aan bestuursdwang of vorderingen van derden. [eiser] stelt dat dat zo is. Hij stelt dat hij [straat] [nummer] (en [nummer/letter] ) op 17 april 2024 heeft verkocht, maar niet kan leveren, omdat de gemeente niet haar instemming verleent voor de notariële overdracht vanwege het gebruik in strijd met de omgevingsrechtelijke bestemming. [eiser] heeft vervolgens, om te voorkomen dat hij de contractuele boete zou verbeuren, nadere afspraken met de koper gemaakt die inhouden dat de koopprijs € 10.000,00 lager is vastgesteld, en [eiser] vanaf 1 januari 2025 tot de datum van levering € 2.500,00 per maand betaalt als compensatie voor de door de koper gemaakte kosten en de late levering. [eiser] heeft hiermee voldoende onderbouwd gesteld dat hij in zijn belangen wordt geschaad doordat [gedaagde] het gehuurde gebruikt in strijd met de omgevingsrechtelijke bestemming, maar de kantonrechter is van oordeel dat dit [gedaagde] niet is toe te rekenen. [eiser] wist op het moment dat hij [straat] [nummer] (en [nummer/letter] ) verkocht, dat de woning werd gebruikt in strijd met de omgevingsrechtelijke bestemming. Door dit (kennelijk) niet de melden aan de koper en niet te onderzoeken of het gebruik de overdracht in de weg zou (kunnen) staan, heeft [eiser] verplichtingen op zich genomen die hij niet waar kan maken met als gevolg dat hij (gevolg)schade lijdt. [gedaagde] heeft hierbij geen enkele rol gehad.

3.14

[eiser] verwijt [gedaagde] ook dat zij heeft nagelaten de stappen te ondernemen voor een bestemmingswijziging, terwijl zij wist dat een wijziging van de bestemming vereist was om de woning als zodanig te mogen gebruiken. [gedaagde] heeft echter onderbouwd gesteld dat zij wel degelijk stappen heeft ondernomen voor een bestemmingswijziging. Weliswaar had dit op punten voortvarender kunnen worden aangepakt, maar het staat vast dat zij op 14 april 2025 een definitieve vergunningsaanvraag heeft ingediend. Het enkele feit dat [gedaagde] op punten voortvarender had kunnen handelen, leidt de kantonrechter niet tot het oordeel dat [gedaagde] tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de huurovereenkomst. Niet gesteld of gebleken is dat partijen hebben afgesproken dat [gedaagde] de bestemmingswijziging zou realiseren. [eiser] stelt wel dat de gemeente [gedaagde] een last onder dwangsom heeft opgelegd, omdat het gebruik nog altijd in strijd is met het geldende bestemmingsplan, maar dat [eiser] daar zelf ook voor heeft te vrezen, is niet gesteld of gebleken. [gedaagde] heeft bovendien verklaard dat de gemeente het handhavingsspoor niet verder heeft doorgezet in afwachting van de (behandeling van de) definitieve vergunningsaanvraag.

[adres 1] , [adres 2] en [adres 5]

3.15

Ten aanzien van de [adres 1] , [adres 2] en [adres 5] stelt [eiser] dat [gedaagde] tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen doordat zij

 grootschalig en ingrijpend heeft verbouwd zonder toestemming en op een ondeskundige wijze, wat heeft geleid tot een gevaarlijke situatie, en

 heeft nagelaten de overeenkomsten met nutsbedrijven op haar eigen naam te (laten) zetten, waardoor [eiser] aanmaningen heeft ontvangen.

3.16

De kantonrechter komt ook ten aanzien van deze huurovereenkomsten tot de conclusie dat [gedaagde] niet tekort is geschoten althans niet dusdanig tekort is geschoten dat dit ontbinding van de huurovereenkomsten rechtvaardigt.

Verbouwingen

3.17

De kantonrechter begrijpt dat [eiser] [gedaagde] met name verwijt zonder schriftelijke toestemming (ingrijpend) te hebben verbouwd in de panden aan de [adres 1] , [adres 2] en [adres 5] , maar in de dagvaarding noemt [eiser] ook dat [gedaagde] het pand aan de [straat] [nummer] heeft verbouwd zonder toestemming. Het volgende heeft ook betrekking op dat pand.

