Uitspraak · Civiel recht
Rechtbank Limburg, 11 november 2026 – Vordering tot verwijdering coniferen toegewezen
ECLI:NL:RBLIM:2026:12241Zaaknummer C/03/347901 / HA ZA 25-533
- Instantie
- Rechtbank Limburg
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- C/03/347901 / HA ZA 25-533
- Rechtsgebied
- Civiel recht
- Procedure
- Bodemzaak
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 5:42 BW
- Zittingsplaats
- Maastricht
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Vordering tot verwijdering coniferen toegewezen. Geoordeeld wordt dat de coniferenrij bomen betreft en geen heg. Daarom staan de coniferen binnen de verboden zone als bedoeld in artikel 5:42 BW.
De rechtbank
in conventie
veroordeelt [partij 2] om over te gaan tot het (laten) verwijderen van de in deze procedure bedoelde coniferen (33 leylandcipressen) binnen een termijn van zes maanden nadat deze veroordeling onherroepelijk is of [partij 2] na het aanwenden van gewone rechtsmiddelen onherroepelijk zijn veroordeeld tot het verwijderen van de coniferen,
veroordeelt [partij 2] om aan [partij 1] een dwangsom te betalen van € 500,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat zij, na betekening van dit vonnis, niet aan de onder 5.1. vermelde veroordeling voldoen, tot een maximum van € 25.000,00 is bereikt,
wijst het meer of anders gevorderde af,
in reconventie
wijst de vorderingen van [partij 2] af,
in conventie en reconventie
veroordeelt [partij 2] in de proceskosten van € 2.908,00 te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 als [partij 2] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
| Dit vonnis is gewezen door mr. De Bruijn en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026. |
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK Limburg
Civiel recht
Zittingsplaats Maastricht
Zaaknummer: C/03/347901 / HA ZA 25-533
Vonnis van 11 november 2026
in de zaak van
[partij 1] ,
te [plaats] ,
eisende partij in conventie,
verwerende partij in reconventie,
hierna te noemen: [partij 1] ,
advocaat: mr. W.J.F. Geertsen,
tegen
1 [persoon 1] , 2. [persoon 2] ,
beiden te [plaats] ,
gedaagde partijen in conventie,
eisende partijen in reconventie,
hierna samen te noemen: [partij 2] ,
advocaat: mr. J.A.M.W. Snackers-Lutgens.
1 De procedure
Het verdere verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 18 maart 2026,
- het proces-verbaal van plaatsopneming en bezichtiging en van de mondelinge behandeling van 27 augustus 2026,
- de bij de gelegenheid van de mondelinge behandeling voorgedragen spreekaantekeningen.
Na afloop van de mondelinge behandeling is vonnis bepaald.
2 De feiten
[partij 1] is eigenaar van het perceel met woning aan [adres 1] . [partij 2] zijn eigenaar van het perceel met woning aan [adres 2] . De tuinen van de beide percelen grenzen deels aan elkaar.
Op het perceel van [partij 2] staat, ongeveer evenwijdig aan de grens met het perceel van [partij 1] , een rij coniferen. Het betreft (ongeveer) 33 coniferen over een lengte van (ongeveer) 17 meter.
3. Het geschil
in conventie
[partij 1] vordert na wijziging van eis - samengevat – dat de rechtbank [partij 2] op straffe van een dwangsom veroordeelt:
- primair: de coniferen te verwijderen,
- subsidiair: de op het perceel van [partij 1] overhangende takken te verwijderen,
met veroordeling van [partij 2] in de proceskosten.
[partij 2] voeren verweer. Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
in reconventie
[partij 2] vorderen - samengevat – dat de rechtbank [partij 1] :
1. veroordeelt tot betaling van € 5.987,13, te vermeerderen met wettelijke rente,
2. op straffe van een dwangsom verbiedt (al dan niet overhangende takken van) een of meerdere van de coniferen van [partij 2] te snoeien en/of te knippen in de maanden januari tot en met april, augustus en oktober tot en met december,
3. op straffe van een dwangsom verbiedt een of meerdere van de coniferen van [partij 2] te snoeien en/of te knippen voor zover daarbij de erfgrens wordt overschreden en/of er tot 60 cm vanaf de stam wordt teruggesnoeid,
met veroordeling van [partij 1] in de proceskosten
[partij 1] voert verweer. Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
in conventie
[partij 1] stelt dat de coniferen bomen zijn in de zin van artikel 5:42 lid 1 BW en binnen de in artikel 5:42 lid 2 BW vermelde afstand van twee meter tot de erfgrens staan. [partij 2] stellen dat de coniferen een heg vormen als bedoeld in voormelde wetsbepalingen en daarom buiten de ‘verboden zone’ staan.
