Rechtbank Midden-Nederland, 16 juli 2026

De rechtbank heeft de volgende stukken ontvangen:

Partijen hebben met elkaar een relatie gehad.

Zij hebben samen twee kinderen:

Partijen hebben samen het gezag over [minderjarige 1 (voornaam)] en [minderjarige 2 (voornaam)]. Dat betekent dat zij samen de belangrijke beslissingen over de kinderen nemen.

Partijen hebben in een op 11 december 2023 door hen ondertekend ouderschapsplan onder andere het volgende afgesproken:

De man is het niet eens met de verzoeken van de vrouw en wil dat de vrouw in haar verzoeken niet-ontvankelijk wordt verklaard of dat de verzoeken worden afgewezen. Daarnaast verzoekt de man de rechtbank – als zelfstandige verzoeken – om:

De vrouw is het niet eens met de zelfstandige verzoeken van de man en wil dat deze worden afgewezen.

De rechtbank zal het ouderschapsplan wijzigen en de hoofdverblijfplaats van [minderjarige 1 (voornaam)] vaststellen bij de vrouw. Dit betekent dat [minderjarige 1 (voornaam)] voortaan bij de vrouw woont en op haar adres in de Basisregistratie Personen (BRP) ingeschreven zal staan. De rechtbank legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt.

Toen partijen de afspraak in het ouderschapsplan maakten dat [minderjarige 1 (voornaam)] de hoofdverblijfplaats van de man zal volgen en [minderjarige 2 (voornaam)] de hoofdverblijfplaats van de vrouw, was het de bedoeling van partijen dat zij uitvoering zouden gaan geven aan een co-ouderschap. Maar sinds de man op 1 mei 2025 de echtelijke woning verliet is er tot op heden nog geen sprake geweest van uitvoering van deze co-ouderschapsregeling. Beide kinderen verblijven de meeste dagen van de week bij de vrouw. De omstandigheden zijn dus gewijzigd. De rechtbank is het met de vrouw eens dat de juridische situatie in overeenstemming moet worden gebracht met de feitelijke situatie. Dat het volgens de man nog steeds de bedoeling is om toe te werken naar een co-ouderschap, verandert dit niet. Het valt namelijk niet te verwachten dat binnen afzienbare tijd het in het ouderschapsplan afgesproken co-ouderschap zal worden uitgevoerd. Daar wijkt de regeling waar partijen nu voorlopig uitvoering aan geven te veel van af.

De rechtbank zal het ouderschapsplan wijzigen en een zorgregeling vaststellen, die inhoudt dat de kinderen bij de man verblijven:

Partijen hebben in het verleden, toen zij nog samen in één woning verbleven, een co-ouderschapsregeling afgesproken. Sinds partijen ruim een jaar geleden ieder eigen woonruimte hebben, is deze co-ouderschapsregeling echter niet in gegaan. De kinderen verblijven het grootste deel van de tijd bij de moeder en de uitbereiding vindt niet plaats. De vader geeft op de zitting ook aan dat dat langzaam gaat, met soms een stap terug, omdat het tempo van de kinderen gevolgd wordt. Omdat partijen geen uitvoering geven aan het in het ouderschapsplan afgesproken co-ouderschap en het niet de verwachting is dat dit op korte termijn anders zal zijn, is er sprake van een wijziging van omstandigheden. De rechtbank kan daarom de zorgregeling wijzigen.

Tijdens de zitting is duidelijk geworden dat het belangrijk is dat er een nieuwe vaste regeling wordt vastgesteld. De kinderen lijken nu aan te kunnen geven wanneer zij wel of niet bij hun vader willen zijn en dat is niet de bedoeling, zeker niet op deze leeftijd. Er moet een regeling zijn die beide ouders nakomen zodat voor de kinderen duidelijk is wanneer zij bij welke ouder zijn. De verwachting is dat wanneer de ouders deze duidelijkheid uitstralen de kinderen daar in mee zullen gaan. Het kan zijn dat de kinderen even moeten wennen en dat [minderjarige 2 (voornaam)] bijvoorbeeld een tijdje minder goed slaapt als zij bij de vader verblijft. Dat is geen reden om de regeling niet vast te stellen of niet na te komen. Bovendien dient voor beide kinderen dezelfde regeling te gelden, niet zoals nu een verschillende. De kinderen kunnen dan samen bij de vader verblijven en daar een fijne tijd hebben. De rechtbank heeft namelijk geen zorgen over de opvoedsituatie bij de vader thuis.

De zorgregeling die nu zal gelden, sluit zoveel mogelijk aan bij de regeling waar partijen nu voorlopig uitvoering aan geven. Dit is in het belang van de kinderen omdat zij hier al aan gewend zijn. Hierdoor verandert er voor de kinderen zo min mogelijk. De kinderen gaan nu meestal op zondagmiddag naar de man. Daar zal de rechtbank in de ene week zaterdag van maken, omdat de kinderen dan meer tijd met de man kunnen doorbrengen (zonder naar school/opvang te moeten). Beide partijen hebben tijdens de zitting gezegd dat een goed idee te vinden. Het weekend in de andere week kunnen de kinderen dan volledig met de vrouw doorbrengen. In de andere week zijn de kinderen dan op een doordeweekse dag/ nacht bij de vader, zodat de vader ook in het weekritme van de kinderen betrokken is en contact met school kan onderhouden.

De rechtbank verwacht dat partijen de zorgregeling die zij zal vaststellen gewoon zullen nakomen. De rechtbank ziet geen reden om een dwangsom op te leggen.

De rechtbank legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt. Daarbij gaat zij in op de standpunten van partijen, voor zover die voor de beoordeling van belang zijn. De berekeningen die de rechtbank heeft gemaakt zijn als bijlagen aan deze beschikking toegevoegd. Bij de berekeningen rondt de rechtbank af op hele euro’s.

De rechtbank kan de kinderalimentatie opnieuw berekenen als de omstandigheden zijn gewijzigd.[_78079b05-e52c-4a06-9074-d890fd33866e] Daarvan is in dit geval sprake. Partijen hebben destijds in het ouderschapsplan afspraken gemaakt over de bijdrage in de kosten van de kinderen in geval van co-ouderschap. Er is echter geen sprake van co-ouderschap. Bij de zorgregeling die de rechtbank nu zal vaststellen, past een kinderrekening minder goed. Daarnaast maakt het voorbeeld tijdens de zitting van kleding voor de kinderen kopen bij de [winkelnaam] duidelijk dat de samenwerking tussen partijen op dit moment niet goed genoeg is om succesvol gebruik te maken van een kinderrekening.

Voordat de rechtbank kan gaan rekenen, moet zij weten welke gegevens en belastingtarieven zij moet gebruiken bij die berekening. Daarom moet de rechtbank eerst beslissen vanaf welk moment de kinderalimentatie gaat gelden.

Bij de berekening van de kinderalimentatie wordt eerst gekeken naar wat de kosten van een kind zijn. Dat wordt de ‘behoefte’ van het kind genoemd. De rechtbank stelt de behoefte van [minderjarige 1 (voornaam)] en [minderjarige 2 (voornaam)] vast op een bedrag van € 1.464,- per maand, dus € 732,- per kind per maand.

Partijen hebben in het ouderschapsplan berekend dat de behoefte van de kinderen in 2023 € 1.237,- bedraagt. De rechtbank heeft van partijen geen inhoudelijke bezwaren tegen dit bedrag gehoord en ziet zelf ook geen aanleiding om de behoefte opnieuw te berekenen. Wel zal de rechtbank het bedrag corrigeren in verband met de inflatie. Geïndexeerd bedraagt de behoefte in 2026 € 1.464,- per maand.

Bij de berekening van de kinderalimentatie moet vervolgens worden vastgesteld wat ieder van de ouders kan betalen. Dat wordt de ‘draagkracht’ van de ouders genoemd. Volgens de wet moeten de ouders namelijk naar draagkracht in de behoefte van hun kinderen voorzien.[_7ccfcfc2-8f80-4663-b2fb-2806a02c4c32]

Voor het bepalen van de draagkracht van de ouders past de rechtbank de methode die de Expertgroep Alimentatie van de Rechtspraak heeft ontwikkeld toe. Het netto besteedbaar inkomen van een ouder is daarbij het uitgangspunt. Vervolgens bekijkt de rechtbank welk deel van dat inkomen kan worden gebruikt om bij te dragen in de kosten van de kinderen.

Bij een netto besteedbaar inkomen vanaf € 2.200,- per maand in 2026 maakt de rechtbank daarvoor gebruik van de zogenoemde ‘draagkrachtformule’. In die formule wordt uitgegaan van een woonbudget van 30% van het netto besteedbaar inkomen per maand. De ouders worden geacht vanuit het woonbudget alle redelijke lasten voor een woning passend bij hun inkomen te kunnen voldoen. Daarnaast wordt rekening gehouden met een forfaitair (vaststaand) bedrag voor redelijke kosten van levensonderhoud, dat ieder jaar wordt bijgesteld. In 2026 is dat een bedrag van € 1.365,- per maand. Deze twee posten vormen samen het ‘draagkrachtloos inkomen’. Na aftrek van die posten van het netto besteedbaar inkomen blijft dan de ‘draagkrachtruimte’ over. Daarvan is 70% beschikbaar voor kinderalimentatie. De berekening van de draagkracht ziet er dan als volgt uit: 70% [NBI – (0,3 x NBI + 1.365)].