3.18

Het staat vast dat [gedaagde] de panden (ingrijpend) heeft verbouwd en in de huurovereenkomsten van deze panden is opgenomen dat daarvoor schriftelijk toestemming nodig is. Maar, [gedaagde] heeft naar het oordeel van de kantonrechter voldoende onderbouwd dat [eiser] wel (mondeling) heeft ingestemd met de verbouwing. Het staat vast dat het gehuurde bij aanvang van de huur in slechte staat verkeerde, althans dat een verbouwing nodig was om het overeengekomen gebruik te realiseren in het gehuurde. Verder staat vast dat [eiser] regelmatig in het gehuurde is geweest toen [gedaagde] aan het verbouwen was. Nergens blijkt uit dat [eiser] niet instemde met deze verbouwingen. Integendeel, terwijl de verbouwing aan de [straat] [nummer] al klaar was en terwijl de verbouwingen aan de [adres 1] en [adres 5] nog in volle gang waren, is tussen partijen een nieuwe huurovereenkomst tot stand is gekomen voor de [adres 2] . Dat maakt het onaannemelijk dat [eiser] niet instemde met de verbouwingen die op dat moment in de andere panden waren uitgevoerd of nog in volle gang waren. [gedaagde] heeft daarbij nog onderbouwd gesteld dat partijen vanwege de verbouwingen zelfs een huurkorting zijn overeengekomen. Zij verwijst daarbij naar de bankafschriften waarop te zien is dat bij meerdere bankoverschrijvingen staat vermeld “huurkorting ivm verbouwing”. Het staat vast dat [eiser] hiertegen destijds niet heeft geprotesteerd. Dat de toestemming voor de verbouwingen niet schriftelijk is verleend, is naar het oordeel van de kantonrechter onder de gegeven omstandigheden niet relevant. Mede omdat [eiser] zelf tijdens de mondelinge behandeling heeft verklaard dat je binnen een familie geen briefjes aan elkaar schrijft.

3.19

Dat de verbouwingen hebben geleid tot een gevaarlijke situatie kan de kantonrechter niet vaststellen. [eiser] heeft wel een brief van de bewoonster van [adres 6] overgelegd waarin zij melding maakt van schade aan de muren en het plafond, maar [gedaagde] verwijst naar een e-mail van de gemeente van 7 februari 2025 waaruit volgt dat die schade niet constructief is. Verder stelt [gedaagde] dat zij voorafgaand aan de bedoelde verbouwactiviteiten door een deskundige ( [deskundige] ) de constructieve situatie heeft laten beoordelen en dat die aangaf dat er vanuit constructief oogpunt geen bezwaren waren tegen de voorgenomen doorbraak op de voorgenomen wijze. Daarbij voert [gedaagde] aan dat de gemeente langs is geweest (om) de constructie van dichtbij te bekijken, maar zij geen noodzaak heeft gezien voor een bouwstop. Daaruit blijkt volgens [gedaagde] dat er geen sprake is van een gevaarlijke situatie. Gelet op deze gemotiveerde betwisting van [gedaagde] had het op de weg van [eiser] gelegen om (nader) te onderbouwen dat de verbouwingen wel (mogelijk) hebben geleid tot een gevaarlijke situatie, maar dat heeft hij niet gedaan. Dit volgt ook niet uit de door [eiser] overgelegde offerte van een aannemer (productie 26 van [eiser] ). Daaruit volgt slechts wat de kosten zijn van het “terug keren naar de oudere situatie bij aantal woningen”. Uit de offerte volgt niet dat de constructie is aangetast, zoals [eiser] stelt. Dat leidt de kantonrechter tot het oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat de verbouwingen hebben geleid tot een gevaarlijke situatie en dus ook niet [gedaagde] wat dat betreft tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen.

Overeenkomsten met nutsbedrijven

3.20

[gedaagde] erkent dat zij niet voor alle panden overeenkomsten is aangegaan met alle nutsbedrijven. Zij stelt dat zij dit is vergeten en heeft toegezegd de overeenkomsten alsnog aan te zullen gaan. Zij heeft daarbij onweersproken gesteld dat zij hier vóór deze procedure nooit eerder door [eiser] op is gewezen. Onder deze omstandigheden is dit naar het oordeel van de kantonrechter geen tekortkoming, die ontbinding van de huurovereenkomst rechtvaardigt.

Huurachterstand

3.21

[eiser] stelt tot slot dat [gedaagde] in het verleden een langere periode heeft nagelaten om de huur op tijd te betalen. [gedaagde] erkent dat in het verleden een huurachterstand is ontstaan althans zij de huurbetalingen heeft opgeschort, maar zij stelt dat [eiser] daarmee instemde en zij de huurachterstand op eerste verzoek heeft ingelopen. [eiser] betwist dat zij heeft ingestemd met de huurachterstand. Hoe het ook zij: voor zover [gedaagde] wat dit betreft in het verleden tekort is geschoten, is dit geen tekortkoming die (nu) ontbinding van de huurovereenkomst(en) rechtvaardigt. Bovendien is het de kantonrechter niet duidelijk hoe hoog de huurachterstand precies was en ten aanzien van welke panden die huurachterstand is ontstaan.

Conclusie: de huurovereenkomsten worden niet ontbonden en [gedaagde] hoeft het gehuurde niet te ontruimen

3.22

Het voorgaande leidt de kantonrechter tot de conclusie dat niet kan worden vastgesteld dat [gedaagde] (dusdanig) tekort is geschoten in de nakoming van de overeenkomst(en) dat dit op zichzelf of in onderlinge samenhang, ontbinding rechtvaardigt. Daarom wordt de gevorderde ontbinding van de huurovereenkomsten en ontruiming van het gehuurde afgewezen.

De overige vorderingen van [eiser]

3.23

De kantonrechter zal hierna de overige vorderingen van [eiser] bespreken.

