Rechtbank Midden-Nederland, 13 mei 2019

Deze zaak gaat over hulp die de ANWB op verzoek van [gedaagde] heeft verleend. De ANWB heeft hem daarvoor in april 2017 een factuur gestuurd voor € 199.

De auto waar het om ging was een auto van de zaak. Volgens [gedaagde] moest de factuur daarom gestuurd worden naar zijn werkgever, [bedrijfsnaam] B.V. Hij heeft de factuur niet betaald.

In deze procedure vordert de ANWB van [gedaagde] betaling van dit bedrag, met rente en kosten. [gedaagde] heeft mondeling verweer gevoerd, en de ANWB heeft daarop schriftelijk gereageerd. [gedaagde] heeft daarop niet nog eens gereageerd. Het vonnis was gepland voor 1 mei 2019 maar is door omstandigheden een week uitgesteld.

De ANWB heeft hulp verleend aan de auto waar [gedaagde] in reed, en die eigendom was van diens werkgever. De vraag is nu wie die hulp moet betalen. Volgens de ANWB is dat [gedaagde], omdat hij het is die opdracht gegeven heeft voor de reparatie. Dat klopt. [gedaagde] heeft de ANWB ingeschakeld. Daardoor heeft hij met de ANWB een overeenkomst gesloten waarin hij opdracht gegeven heeft voor de reparatie. Dan is hij ook degene die de ANWB mag aanspreken op betaling. De ANWB weet immers niet wie de eigenaar van de auto is, en of die instemt met de opdracht.

Dat zou anders kunnen zijn als [gedaagde] vooraf duidelijk gemaakt had dat hij die opdracht gaf namens zijn werkgever. De voorwaarde is dan wel dat de ANWB erop mocht vertrouwen dat [gedaagde] daarvoor de toestemming van zijn werkgever had. Mensen kunnen ten slotte niet zomaar overeenkomsten sluiten en de rekening naar een ander laten sturen.

Wat wel mag, is dat iemand op eigen initiatief rekeningen van een ander betaalt. De werkgever had zelf de rekening kunnen betalen, ook al stond die op naam van [gedaagde]. Dan was er niets aan de hand geweest. Waarschijnlijk kon [gedaagde] de kosten ook declareren bij zijn werkgever. In elk geval is dat iets tussen hem en zijn werkgever; de ANWB staat daarbuiten.

[gedaagde] heeft dus ten onrechte niet betaald. Hij zal dat nu alsnog moeten doen, met de wettelijke rente vanaf de vervaldatum van de factuur.

De ANWB vordert een vergoeding van € 40 voor buitengerechtelijke incassokosten. Zij heeft aan [gedaagde] een aanmaning gestuurd die voldoet aan de eisen van de wet. Het bedrag klopt ook met de tarieven van het Besluit. Dit kan daarom worden toegewezen.

Omdat [gedaagde] ongelijk krijgt wordt hij ook veroordeeld om de proceskosten van de ANWB te vergoeden. Die proceskosten worden begroot op: