Uitspraak · Civiel recht
Rechtbank Midden-Nederland, 4 november 2026 – Afrekening servicekosten
ECLI:NL:RBMNE:2026:8087Zaaknummer 12124131 \ MC EXPL 26-1136
- Instantie
- Rechtbank Midden-Nederland
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Publicatiedatum
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- 12124131 \ MC EXPL 26-1136
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 6:119 BW
- Zittingsplaats
- Almere
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Afrekening servicekosten.
3 De beslissing
De kantonrechter
veroordeelt [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] om aan [eiseres] tegen bewijs van kwijting te betalen € 47,25 aan afrekeningen over de jaren 2022 en 2023, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag vanaf de vijftiende dag na datum van dit vonnis tot de voldoening,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. drs. B.G.W.P. Heijne en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.
HHt/37278
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Almere
Zaaknummer: 12124131 \ MC EXPL 26-1136
Vonnis van 4 november 2026
in de zaak van
[eiseres] B.V,
gevestigd te [plaats 1] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiseres] ,
gemachtigde: mr. J.M. Koppert,
tegen
1 [gedaagde sub 1] ,
wonende te [plaats 2] ,2. [gedaagde sub 2],
wonende te [plaats 2] ,
gedaagde partijen,
hierna samen te noemen: [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] ,
procederend in persoon.
1 Het verloop van de procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 24 juni 2026 en de daarin genoemde stukken;
- de akte van [eiseres] met producties 8 tot en met 12;
- de antwoordakte van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] .
De kantonrechter heeft besloten dat vandaag de uitspraak is.
2 De verdere beoordeling
Het tussenvonnis van 24 juni 2026
In de eerste plaats wordt verwezen naar wat in het tussenvonnis van 24 juni 2026 (hierna: het tussenvonnis) al is overwogen. In het tussenvonnis is [eiseres] in de gelegenheid gesteld om bij akte een toelichting te geven op en een onderbouwing te geven van de betwiste kostenposten – gas, schoonmaakkosten en huismeesterkosten – in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023. Bij akte van 18 augustus 2026 heeft [eiseres] gereageerd. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben bij akte van 14 september 2026 gereageerd. In hun akte hebben [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] nog aangevoerd dat zij van meet af aan de gehele servicekostenafrekening hebben betwist en niet slechts een deel, zoals in het tussenvonnis is overwogen. Zij verzoeken de kantonrechter dit daarom te rectificeren.
De beslissing van de kantonrechter
De kantonrechter geeft [eiseres] deels gelijk. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] moeten het bedrag van € 47,25, met gematigde rente, aan [eiseres] betalen. De buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten blijven voor rekening van [eiseres] .
De kantonrechter legt hierna uit hoe hij tot zijn beslissing is gekomen. Eerst zal het verzoek tot rectificatie van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] worden besproken en daarna de afzonderlijk betwiste kostenposten in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023.
De kantonrechter komt niet terug op zijn beslissing in het tussenvonnis
[gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] stelt dat zij van meet af aan de gehele servicekostenafrekening hebben betwist en niet slechts een deel. Zij verzoeken de kantonrechter daarom het tussenvonnis op dit punt te rectificeren. De kantonrechter begrijpt dit verzoek van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] zo dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] willen dat de kantonrechter terugkomt op zijn beslissing in r.o. 4.3. van het tussenvonnis (‘De niet betwiste kostenposten in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023’).
De kantonrechter komt niet terug op zijn beslissing in het tussenvonnis ten aanzien van de niet betwiste kostenposten en hij overweegt daartoe als volgt.
In een procedure bepalen partijen wat de omvang van het debat is. Leidend daarbij is wat partijen daarover aan – in dit geval – de kantonrechter voorleggen. De kantonrechter zal in dat geval alleen een beslissing nemen op wat aan hem is voorgelegd. Op wat niet aan hem wordt voorgelegd, kan en mag de (kanton)rechter niet beslissen. Zou hij daarop wel beslissen, dan treedt de kantonrechter daarmee buiten de rechtsstrijd.
[gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben onder het kopje ‘verweer’ in hun conclusie van antwoord alleen verweer gevoerd tegen de kostenposten ‘gas’, ‘schoonmaakkosten’ en ‘huismeesterkosten’.[_aad76e2d-aef9-44d6-9fb7-14ca73490032] Tegen de overige kostenposten in de servicekostenafrekeningen hebben [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in hun conclusie geen verweer gevoerd. In hun verzoeken hebben [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] ook alleen verzocht om de servicekostenafrekeningen te verminderen met de in rekening gebrachte kostenposten ‘gas’, ‘schoonmaakkosten’ en ‘huismeesterkosten’.[_5ab8926e-d2ab-4128-b20a-7c8b1ba6477c] Hieruit volgt naar het oordeel van de kantonrechter dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] alleen de kostenposten ‘gas’, ‘schoonmaakkosten’ en ‘huismeesterkosten’ aan hem hebben willen voorleggen. Voor zover [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] ook hadden bedoeld om de overige kostenposten in de servicekostenafrekeningen voor te leggen, is de kantonrechter dat niet gebleken, omdat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] dit niet in hun conclusie van antwoord hebben vermeld en/of hun verzoek niet met de overige kostenposten heeft vermeerderd. Dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in de eerder gevoerde correspondentie met [eiseres] wel de volledige servicekostenafrekeningen hebben betwist, maakt het oordeel niet anders. Immers, het enkele feit dat iets eerder tussen partijen is besproken, maakt niet dat dit ook onderdeel is geworden van het partijdebat in deze procedure. Het moet opnieuw expliciet benoemd worden door de partij die een bepaald punt aan de kantonrechter voorlegt. Dat hebben [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] niet gedaan. Om die reden komt de kantonrechter niet terug op zijn beslissing in r.o. 4.3. van het tussenvonnis.
De betwiste kostenposten
Kosten voor gas (stadsverwarming)
[eiseres] heeft in de afrekening van het jaar 2022 € 380,01 aan energiekosten gas (vaste kosten 35% aantallen) en € 711,03 aan energiekosten (variabele kosten 65% VVO) bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht. In de afrekening van het jaar 2023 heeft [eiseres] € 2,50 aan energiekosten gas (vaste kosten 35% aantallen) en € 4,68 aan energiekosten (variabele kosten 65% VVO) bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht. In haar akte heeft [eiseres] de grondslag en de voornoemde bedragen als volgt toegelicht.
[eiseres] stelt dat in artikel 4.1. en 4.2. van de huurovereenkomst de grondslag van het gas en de stadsverwarming is opgenomen. Feitelijk is er geen sprake van gaslevering maar van stadsverwarming. De facturatie is zodanig ingesteld dat het niet mogelijk is om het te scharen onder de kostenpost ‘stadsverwarming’. Maar uit de facturatie volgt onomstotelijk dat het gaat om stadsverwarming. De kosten in de afrekeningen zijn conform het beleid dat de huurcommissie ook wordt toegepast, namelijk 35% op basis van het aantal wooneenheden en 65% op basis van het vloeroppervlak.
Als productie 8 heeft [eiseres] de facturen van het jaar 2022 van Vattenfall in het geding gebracht. Het totale bedrag aan facturen over het jaar 2022 is € 49.943,37. 35% van € 49.943,37 wordt verdeeld over 46 wooneenheden: dit komt neer op € 380,01 per huurder/wooneenheid. 65% van € 49.943,37 wordt verdeeld naar 70/3.196 (= vloeroppervlakte van het voormalig gehuurde van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] ): dit komt neer op € 711,03 voor [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] .
Een soortgelijke berekening geldt voor het jaar 2023, met het verschil dat er slechts twee dagen in het jaar 2023 in rekening zijn gebracht vanwege de beëindiging van de huurovereenkomst. Als productie 9 heeft [eiseres] de facturen van het jaar 2023 van Vattenfall in het geding gebracht. Het totale bedrag aan facturen over het jaar 2023 is € 101.477,94. 35% van € 101.477,94 wordt verdeeld over 46 wooneenheden: dit komt neer op € 772,11 per huurder/wooneenheid. 65% van € 101.477,94 wordt verdeeld naar 70/3.196 (= vloeroppervlakte van het voormalig gehuurde van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] ): dit komt neer op € 1.444,70 voor [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] . Dit zijn echter bedragen voor het gehele jaar 2023. Naar rato is daarom 2/365 deel aan [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] doorbelast. Dit zou neerkomen op € 7,92. Dit bedrag is hoger dan wat [eiseres] uiteindelijk bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] (€ 7,18 = € 2,50 + € 4,68) in rekening gebracht, aldus [eiseres] .
De kantonrechter is van oordeel dat [eiseres] voldoende heeft toegelicht dat waar in de afrekening ‘gas’ is vermeld, gelezen moet worden als ‘stadsverwarming’. Maar de kantonrechter is van oordeel dat [eiseres] onvoldoende heeft onderbouwd dat het bedrag aan ‘gas/stadsverwarming’, dat zij bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in de jaren in 2022 en 2023 in rekening heeft gebracht, juist is berekend. Om die reden wordt de kostenpost ‘gas/stadsverwarming’ in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023 afgewezen. De kantonrechter overweegt daartoe als volgt.
Met [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] is de kantonrechter het eens dat de facturen in producties 8 en 9 niets zeggen over het daadwerkelijke verbruik van de ‘gas/stadsverwarming’ in de jaren 2022 en 2023. Ook zeggen die facturen niets over wat [eiseres] uiteindelijk voor het verbruik van de ‘gas/stadsverwarming’ over de jaren 2022 en 2023 aan Vattenfall heeft moeten betalen. Uit de overgelegde facturen volgt namelijk dat de maandelijks in rekening gebrachte bedragen gebaseerd zijn op ‘geschatte meterstanden’. De kantonrechter kan op basis van de overgelegde facturen op dit moment niet vaststellen of de door [eiseres] in rekening gebrachte kosten voor ‘gas/stadsverwarming’ in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023 juist zijn. De enkele omstandigheid dat de maandelijkse facturen door [eiseres] aan Vattenfall zijn betaald, maakt nog niet dat [eiseres] deze totaal betaalde bedragen over de jaren 2022 en 2023 bij haar (huidige en voormalige) huurders in rekening mag brengen. Niet uit te sluiten is immers dat [eiseres] aan het einde van het betreffende jaar een bedrag van Vattenfall terug heeft ontvangen. Het had, gelet op de betwisting van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] , op de weg van [eiseres] gelegen om nader te onderbouwen en toe te lichten dat de bedragen – die zij bij haar (huidige en voormalige) huurders in rekening heeft gebracht – niet alleen overeenkomt met de door haar betaalde maandelijkse facturen, maar ook overeenkomt met de jaarafrekeningen van Vattenfall over de jaren 2022 en 2023. Dat heeft [eiseres] niet gedaan.
Dit betekent dat de afrekening van het jaar 2022 wordt verminderd met € 1.091,04 (= € 380,01 + € 711,03). De afrekening van het jaar 2023 wordt verminderd met € 7,18 (= € 2,50 + € 4,68). Deze bedragen hoeven [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] niet aan [eiseres] te betalen.
De schoonmaakkosten
[eiseres] heeft in de afrekening van het jaar 2022 € 213,35 en in de afrekening van het jaar 2023 € 1,01 aan schoonmaakkosten bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht. [eiseres] stelt dat het gaat om het schoonmaken van de gemeenschappelijke ruimte. Het schoonmaken van de gemeenschappelijke ruimte is een kleine herstelling die de huurder moet uitvoeren. [eiseres] heeft echter iemand ingehuurd om deze schoonmaakwerkzaamheden te doen.
Als productie 10 heeft [eiseres] de facturen van de schoonmaakkosten van het jaar 2022 in het geding gebracht. Het totale bedrag aan facturen over het jaar 2022 is € 9.814,28. Deze kosten moeten verdeeld worden over de 46 wooneenheden. Dit komt neer op € 213,35 per wooneenheid en dat bedrag is ook bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht.
Als productie 11 heeft [eiseres] de facturen van de schoonmaakkosten van het jaar 2023 in het geding gebracht. Het totale bedrag aan facturen over het jaar 2023 is € 8.450,15. Deze kosten moeten verdeeld worden over de 46 wooneenheden. Dit komt neer op € 183,70 per wooneenheid. Dit bedrag is echter voor het gehele jaar 2023. Naar rato is 2/365 deel aan [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] doorbelast. Dit komt neer op € 1,01. Dit bedrag is ook bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht, aldus [eiseres] .
[gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben aangevoerd dat alleen de facturen van de schoonmaakkosten van het jaar 2023 zijn toegevoegd. De facturen van de voorgaande jaren zijn niet toegevoegd. De jaren ervoor is er namelijk nooit achteraf om meer geld gevraagd. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] menen dat [eiseres] van het begin af al inzichtelijk had hoeveel huur inclusief servicekosten zij betaalden en [eiseres] had hier rekening mee moeten houden bij het inhuren van eventuele schoonmaakbedrijven. Daarbij vragen [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] zich af wanneer deze schoonmaakbedrijven zijn aangenomen, omdat dit nooit met de huurders is overlegd en er ook regelmatig is geklaagd over de staat van het pand en het gebrek aan schoonmaak, aldus [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] .
De kantonrechter wijst de schoonmaakkosten af. [eiseres] heeft niet onderbouwd op grond waarvan zij de schoonmaakkosten bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening had mogen brengen. Niet gebleken is dat [eiseres] en haar huurders daarover afspraken hebben gemaakt: met andere woorden de grondslag om de schoonmaakkosten van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] te vorderen ontbreekt. Om die reden wordt de kostenpost ‘schoonmaakkosten’ in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023 afgewezen. De kantonrechter licht dit als volgt toe.
In r.o. 4.7 van het tussenvonnis is al overwogen dat de ‘schoonmaakkosten’ niet als zodanig zijn vermeld in artikel 7 van de huurovereenkomst (hierna: artikel 7). [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben verder niet betwist dat het schoonmaken van de gemeenschappelijke ruimte onder de kleine herstelling valt en dat in beginsel die kosten voor rekening van de huurder(s) komen.
De kantonrechter begrijpt het verweer van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] zo dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] menen dat partijen geen afspraken over het inhuren van een schoonmaakbedrijf hebben gemaakt. Dit verweer van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] slaagt. [eiseres] heeft geen stukken in het geding gebracht, waaruit volgt dat [eiseres] met haar huurders is overeengekomen dat [eiseres] een schoonmaakbedrijf mocht inhuren voor het schoonmaken van de gemeenschappelijke ruimte en dat zij (achteraf) de kosten daarvan bij haar huurders in rekening mocht brengen. Dat [eiseres] op eigen initiatief een schoonmaakbedrijf heeft geregeld om de gemeenschappelijke ruimte schoon te maken en te houden, is haar goed recht, maar [eiseres] kan niet, zonder dat zij hierover haar huurders heeft geïnformeerd, achteraf deze kosten bij haar huurders in rekening brengen. Om die reden wordt de kostenpost ‘schoonmaakkosten’ afgewezen.
Dit betekent dat de afrekening van het jaar 2022 wordt verminderd met € 213,35 en de afrekening van het jaar 2023 wordt verminderd met € 1,01. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hoeven deze bedragen niet aan [eiseres] te betalen.
De huismeesterkosten
[eiseres] heeft in de afrekening van het jaar 2022 € 278,93 en in de afrekening van het jaar 2023 € 0,69 aan ‘huismeesterkosten’ bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht. [eiseres] stelt dat zij een externe huismeester inhuurt. Deze huismeester verricht onder meer werkzaamheden op het gebied van onderhoud, reparatie en voorlichting. Uit artikel 7 volgt dat de verhuurder zorgdraagt voor meerdere kleine herstellingen.
Over het jaar 2022 heeft [eiseres] gesteld dat het opstellen van de eindafrekening servicekosten, alsmede de uitbesteding van de ‘huismeesterkosten’ nog werd uitbesteed aan de toenmalige makelaar. Deze makelaar heeft niet de facturen op verzoek van [eiseres] aan haar overgelegd. Maar uit de feiten volgt dat de huismeester elke week 10 uur spendeert in de gemeenschappelijk ruimte. Volgens [eiseres] gold er een uurtarief van € 39,00. Dit betekent dat de ‘huismeesterkosten’ in totaal € 20.280,00 (= 52 weken x 10 uren x € 39,00) waren. Van dit bedrag is 70% conform het beleid van de huurcommissie doorbelast aan de huurders. Over het jaar 2022 komt dit neer op € 14.196,00 (= 0,7 x € 20.280,00). Deze kosten moeten verdeeld worden over de 46 wooneenheden. Dat is € 308,61 per wooneenheid, wat ook bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening is gebracht.
Over het jaar 2023 waren de ‘huismeesterkosten’ in totaal € 21.342,29. Van dit bedrag is 70% conform het beleid van de huurcommissie doorbelast aan de huurder. Omdat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] niet het hele jaar 2023 in het gehuurde heeft gewoond, zijn de huismeesterkosten naar rato (2/365) berekend. Dit komt neer op € 1,78, maar [eiseres] heeft slechts € 0,69 bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening gebracht.
[gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben gemotiveerd dit standpunt van [eiseres] betwist. [eiseres] heeft enkel een aantal facturen uit 2023 overgelegd, maar over het jaar 2022 heeft [eiseres] geen enkele factuur overgelegd. Dat [eiseres] de gestelde ‘huismeesterkosten’ over het jaar 2022 heeft gemaakt, is dan ook niet door [eiseres] onderbouwd. Verder hebben [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] betwist dat er een huismeester was in het jaar 2022, toen zij er nog woonden. Zij hebben nooit een huismeester gezien of gesproken. Ook is daar nooit iets over medegedeeld. In de huurovereenkomst staat niets over een huismeester. Het lijkt [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] dan ook volstrekt onlogisch om een huismeester te hebben waarmee de huurders geen contact kunnen hebben, aldus [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] .
De kantonrechter wijst de ‘huismeesterkosten’ af. [eiseres] heeft niet onderbouwd op grond waarvan zij de ‘huismeesterkosten’ bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] in rekening had mogen brengen. Niet gebleken is dat [eiseres] en haar huurders daarover afspraken hebben gemaakt en/of dat het uit de huurovereenkomst volgt. Om die reden wordt de kostenpost ‘huismeesterkosten’ in de afrekeningen van de jaren 2022 en 2023 afgewezen. De kantonrechter licht dit als volgt toe.
De kantonrechter begrijpt het verweer van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] zo dat er geen grondslag is voor het in rekening brengen van de ‘huismeesterkosten’. Immers, het is nooit aan [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] medegedeeld dat er een huismeester is en het stond ook niet in hun huurovereenkomst. Het had, gelet op de betwisting van [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] , op de weg van [eiseres] gelegen om de grondslag van haar vordering nader te onderbouwen. Dat heeft [eiseres] niet gedaan. Dat [eiseres] op eigen initiatief een huismeester heeft aangesteld om namens haar de kleine herstellingen te doen en andere aanvullende werkzaamheden uit te voeren, is haar goed recht, maar niet valt in te zien – omdat de toelichting van [eiseres] daarop ontbreekt – hoe [eiseres] deze kosten kan afwentelen op haar huurders. Om die reden wordt de kostenpost ‘huismeesterkosten’ afgewezen.
Dit betekent dat de afrekening van het jaar wordt verminderd met € 278,93 en de afrekening van het jaar 2023 wordt verminderd met € 0,69. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hoeven deze bedragen van de afrekeningen niet aan [eiseres] te betalen.