De gevorderde schadevergoeding, nader op te maken bij staat, wordt afgewezen

3.24

Gelet op het oordeel van de kantonrechter dat [gedaagde] niet tekort is geschoten in de nakoming van de verplichten uit de huurovereenkomst, wordt de in dit verband gevorderde veroordeling van [gedaagde] tot betaling van de schade die [eiser] hierdoor heeft geleden, nader op te maken bij de staat en te vereffenen volgens de wet, ook afgewezen.

De vordering op een descente te gelasten wordt afgewezen

3.25

[eiser] wil dat de kantonrechter een descente gelast in de woningen [adres 2] en [adres 3] , omdat [eiser] gegronde redenen heeft om aan te nemen dat de door [gedaagde] uitgevoerde verbouwingen tot constructieve schade aan het pand hebben geleid. [eiser] heeft onvoldoende onderbouwd gesteld dat zij gegronde redenen heeft om dat aan te nemen. De kantonrechter verwijst daarvoor naar wat hiervoor onder 3.19 is overwogen. De kantonrechter ziet daarom geen aanleiding om een descente te gelasten.

De door [eiser] gevorderde huurachterstand voor de [straat] [nummer/letter] wordt afgewezen

3.26

Omdat de kantonrechter niet kan vaststellen dat tussen partijen een huurovereenkomst tot stand is gekomen voor de [straat] [nummer/letter] , wordt de door [eiser] in dat verband gevorderde huurachterstand ter hoogte van € 3.000,00 afgewezen.

De door [eiser] gevorderde contractuele boete wordt afgewezen.

3.27

[eiser] vordert een contractuele boete voor de in het verleden te laat betaalde huurtermijnen voor de [straat] [nummer] . De kantonrechter wijst deze vordering ook af. De kantonrechter kan niet vaststellen dat partijen in de huurovereenkomst voor [straat] [nummer] een contractuele boete zijn overeenkomen voor het geval dat [gedaagde] de huur niet op tijd betaalt. [eiser] verwijst naar artikel 11 van de huurovereenkomst, maar dat artikel bepaalt wanneer de huurder buitengerechtelijke incassokosten moet betalen. Dit betekent dat de door [eiser] gevorderde contractuele boete wordt afgewezen.

De schadevordering van € 175,00 wordt afgewezen

3.28

[eiser] wil dat [gedaagde] € 175,00 aan hem betaalt, omdat [gedaagde] de aannemer die was ingeschakeld om een noodzakelijke reparatie aan het balkon van [adres 2] uit te voeren, geen toegang tot het pand verleende. Daardoor heeft [eiser] uiteindelijk de voorrijkosten en wachturen van de aannemer moeten betalen. [eiser] heeft zijn stelling onderbouwd met een verklaring van de aannemer. [gedaagde] betwist dat hij op de hoogte was van de datum en het tijdstip van de afspraak met de aannemer. Berichten dat [gedaagde] die dag alsnog is verzocht om toegang te verlenen ontbreken. Hierdoor is het onvoldoende aannemelijk geworden dat het aan [gedaagde] ligt dat de aannemer voor niets is geweest. Daarom wordt de vordering afgewezen.

[gedaagde] moet de overeenkomsten met de nutsbedrijven op haar eigen naam (doen) stellen

3.29

[gedaagde] moet, voor zover zij dit inmiddels niet al heeft gedaan, de overeenkomsten met de nutsbedrijven voor de [straat] [nummer] , de [adres 2] en de [adres 3] zo spoedig als mogelijk op haar eigen naam (doen) stellen. De kantonrechter zal [gedaagde] daartoe veroordelen, zoals door [eiser] gevorderd, op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag met een maximum van € 10.000,00.

[gedaagde] moet de verbruikskosten die [eiser] voor haar heeft betaald terugbetalen

3.30

Doordat [gedaagde] is vergeten de overeenkomst met de nutsbedrijven op haar naam te (doen) stellen, heeft [eiser] de kosten van het energieverbruik van [gedaagde] betaald. [gedaagde] moet dat aan [eiser] terugbetalen. [eiser] heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat het gaat om een bedrag van € 6.444,07. Ter onderbouwing hiervan heeft zij de facturen van de nutsbedrijven overgelegd. De kantonrechter zal [gedaagde] veroordelen dit bedrag aan [eiser] terug te betalen.

[eiser] moet de proceskosten betalen

3.31

[eiser] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:

- salaris gemachtigde€864,00(2 punten × € 432,00)
- nakosten€144,00(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)
Totaal€1.008,00

In reconventie

De verklaring voor recht dat [eiser] toerekenbaar tekort is geschoten wordt afgewezen

3.32

[gedaagde] vordert “te verklaren voor recht dat [eiser] jegens [gedaagde] toerekenbaar tekort is geschoten in de nakoming van de huurovereenkomst met betrekking tot de [straat] , [adres 2] en [adres 1] , alsmede [adres 3] te [plaats 1] , nu het gebruik hiervan hetwelk [gedaagde] op grond van de huurovereenkomst mocht verwachten strijdig is met het vigerende bestemmingsplan (omgevingsplan) en [eiser] te veroordelen aan [gedaagde] te vergoeden de dientengevolge door haar geleden en nog te lijden schade, nader op te maken bij staat en te vereffenen volgens de wet, vermeerderd met de wettelijke rente”.

3.33

De kantonrechter wijst deze vordering af. Allereerst staat vast dat alleen ten aanzien van de [straat] [nummer] het gebruik dat [gedaagde] bij aanvang van de overeenkomst voor ogen stond (begeleid (zorg)wonen) strijdig is met het vigerende bestemmingsplan. Dat betekent dat de gevorderde verklaring voor recht met betrekking tot de [adres 2] en [adres 1] en de [adres 3] alleen al om die reden wordt afgewezen. Maar ook met betrekking tot de [straat] [nummer] wordt de gevorderde verklaring voor recht afgewezen. Er kan namelijk (nog) niet worden vastgesteld dat nimmer legaal overeenkomstig de overeengekomen bestemming kan worden geëxploiteerd zodat ook (nog) niet kan worden vastgesteld dat [eiser] niet het huurgenot kan verschaffen dat [gedaagde] op grond van de huurovereenkomst mocht verwachten en hij dus tekortschiet in de nakoming van de overeenkomst. [gedaagde] stelt immers zelf dat zij de vergunning inmiddels heeft aangevraagd en dat die naar verwachting wordt verleend. Bovendien is de kantonrechter van oordeel dat [gedaagde] (ook) zelf had moeten onderzoeken of het gebruik dat zij voor ogen had was toegestaan volgens het vigerende bestemmingsplan. Temeer nu het gehuurde voorheen niet werd gebruikt voor begeleid (zorg)wonen, maar als (bedrijfs)woning. In zijn algemeenheid mag een huurder van bedrijfsruimte niet ervan uitgaan dat met het oog op zijn belang door de professionele verhuurder bij de gemeente is nagegaan of het gebruik dat een huurder met het gehuurde voor ogen heeft mogelijk problemen in verband met het bestemmingsplan opleveren.[_5dc9e7f4-c9c2-49b6-9643-cc2c9a2b008c] Dit kan anders zijn wanneer [eiser] ermee bekend was dat het gebruik dat [gedaagde] voor ogen had niet was toegestaan volgens het vigerende bestemmingsplan, maar dat is de kantonrechter niet gebleken.

Voorschot schadevergoeding wordt afgewezen

3.34

Omdat de hiervoor geciteerde verklaring voor recht wordt afgewezen, wordt de vordering om [eiser] te veroordelen om als voorschot op de schade die zij vanwege het gestelde tekortschieten heeft geleden een bedrag te betalen van (na vermeerdering van eis) € 32.136,43 ook afgewezen. Dit voorschot ziet bovendien grotendeels op de deskundige bijstand die [gedaagde] , naar zijn zeggen, heeft moeten maken om de benodigde vergunning van de gemeente te verkrijgen. De kantonrechter is van oordeel dat deze kosten sowieso niet voor rekening van [eiser] komen, gelet op het oordeel dat [gedaagde] (ook) zelf had moeten onderzoeken of het gebruik dat zij voor ogen had is toegestaan volgens het vigerende bestemmingsplan. Het resterende bedrag ziet op de kosten voor herstel van de riolering. Deze kosten hebben niets te maken met schade die [gedaagde] zou hebben geleden omdat het gebruik dat zij op grond van de huurovereenkomst mocht verwachten strijdig is met het vigerende bestemmingsplan, maar met de door [gedaagde] gestelde onderhoudsgebreken. De kantonrechter beoordeelt deze vordering hierna onder 3.44.

De verklaring voor recht dat de huurovereenkomsten kwalificeren als woonruimte wordt toegewezen

3.35

[gedaagde] vordert voor recht te verklaren “dat de tussen [gedaagde] en [eiser] gesloten huurovereenkomst met betrekking tot de woningen aan [straat] [nummer] , [adres 2] , [adres 4] en [adres 1] alsmede [adres 3] te [plaats 1] , kwalificeren als huur van woonruimte als bedoeld in Titel 4, Afdeling 5 van Boek 7 BW, althans dat de daarvan deel uitmakende bepalingen welke de huurder van woonruimte bescherming bieden met betrekking tot het einde van de huurovereenkomst op deze huurovereenkomsten van toepassing zijn.” [gedaagde] stelt ter onderbouwing van deze vordering primair dat de panden als woonruimte zijn verhuurd en subsidiair dat de huurbescherming van haar onderhuurders c.q. zorgcliënten doorwerkt in de hoofdhuurovereenkomst.[_5edcf93b-8d25-44d8-9183-febdf3b5039b] De primaire grondslag slaagt, zodat de kantonrechter de verklaring voor recht toewijst, tot “althans”. De kantonrechter legt dit hierna uit.

