Rechtbank Limburg, 16 september 2026

Ten slotte is vonnis bepaald.

Partijen hebben een overeenkomst gesloten op grond waarvan [eiseres] aan [gedaagde] een auto-onderdeel heeft geleverd tegen betaling van € 100,00 inclusief btw en verzendkosten. Op deze overeenkomst zijn de algemene voorwaarden van [eiseres] van toepassing.

Op 23 augustus 2025 heeft [gedaagde] de factuur met [factuurnummer 1] ten bedrage van € 100,00 betaald.

[eiseres] vordert – samengevat – veroordeling van [gedaagde] tot betaling van € 128,81, vermeerderd met handelsrente over € 85,00 en kosten. Het bedrag van € 128,81 bestaat uit € 85,00 aan hoofdsom, € 40,00 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 3,81 aan rente.

[eiseres] legt aan haar vordering de stelling ten grondslag dat op 27 augustus 2025 tussen haar en [gedaagde] een overeenkomst tot stand is gekomen op grond waarvan zij aan [gedaagde] een auto-onderdeel heeft verkocht en geleverd. [eiseres] heeft conform de overeenkomst geleverd waarna zij de factuur met [factuurnummer 2] aan [gedaagde] heeft verzonden. De factuur is tot op heden niet betaald zodat [gedaagde] tekortschiet in de nakoming van zijn betalingsverplichtingen uit hoofde van de overeenkomst.

[gedaagde] voert verweer dat strekt tot afwijzing van de vorderingen van [eiseres], met veroordeling van [eiseres] in de kosten van deze procedure.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

De kantonrechter is van oordeel dat de vorderingen van [eiseres] moeten worden afgewezen. [eiseres] zal worden veroordeeld in de proceskosten. Daartoe wordt als volgt overwogen.

[eiseres] roept het rechtsgevolg in van de afspraken die partijen zouden hebben gemaakt, namelijk dat [gedaagde] de op hem rustende betalingsverplichting moet nakomen. Dit betekent dat het op de weg van [eiseres] ligt om voldoende onderbouwd feiten en omstandigheden te stellen waaruit kan blijken dat partijen dat [gedaagde] een tweede onderdeel geleverd zou krijgen ofwel tegen betaling van € 85,00 ofwel dat [gedaagde] het oorspronkelijk geleverde onderdeel zou terugsturen waarna € 85,00 door [eiseres] wordt gecrediteerd, en dat heeft zij niet gedaan. [gedaagde] heeft namelijk voldoende gemotiveerd betwist dat partijen dat hebben afgesproken en [eiseres] heeft geen onderbouwing verstrekt waar dat uit kan blijken, zoals bijvoorbeeld een schriftelijke melding van [gedaagde] die op grond van artikel 9.3 van haar algemene voorwaarden nodig is bij verkeerd geleverde producten. Wel heeft [eiseres] het DHL-retouretiket overgelegd die zij aan [gedaagde] zou hebben gestuurd, maar daaruit kunnen de gestelde afspraken niet worden afgeleid. Omdat [eiseres] haar vorderingen onvoldoende heeft onderbouwd, wordt geen bewijsopdracht gegeven.

Uit rov. 4.2 volgt dat niet is komen vast te staan dat op [gedaagde] een betalingsverplichting rust voor het vervangende onderdeel dat zou zijn geleverd. Dit betekent dat de door [eiseres] gevorderde hoofdsom zal worden afgewezen. Ook zullen de daarmee samenhangende buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke handelsrente worden afgewezen.

Dat [gedaagde] volgens [eiseres] buiten rechte heeft beweerd het onderdeel via PostNL retour te hebben gestuurd, maakt geen verschil. In rechte heeft [gedaagde] deze stelling namelijk niet ingenomen waardoor de kantonrechter dit niet in de beoordeling kan betrekken.

[eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op nihil.

wijst de vorderingen van [eiseres] af,

veroordeelt [eiseres] in de proceskosten, aan de zijde van [gedaagde] begroot op nihil.