De draagkracht van de man berekent de rechtbank op € 455,- per maand.[_677495d8-ffd1-4767-bbbc-7b68115159c7] De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2026 heeft de man een draagkracht van (70% [2.879 – (0,3 x 2.879 + 1.365)]=) € 455,- per maand.

De draagkracht van de vrouw berekent de rechtbank op € 535,- per maand.[_2d0931f5-a27d-496e-ab09-5aac6cdb4ab4] De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2026 heeft de vrouw een draagkracht van (70% [3.042 – (0,3 x 3.042 + 1.365)]=) € 535,- per maand.

Als de ouders samen genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van hun kinderen, dan moet de rechtbank berekenen wie welk deel van de kosten voor zijn rekening moet nemen. Dat wordt de ‘draagkrachtvergelijking’ genoemd.

Een vergelijking is hier niet nodig omdat de ouders samen niet genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van [minderjarige 1 (voornaam)] en [minderjarige 2 (voornaam)]. Hun gezamenlijke draagkracht is € 990,- per maand, terwijl de kosten van de kinderen € 1.464,- per maand zijn. De ouders komen dus samen een bedrag van € 474,- per maand tekort. Zij moeten daarom ieder hun volledige draagkracht gebruiken. Dat betekent dat de man met € 455,- per maand moet bijdragen in de kosten van de kinderen.

De man maakt op de dagen dat de kinderen bij hem verblijven kosten voor onder andere eten en drinken en energielasten: de verblijfskosten. Daarmee voldoet de man – deels – aan zijn onderhoudsverplichting. De rechtbank kan de bijdrage van de man verlagen met een percentage van de behoefte van de kinderen of een deel daarvan: de ‘zorgkorting’.

De rechtbank zal bepalen dat de man de kinderalimentatie steeds vóór de eerste dag van de maand moet betalen. Het gaat namelijk om een bijdrage in de kosten die in die maand gemaakt zullen worden en dan zou het te laat zijn als de alimentatie pas later in die maand wordt betaald.

De rechtbank zal het verzoek van de man om te bepalen dat de vrouw het totaalbedrag van € 3.756,07 dat zij van de kinderrekening heeft gehaald moet voldoen op de bankrekening van de kinderen, afwijzen. Een wettelijke grondslag voor dit verzoek ontbreekt namelijk. Wel gaat de rechtbank ervan uit dat de vrouw het geld gebruikt (heeft) voor de kinderen. Voor het deel van het bedrag dat ziet op de bijdrage van de man in de kosten van de kinderen in 2026 heeft de rechtbank hiervoor al overwogen dat de man dit bedrag mag verrekenen met de door hem te betalen kinderalimentatie die de rechtbank zal vaststellen.

De rechtbank zal beslissen dat ieder de eigen proceskosten betaalt, omdat zij geen reden ziet om één van partijen in de proceskosten te veroordelen.

wijzigt de afspraken die partijen in het op 11 december 2023 door hen ondertekende ouderschapsplan hebben gemaakt over de hoofdverblijfplaats van [minderjarige 1 (voornaam)], de zorgregeling en de bijdrage in de kosten ten behoeve van de kinderen;

bepaalt dat [minderjarige 1 (voornaam)] voortaan zijn hoofdverblijfplaats heeft bij de vrouw;

stelt een zorgregeling vast, die inhoudt dat de kinderen bij de man verblijven:

bepaalt dat de man vanaf 1 januari 2026 een bedrag van € 163,- per kind per maand moet betalen aan de vrouw, als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 1 (voornaam)] en [minderjarige 2 (voornaam)];

bepaalt dat de man vanaf vandaag deze kinderalimentatie steeds vóór de eerste van de maand moet betalen;

bepaalt dat de man de bijdrage in de kosten van de kinderen in 2026 die hij reeds heeft gestort op de kinderrekening mag verrekenen met de bij punt 4.4. vastgestelde kinderalimentatie;

verklaart deze beslissing tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

bepaalt dat partijen hun eigen proceskosten betalen;

wijst de verzoeken van partijen voor het overige af.