3.36

Voor de beantwoording van de vraag of een huurovereenkomst moet worden aangemerkt als huur van bedrijfsruimte dan wel als huur van woonruimte is beslissend wat partijen, mede in aanmerking genomen de inrichting van het gehuurde, omtrent het gebruik daarvan voor ogen heeft gestaan.[_b4e6bc4c-6ef4-4bde-b1dc-4a431f527589] Wat betreft de [straat] [nummer] heeft de kantonrechter hiervoor al geoordeeld dat het partijen voor ogen heeft gestaan het gehuurde te gebruiken voor begeleid (zorg)wonen. Daarbij staat ook vast dat het gehuurde was en is ingericht als woonruimte. Ten aanzien van de [adres 3] , [adres 2] , [adres 4] en [adres 1] is tussen partijen niet in geschil dat het hen voor ogen stond dat het gehuurde gebruikt zou worden voor wonen en het gehuurde ook is ingericht als woonruimte. Weliswaar stelt [eiser] dat [adres 2] en [adres 3] aanvankelijk werden gehuurd voor de huisvesting van arbeidsmigranten, maar ook als dat zo zou zijn, stond partijen voor ogen dat het gehuurde gebruikt zou worden voor wonen. Ten aanzien van de [adres 3] , [adres 2] en [adres 1] hebben partijen ook een “Huurovereenkomst Woning” gesloten waarin als bestemming is opgenomen “Het gehuurde is enkel bestemd als woonruimte waarin maximaal 6 personen hun hoofdverblijf dienen te hebben.(…)”. Dit leidt de kantonrechter tot het oordeel dat de huurovereenkomsten kwalificeren als huur van woonruimte. Anders dan [eiser] stelt, staat het feit dat [gedaagde] een professioneel zorgbedrijf is, dat de panden niet zelf bewoont maar inzet in het kader van haar bedrijfsvoering, er niet aan in de weg dat de huurovereenkomsten kwalificeren als huur van woonruimte. De tekst en de wetgeschiedenis van het sinds 1 augustus 2003 geldende huurrecht stellen aan verhuur van woonruimte namelijk niet de eis dat de huurder zelf zijn verblijf in het gehuurde heeft. De ratio daarvan is het waarborgen van huurbescherming van onderhuurders.[_9633ffe4-c7f2-47db-915e-43b5b6e722e9]

[eiser] moet achterstallig onderhoud/gebreken herstellen

3.37

[gedaagde] wil dat [eiser] wordt veroordeeld om binnen vier weken na betekening van dit vonnis het achterstallig onderhoud/de gebreken[_ff4741e1-4085-4b03-83ae-1e0fbb933df6] te herstellen, op straffe van een dwangsom. De kantonrechter wijst deze vordering toe, maar vindt het wel redelijk om [eiser] een langere termijn te geven om de gebreken te herstellen.

3.38

[eiser] betwist niet dat sprake is van de door [gedaagde] genoemde problemen aan het gehuurde, maar [eiser] stelt dat hij dat niet hoeft te herstellen, omdat (i) partijen hebben afgesproken dat [gedaagde] zelf verantwoordelijk is voor het onderhoud en (ii) (niet uitgesloten kan worden dat) de schade het gevolg is van het handelen van [gedaagde] zelf. Tot slot stelt [eiser] dat (iii) [gedaagde] voor ieder gebrek eerst een ingebrekestelling had moeten sturen.

3.39

De kantonrechter stelt voorop dat om de vordering tot herstel toe te kunnen wijzen, [gedaagde] niet eerst een ingebrekestelling aan [eiser] had moeten sturen. Dat vereist de wet alleen als de huurder een gebrek zelf verhelpt en de daarvoor gemaakte kosten op de verhuurder wil verhalen.[_9992c9f3-00ba-43a6-9aaf-3229ede031a7]

3.40

Wat betreft het verweer dat partijen hebben afgesproken dat [gedaagde] zelf verantwoordelijk is voor het onderhoud stelt de kantonrechter vast dat partijen dat niet hebben afgesproken ten aanzien van de [straat] [nummer] en de [adres 2] en [adres 4] . Ten aanzien van de [adres 1] en [adres 3] zit bij de huurovereenkomst wel een blad getiteld “algemene voorwaarden” waarin staat “De Huurders zijn verantwoordelijk voor de onderhoud en het schoonhouden van de woning en de voor- en achtertuin. (…)” Maar deze ‘algemene voorwaarde’ is in strijd met de inhoud van de huurovereenkomst waarin staat “Ingevolge de wet en deze Huurovereenkomst is de Huurder verplicht tot het verrichten van kleine herstellingen aan het Gehuurde, overeenkomst het Besluit kleine herstellingen. De Verhuurder is verplicht op verlangen van de Huurder de overige gebreken te verhelpen, tenzij dit redelijkerwijs niet van hem te verwachten is.” Het ligt niet voor de hand dat partijen daar vervolgens bij algemene voorwaarde vanaf wijken, tenzij de huurder daarvoor expliciet tekent. Het staat vast dat dat niet is gebeurd. De pagina met de “algemene voorwaarden” zit achter de pagina met de ondertekening van de huurovereenkomst en [gedaagde] heeft voor deze algemene voorwaarden niet apart getekend. Bovendien is artikel 7:206 BW, waaruit volgt dat de verhuurder op verlangen van de huurder gebreken moet herstellen, bij een overeenkomst van woonruimte van dwingend recht, wat betekent dat daarvan niet mag worden afgeweken. Deze omstandigheden leiden de kantonrechter tot het oordeel dat het verweer dat partijen hebben afgesproken dat [gedaagde] zelf verantwoordelijk is voor (al) het onderhoud niet slaagt.

