Rechtbank Midden-Nederland, 7 juni 2023

Het verloop van de procedure blijkt uit:

De kantonrechter heeft besloten dat de uitspraak vandaag is.

[gedaagde] is op 4 april 2022 met [eiseres] een overeenkomst van opdracht aangegaan, op basis waarvan [eiseres] reparatiewerkzaamheden aan de auto van [gedaagde] heeft verricht. De totale kosten van de werkzaamheden zijn € 377,65. Volgens [eiseres] heeft [gedaagde] het bedrag niet betaald, ook niet nadat hij meerdere keren is aangemaand.

[eiseres] vordert dat [gedaagde] bij vonnis wordt veroordeeld, uitvoerbaar bij voorraad, om de factuur van € 441,13 (hoofdsom inclusief rente en kosten) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente over € 434,30 vanaf 9 februari 2023, tot en met de dag dat het bedrag volledig is betaald. Ook wil [eiseres] dat [gedaagde] haar proceskosten betaalt.

De conclusie van [gedaagde] strekt tot afwijzing van de vorderingen. [gedaagde] voert aan dat er geen openstaande vordering is, omdat hij contant betaald heeft.

De vraag die daarom centraal staat, is of [gedaagde] de factuur van € 377,65 (hoofdsom) moet betalen aan [eiseres]. Dit is het geval. Hierna wordt uitgelegd waarom.

[gedaagde] moet de factuur van € 377,65 aan [eiseres] betalen, omdat de kantonrechter niet kan vaststellen dat [gedaagde] heeft betaald.

[gedaagde] draagt de bewijslast van de stelling dat hij contant betaald heeft, omdat hij zich beroept op het rechtsgevolg dat daarmee samengaat, namelijk dat hij door betaling niets meer aan [eiseres] verschuldigd is. [gedaagde] heeft geen betaalbewijs overgelegd en heeft zijn stelling dan ook onvoldoende onderbouwd. Daarom is niet komen vast te staan dat [gedaagde] contant heeft betaald.

Hoewel partijen in discussie zijn over hoe de gang van zaken rondom het brengen en halen van de auto feitelijk is verlopen, is dit voor de uitkomst van deze procedure niet van belang. De kantonrechter laat dit daarom in het midden. De door [eiseres] gevorderde hoofdsom wordt toegewezen.

De door [eiseres] gevorderde buitengerechtelijke kosten en de wettelijke rente daarover komen niet voor toewijzing in aanmerking, omdat de aanmaning niet aan de eisen van artikel 6:96 lid 6 BW voldoet. Niet is gebleken dat [gedaagde] een betalingstermijn van veertien dagen is gegeven ingaande vanaf de dag na ontvangst van de aanmaning. Zie ook de uitspraak van de Hoge Raad van 25 november 2016, ECLI:NL:HR:2016:2704.

De vervallen wettelijke rente tot 3 februari 2023 ter hoogte van € 6,83 wordt als niet betwist toegewezen. De gevorderde wettelijke rente over de hoofdsom vanaf 9 februari 2023 tot en met de dag dat het bedrag volledig betaald is, wordt ook toegewezen.

[gedaagde] zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van [eiseres] worden begroot op:

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiseres] tegen bewijs van kwijting te betalen € 384,48, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 9 februari 2023 over een bedrag van € 377,65, tot de dag van algehele voldoening;

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiseres] de proceskosten te betalen, tot de uitspraak van dit vonnis vastgesteld op € 395,91, waarvan € 160,- aan salaris gemachtigde;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst het meer of anders gevorderde af.