Rechtbank Midden-Nederland, 17 februari 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het Uwv terecht de WIA-uitkering heeft geweigerd. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Zij doet dat aan de hand van het toetsingskader en de beroepsgronden van eiseres.

Met het primaire besluit van 27 oktober 2023 heeft het Uwv geweigerd aan eiseres een WIA-uitkering toe te kennen per 14 oktober 2023, omdat zij minder dan 35% (namelijk 27,74%) arbeidsongeschikt is geacht. Eiseres heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.

Met de beslissing op bezwaar van 9 december 2024 (het bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en op 28 juli 2025 aanvullende gronden tezamen met een verzekeringsgeneeskundig rapport ingediend. Het Uwv heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift en op 3 september 2025 een aanvullend rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 28 augustus 2025 ingediend.

De rechtbank heeft het beroep behandeld op de zitting van 28 november 2025. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de partner van eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van het Uwv.

Eiseres voert aan dat zij volledig arbeidsongeschikt is, althans verdergaand beperkt is dan is aangenomen. Volgens eiseres zijn in ieder geval vanwege de geheugenstoornis aanvullende beperkingen aangewezen ten aanzien van herinneren (item 1.3), eenvoudige overzichtelijke en af te ronden taken (item 1.8.7) en voor wat betreft geluid en mensen (item 2.12.6). Ter onderbouwing van haar standpunt heeft eiseres een rapport van verzekeringsarts – medisch adviseur [A.] en informatie over het Werkfittraject bij [bedrijf] ingediend.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in het rapport van 15 november 2024 uiteengezet dat de primaire verzekeringsarts met de aangenomen beperkingen in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 21 september 2023 voldoende rekening heeft gehouden met de verhoogde prikkelgevoeligheid, stresserende werkomstandigheden en fysieke beperkingen. Eiseres wordt namelijk beperkt geacht ten aanzien van stress en hectiek, deadlines en productiepieken, veelvuldige storingen en onderbrekingen, samenwerken, conflicthantering, werk met leidinggevende aspecten, werken in nacht- en wisseldiensten, fysiek zwaar werk en de energetische belastbaarheid. Er worden verder beperkingen aangenomen ten aanzien van trillingsbelasting, reiken, buigen, tillen, dragen, duwen/trekken, lang lopen en staan, veel trappenlopen en boven schouderhoogte werken. Ook wordt een urenbeperking aangenomen van 6 uur per dag en 18 uur per week, gelet op de intensieve behandeling en de recuperatietijd (hersteltijd). De verzekeringsarts bezwaar en beroep ziet aanleiding om een aanvullende beperking aan te nemen ten aanzien van de allergieën voor huisstofmijt en pollen en heeft dit verwerkt in de FML van 15 november 2024.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft zich ten aanzien van de door medisch adviseur [A.] aangewezen beperkingen in het rapport van 28 augustus 2025 op het standpunt gesteld dat deze niet aan de orde zijn. De verzekeringsarts bezwaar en beroep licht toe dat er tekorten zijn in geheugen, maar dat er geen aanwijzingen zijn voor stoornissen in een geheel domein, zodat een beperking ten aanzien van herinneren niet is aangewezen. Daarbij wijst de verzekeringsarts bezwaar en beroep erop dat hij ten tijde van het primaire onderzoek, op 21 september 2023 en op 5 november 2024 tijdens de hoorzitting geen cognitieve stoornissen of woordvindingstoornissen heeft geconstateerd. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep wordt ten aanzien van de prikkelovergevoeligheid overwogen dat eiseres in staat is om auto te rijden, en dat de spanningsklachten en klachten van overprikkeling worden vertaald in lichamelijke klachten met als gevolg een verhoogde spierspanning en optreden van pijnklachten, die uiteindelijk aanleiding geven tot vermijdingsgedrag. Dit leidt niet tot beperkingen in de rubrieken persoonlijk en sociaal functioneren. Tot slot volgt de verzekeringsarts bezwaar en beroep de medisch adviseur [A.] niet in zijn standpunt dat een beperking ten aanzien van item 1.8.7 aangewezen is. De verzekeringsarts bezwaar en beroep stelt dat de reeds aangenomen specifieke voorwaarden in de rubriek persoonlijk functioneren (item 1.8.2 en 1.8.3) zijn aangewezen vanwege het niet dan wel beperkt in staat zijn om meerdere taken tegelijk te verrichten en het beperkt zijn in het reageren op onverwachte gebeurtenissen tijdens het werk.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep duidelijk en navolgbaar gemotiveerd waarom eiseres niet gevolgd kan worden in de door de medisch adviseur [A.] aangewezen beperkingen ten aanzien van de items 1.3, 1.8.7 en 2.12.6. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat volgens de Basisinformatie CBBS bij het beoordelingspunt herinneren in het dagelijks functioneren (item 1.3), naast dat sprake moet zijn van een ernstige stoornis zoals een uitgebreide neurocognitieve stoornis (dementie), [B.] of met ernstige schade in de hersenen, aangeboren of verworven, ook de continuïteit van het handelen gevaar moet lopen. Zoals de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft gemotiveerd, is dit bij eiseres niet het geval.

Ook kan de rechtbank de verzekeringsarts bezwaar en beroep volgen dat geen aanleiding bestaat om specifieke voorwaarden voor het persoonlijk en sociaal functioneren in arbeid op te nemen (items 1.8.7 en 2.12.6), omdat met de aangenomen beperkingen eiseres reeds is aangewezen op makkelijke en af te ronden taken. Verder heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep de prikkelgevoeligheid – die zich vertaalt in fysieke klachten – ondervangen met de beperkingen in de overige rubrieken. Gelet hierop mocht het Uwv uitgaan van de juistheid van de medische rapporten en de daarbij behorende FML. De beroepsgrond slaagt niet.

Aan de schatting liggen de functies ‘Productiemedewerker confectie, kleermaken’, ‘Medewerker postverzorging (intern)’ en ‘Productiemedewerker textiel, geen kleding’ ten grondslag. Uitgaande van de juistheid van de medische beoordeling is de rechtbank van oordeel dat het Uwv de geduide functies aan de schatting ten grondslag heeft kunnen leggen. Daartoe neemt de rechtbank in overweging dat de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep in overleg met de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat de eerder geduide functies nog steeds passend zijn voor eiseres. De beroepsgrond slaagt niet.