3.41

Het verweer dat de schade (mogelijk) het gevolg is van het handelen van [gedaagde] zelf slaagt ook niet. De kantonrechter zal dit oordeel hierna per gesteld gebrek uitleggen.

[straat] [nummer]

1. Niet functionerende schuifpui

[gedaagde] stelt dat sprake is van een schuifpui die al meer dan twee jaar niet functioneert. Dat dit (mogelijk) het gevolg is van het handelen van [gedaagde] zelf vindt de kantonrechter onaannemelijk. [gedaagde] heeft onweersproken gesteld dat zij aan de [straat] [nummer] alleen een douche erbij heeft gebouwd en verder geen constructieve verbouwingen hebben plaatsgevonden. Dat door de werkzaamheden die [gedaagde] heeft uitgevoerd in het pand de schuifpui niet meer functioneert is zonder een nadere toelichting, die ontbreekt, niet aannemelijk. Dit leidt de kantonrechter tot het oordeel dat de niet functionerende schuifpui een gebrek is, dat [eiser] moet herstellen.

[adres 2]

1. Schimmelvorming op muren als gevolg van vocht- en leidingschade

[gedaagde] stelt dat deze schade is ontstaan door schade aan de ondergrondse waterleidingen. Dit is door [eiser] niet (gemotiveerd) weersproken. Dit leidt de kantonrechter tot het oordeel dat deze schimmelvorming een gebrek is, dat [eiser] moet herstellen.

2. Houtrot en ernstig achterstallig onderhoud aan ramen, deuren en kozijnen

Volgens [gedaagde] is in meerdere vertrekken van het pand sprake van gevorderde houtrot in houten raamkozijnen. Daardoor is zowel de constructieve veiligheid als de isolerende functie niet meer gewaarborgd. [eiser] heeft dit niet gemotiveerd weersproken. De enkele algemene stelling dat dit (mogelijk) het gevolg is van het handelen van [gedaagde] zelf is onvoldoende, mede omdat het zonder een nadere toelichting, die ontbreekt, onaannemelijk is dat (ingrijpende) verbouwingen leiden tot houtrot.

3. Ramen en deuren sluiten niet, sluiten niet goed aan en/of zijn onjuist bevestigd

4. Structurele lekkages aan de dakgevel

5. Niet-herstelde schade aan het balkon

De kantonrechter vindt ook wat betreft deze gebreken de algemene stelling dat dit (mogelijk) het gevolg is van het handelen van [gedaagde] zelf onvoldoende. Het is niet zonder meer aannemelijk dat deze problemen het gevolg zijn van het handelen van [gedaagde] zelf. Het had op de weg van [eiser] gelegen om zijn stelling nader te onderbouwen. Dat heeft hij niet gedaan. De kantonrechter kwalificeert deze problemen daarom als gebreken, die [eiser] moet herstellen.

[adres 4]

1. Vochtproblemen en schimmelvorming aan muur en plafond

[gedaagde] stelt dat in dit pand sprake is van vochtproblemen en schimmelvorming aan de muur en het plafond, als gevolg van een structureel probleem in of aan de buitengevel. Volgens [eiser] waren boomtakken en onkruid die op of tegen de muur groeiden de oorzaak, maar [gedaagde] heeft onweersproken gesteld dat het weghalen van de boomtakken en het onkruid het probleem niet heeft opgelost. Gelet hierop had het op de weg van [eiser] gelegen om (nader) te onderbouwen dat de vochtproblemen en schimmelvorming (mogelijk) het gevolg is van het handelen van [gedaagde] zelf. Dat heeft [eiser] in zijn geheel niet gedaan. Dit leidt de kantonrechter tot het oordeel dat de vochtproblematiek en schimmelvorming aan muur en plafond een gebrek is, dat [eiser] moet herstellen.

[adres 1]

1. Schimmelvorming in slaapkamer door eerdere waterlekkage van [adres 2]

[eiser] heeft niet weersproken dat deze schimmelvorming is ontstaan door de eerdere waterlekkage van [adres 2] . Dit leidt de kantonrechter tot het oordeel dat dit een gebrek is, dat [eiser] moet herstellen.

2. Schimmel en schade aan muren onder de ramen – plinten laten los

[gedaagde] stelt dat sprake is van structurele schimmelvorming op spanningsplekken en koudebruggen. Zij stelt dat de schimmel de muurafwerking aantast, wat ertoe heeft geleid dat plinten loslaten, opbollen en beschadigd raken. Gelet op deze gemotiveerde stelling had het op de weg van [eiser] gelegen om onderbouwd te stellen dat deze problemen (mogelijk) het gevolg zijn van het handelen van [gedaagde] zelf. Dat heeft hij niet gedaan. Dit is daarom ook een gebrek, dat [eiser] moet herstellen.