De hoofdsom
Het voorgaande leidt ertoe dat van de afrekeningen de volgende bedragen toewijsbaar zijn:
Afrekening van het jaar 2022:
- Onderhoud buitenruimte € 31,07
- Glasverzekering € 14,86
- Internet en TV € 106,38
- Verbruik electra € 692,04
- Administratiekosten € 88,65
- Subtotaal € 933,00
- De in rekening gebrachte
voorschotten € 889,90 –
Totaal € 43,10
Afrekening van het jaar 2023:
- Onderhoud lift € 0,18
- Onderhoud buitenruimte € 0,25
- Glasverzekering € 0,08
- Internet en TV € 0,99
- Verbruik electra € 0,34 -/-
- Administratiekosten € 7,50
- Subtotaal € 8,66
- De in rekening gebrachte
voorschotten € 4,51
Totaal € 4,15
Dit betekent dat van de hoofdsom een bedrag van € 47,25 (= € 43,10 + € 4,15) wordt toegewezen. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] moeten dit bedrag nog aan [eiseres] betalen.
De rente
[eiseres] vordert betaling van het bedrag van € 272,02 aan verschenen rente tot en met 8 februari 2026. [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben de verschuldigdheid van de rente betwist.
De kantonrechter is van oordeel dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] de rente over de toegewezen hoofdsom moeten betalen, maar de rente zijn [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] pas verschuldigd als [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] niet binnen veertien dagen na de datum van dit vonnis het toewijsbare bedrag van € 47,25 aan [eiseres] heeft betaald. Redengevend daarvoor is dat pas in deze procedure duidelijk is geworden welk bedrag [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] aan [eiseres] zijn verschuldigd, terwijl [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] voorafgaand aan deze procedure [eiseres] meerdere malen hebben gevraagd om inzicht in en een toelichting op de in rekening gebrachte kostenposten in de afrekeningen te geven. Dat heeft [eiseres] niet gedaan.
De buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten
De kantonrechter is van oordeel dat de buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten voor rekening van [eiseres] moeten blijven. Redengevend daarvoor is dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] altijd hebben aangegeven te willen betalen, alleen wilden zij eerst uitleg krijgen over een aantal kostenposten in de afrekeningen. Zoals in r.o. 3.1. van het tussenvonnis al is overwogen is het begrijpelijk dat de afrekeningen vragen bij [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hebben opgeroepen. Ondanks dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] hierom meerdere malen hebben gevraagd, heeft [eiseres] de onderbouwing van de servicekostenafrekeningen nooit inzichtelijk gemaakt. Ook niet in deze procedure: niet bij de dagvaarding en niet voorafgaand aan de mondelinge behandeling. Pas na tussenvonnis heeft [eiseres] een toelichting (met onderliggende stukken) gegeven. Als [eiseres] de verzochte toelichting (met onderliggende stukken) eerder inzichtelijk had gemaakt, hadden de buitengerechtelijk en gerechtelijke procedure wellicht voorkomen kunnen worden.
Dit betekent dat [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] geen buitengerechtelijke incassokosten en proceskosten aan [eiseres] hoeven te betalen.
Het vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard
De kantonrechter zal de beslissing uitvoerbaar bij voorraad verklaren, zoals gevorderd. Dat betekent dat de beslissing moet worden gevolgd, ook als een van partijen hoger beroep instelt tegen deze beslissing. De beslissing van de kantonrechter geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.
3 De beslissing
De kantonrechter
veroordeelt [gedaagde sub 1] en [gedaagde sub 2] om aan [eiseres] tegen bewijs van kwijting te betalen € 47,25 aan afrekeningen over de jaren 2022 en 2023, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag vanaf de vijftiende dag na datum van dit vonnis tot de voldoening,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. drs. B.G.W.P. Heijne en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.
HHt/37278
Voetnoten
- Zie punten 3, 4 en 5 onder het kopje ‘verweer’ in de conclusie van antwoord.
- Zie punten 1 en 2 onder het kopje conclusie en verzoeken aan de kantonrechter.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Samenhangende uitspraken
- ECLI:NL:RBMNE:2026:3969 http://psi.rechtspraak.nl/tussenuitspraak
Aangehaald in
- ECLI:NL:RBMNE:2026:3969 Rechtbank Midden-Nederland, 24 juni 2026 (civiel recht)
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.