3. Instromend regenwater via ventilatierooster in woonkamer en slaapkamer

4. Overige vochtschade

Ook hierbij oordeelt de kantonrechter dat de algemene stelling dat deze problemen (mogelijk) het gevolg zijn van het handelen van [gedaagde] zelf onvoldoende is. De kantonrechter vindt het namelijk, zonder een nader toelichting, die ontbreekt, onaannemelijk dat deze problemen het gevolg zijn van het handelen van [gedaagde] zelf. Het had op de weg van [eiser] gelegen om zijn stelling nader te onderbouwen. Dat heeft hij niet gedaan. De kantonrechter kwalificeert deze problemen daarom als gebreken, die [eiser] moet herstellen.

[adres 3]

1. In voortuin door [eiser] achtergelaten reclameborden en materialen

2. Werkzaamheden niet afgemaakt in voortuin

[eiser] heeft deze problemen niet weersproken. De kantonrechter kwalificeert dit daarom als een gebrek, dat [eiser] moet verhelpen.

3. Structurele lekkages aan de dakgevel

[gedaagde] stelt dat zij een inspectie heeft laten uitvoeren, waaruit blijkt dat de lekkages worden veroorzaakt door een verzakte dakgoot, verschoven dakpannen en missende of beschadigde loodslabben. [eiser] heeft dit niet gemotiveerd weersproken. De enkele stelling dat de schade (mogelijk) is ontstaan door het handelen van [gedaagde] zelf is onvoldoende. Ook dit is dus een gebrek, dat [eiser] moet herstellen.

4. Ramen en deuren sluiten niet (goed aan) en/of zijn onjuist bevestigd

Net als ten aanzien van de [adres 2] oordeelt de kantonrechter dat het niet zonder meer aannemelijk is dat deze problemen het gevolg zijn van het handelen van [gedaagde] zelf. Het had op de weg van [eiser] gelegen om zijn stelling nader te onderbouwen. Dat heeft hij niet gedaan. De kantonrechter kwalificeert deze problemen daarom als een gebrek, dat [eiser] moet herstellen.

Conclusie: [eiser] moet de gestelde gebreken herstellen

3.42

Het voorgaande leidt de kantonrechter dat [eiser] de door [gedaagde] gestelde gebreken moet herstellen. De kantonrechter zal [eiser] veroordelen om dat te doen binnen vier maanden na betekening van dit vonnis. Dit vindt de kantonrechter een redelijke termijn. De kantonrechter zal daaraan een dwangsom verbinden van € 500,00 per dag zoals gevorderd. De kantonrechter ziet aanleiding hier een maximum aan te verbinden van € 25.000,00.

[eiser] moet zich uitschrijven als wonende aan het adres [straat] [nummer]

3.43

[gedaagde] heeft onweersproken gesteld dat [eiser] in de Basisregistratie Personen nog staat ingeschreven op het adres [straat] [nummer] . Omdat [eiser] daar niet woont, moet hij zich uitschrijven van dat adres. Dat hij de eigenaar is van het pand, maakt dit niet anders. De kantonrechter zal veroordelen om zich uit te schrijven, op straffe van een dwangsom zoals door [gedaagde] gevorderd. De kantonrechter ziet wel aanleiding hieraan een maximum te verbinden van € 10.000,00.

[eiser] hoeft de kosten voor herstel van de riolering niet te betalen

3.44

[gedaagde] stelt dat medio februari 2026 een gebrek is ontstaan aan de ondergrondse riolering aan de [straat] [nummer] , in de zin van ernstige stankoverlast vanwege rioollucht. Bij inspectie is, aldus [gedaagde] , vastgesteld dat er sprake was van defecte rioolbuizen, waardoor de kruipruimte vol water stond. [gedaagde] stelt dat zij gezien de ernst en de urgentie van de situatie het herstel door [eiser] niet heeft kunnen afwachten en zelf opdracht heeft gegeven tot onmiddellijke reparatie. De kosten van het herstel bedroegen € 4.828,23. [gedaagde] wil dat [eiser] deze kosten vergoedt. De kantonrechter wijst deze vordering af. Het staat vast dat [gedaagde] [eiser] niet eerst in de gelegenheid heeft gesteld het gebrek te herstellen, zodat [eiser] niet in verzuim is komen te verkeren met het herstel van dit gebrek. Weliswaar treedt verzuim in zonder ingebrekestelling wanneer sprake is van een spoedeisend herstel, maar [gedaagde] heeft onvoldoende onderbouwd gesteld dat daarvan sprake was. Het feit dat er nog tijd was om een inspectie uit te voeren, leidt de kantonrechter tot het oordeel dat niet sprake was van een dermate spoedeisende situatie dat het niet mogelijk was [eiser] eerst in de gelegenheid te stellen het gebrek zelf te herstellen. Dit leidt de kantonrechter tot het oordeel dat [gedaagde] de kosten die zij heeft gemaakt om het gebrek zelf te herstellen niet op [eiser] kan verhalen.

[eiser] moet de proceskosten betalen

3.45

[eiser] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:

- salaris gemachtigde€577,00(2 punten × factor 0,5 × € 577,00)
Totaal€577,00

In het incident

3.46

[gedaagde] heeft gevorderd, bij wijze van voorlopige voorziening, [eiser] te veroordelen tot herstel van het achterstallig onderhoud/de gebreken en [eiser] te veroordelen om zich in de Basisregistratie Personen uit de doen schrijven als wonende aan het adres [straat] [nummer] , alles op straffe van verbeurte van een dwangsom. Omdat de kantonrechter hierover in de hoofdzaak heeft geoordeeld, heeft [gedaagde] geen belang meer bij deze vorderingen bij wijze van voorlopige voorziening. Deze vordering zal worden afgewezen.

3.47

[gedaagde] zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van het incident. De kantonrechter begroot die kosten aan de zijde van [eiser] – gelet op de samenhang met de hoofdzaak – op nihil.

In conventie, in reconventie en in het incident

De beslissing wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard

3.48

De kantonrechter zal de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad verklaren, zoals gevorderd. Dat betekent dat de veroordelingen moet worden gevolgd, ook als een van partijen daartegen hoger beroep instelt. De beslissing van de kantonrechter geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.

3.49

De verklaring voor recht wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Een verklaring van recht is naar haar aard niet vatbaar voor tenuitvoerlegging en kan daarom niet uitvoerbaar bij voorraad worden verklaard.[_a7bceb01-3685-46b7-8b95-f640199385db]

4 De beslissing

De kantonrechter

in conventie

4.1

veroordeelt [gedaagde] om binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis de overeenkomsten met de nutsbedrijven (waaronder die ter zake van water en energie) met betrekking tot de gehuurde objecten aan de [straat] [nummer] , de [adres 2] en de [adres 3] te [plaats 1] op haar eigen naam te (doen) stellen, zulks op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag dat [gedaagde] met de nakoming van deze veroordeling in gebreke blijft, met een maximum van € 10.000,00,

4.2

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 6.444,07,

4.3

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 1.008,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

in reconventie

4.4

veroordeelt [eiser] om binnen vier maanden na betekening van dit vonnis het achterstallig onderhoud/de gebreken zoals genoemd onder 3.41 van dit vonnis te herstellen op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag of gedeelte van een dag dat [eiser] in gebreke blijft met de nakoming van deze veroordeling, met een maximum van € 25.000,00,

4.5

veroordeelt [eiser] om binnen zeven dagen na betekening van dit vonnis zich in de Basisregistratie Personen uit te doen schrijven als wonende aan het adres [straat] [nummer] te [plaats 1] , zulks op straffe van een dwangsom van € 250,00 per dag of gedeelte van een dag dat [eiser] in gebreke blijkt met de nakoming van deze veroordeling, met een maximum van € 10.000,00,

4.6

verklaart voor recht dat de tussen [eiser] en [gedaagde] gesloten huurovereenkomsten met betrekking tot de woningen aan [straat] [nummer] , [adres 2] , [adres 4] en [adres 1] , alsmede [adres 3] te [plaats 1] kwalificeren als huur van woonruimte als bedoeld in Titel 4, Afdeling 5 van Boek 7 BW,

4.7

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 577,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

in het incident

4.8

wijst het gevorderde af,

4.9

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die de kantonrechter begroot op nihil,

in conventie en in reconventie

4.10

veroordeelt [eiser] tot betaling van de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

in conventie, in reconventie en in het incident

4.11

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 4.1 tot en met 4.6, 4.8 en 4.11 genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad,

4.12

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. A.R. Scharrenborg en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.

Voetnoten

  1. Artikel 6:159 lid 2 BW
  2. Vonnis in kort geding tussen partijen van 30 december 2024
  3. Artikel 7:214 BW
  4. HR 20 februari 1998, ECLI:NL:HR:1998:ZC2595
  5. Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 4 oktober 2016, ECLI:NL:GHSHR:2016:4417
  6. Vgl. Hoge Raad 27 november 2015 ECLI:NL:HR:2015:3424
  7. Hoge Raad van 20 september 1985, ECLI:NL:HR:1985:AC9008, Het Zonshofje 1 arrest
  8. HR 24 december 1993, nr. 15170, NJ 1994, 215
  9. Vgl. Rechtbank Noord-Holland, 14 december 2023, ECLI:NL:RBNHO:2023:12799 en Rechtbank Rotterdam 31 mei 2024, ECLI:NL:RBROT:2024:5037
  10. Zoals door haar vermeld onder randnummer 38 van haar conclusie van antwoord in conventie, tevens eis in reconventie, tevens incidenteel verzoek voorlopige voorziening ex. artikel 223 Rv
  11. Artikel 7:206 BW
  12. Zie het arrest van de Hoge Raad van 17 december 2010 (ECLI:NL:HR:2010:BO1815).

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.