Vast staat dat de coniferen op 60 cm van de erfgrens staan, dus binnen de zone waarin het in beginsel verboden is om bomen te hebben, maar buiten de zone waarin het in beginsel verboden is om een heg (of heester) te hebben. De rechtbank zal daarom eerst ingaan op de vraag of de coniferen moeten worden beschouwd als bomen of als een heg in de zin van artikel 5:42 lid 1 BW.
Boom of heg
De rechtbank stelt voorop dat de wet geen definitie bevat van de termen boom en heg (en heester). Bij de beantwoording van de vraag van welk soort gewas in de zin van de wet in een voorliggend kan worden gesproken, is relevant wat kan worden afgeleid uit de doelstelling van artikel 5:42 BW, te weten het beschermen van naburige erven tegen het ontnemen van licht, lucht en uitzicht. Die belangen komen eerder in het gedrang bij hoog opschietende gewassen, wat terugkomt in het in artikel 5:42 BW gehanteerde onderscheid tussen bomen enerzijds en heggen en heesters anderzijds. Heggen en heesters mogen zich op een halve meter van de erfgrens bevinden, waar die afstand voor bomen twee meter is. De reden daarvoor is heggen en heesters deze in de regel kleiner zijn dan bomen en daarom voornoemde belangen van de buren kunnen worden gediend met een kleinere ‘verboden zone’ dan die voor bomen.
[partij 1] heeft in de dagvaarding onder meer verwezen naar de definitie die is opgenomen in de Bomenverordening van de gemeente Maastricht , waarna [partij 2] hebben gesteld dat de coniferen niet voldoen aan die definitie. De rechtbank is echter van oordeel dat de definitie uit de Bomenverordening niet leidend is. Het betreft publiekrechtelijke regelgeving met voorschriften over met name het al dan niet mogen kappen of moeten herplanten, waarmee de daarin gehanteerde definitie (die per gemeente anders kan luiden) niet kan gelden als invulling van de privaatrechtelijk te hanteren definitie die – zoals gezegd – beoogt te onderscheiden tussen meer of minder ‘hinderlijke’ gewassen. Om die reden is ook de duiding van een plantkundige – ieder der partijen heeft er een ingeschakeld – van de coniferen als bomen of andersoortige gewassen op zichzelf niet doorslaggevend.
Beide partijen hebben in dit kader verwezen naar een arrest van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 27 december 2016[_b075e4ef-9562-457d-9b05-684959b57a69], waarbij de rechtbank zich aansluit. Het hof oordeelde als volgt:
‘3.9.1.
Als uitgangspunt heeft te gelden dat iedere conifeer een afzonderlijke boom is. Er is geen aanleiding om van dit uitgangspunt af te wijken in de gevallen waarin men een conifeer laat groeien zoals dat in de natuurlijke aard van een conifeer besloten ligt - in het algemeen rond groeiend en beneden breder dan boven - zonder dat door (ingrijpende) snoeiwerkzaamheden beperkingen in hoogte en breedte zijn aangebracht.
Er kan echter, afhankelijk van de omstandigheden van het geval, aanleiding zijn om van dit uitgangspunt af te wijken waardoor een rij van coniferen als heg zou kunnen worden beschouwd, met als gevolg dat de in artikel 5:42 BW bedoelde afstand tot de grenslijn waarbinnen het verboden is om de betreffende coniferen te hebben niet twee meter maar een halve meter bedraagt. Het hof betrekt hierbij dat het een feit van algemene bekendheid is dat (bepaalde soorten) coniferen veelvuldig als ‘haagconiferen’ te koop worden aangeboden.
In het geval (i) dicht(er dan normaal) op elkaar geplaatste coniferen (ii) deel uitmaken van een groter geheel aan coniferen, welk geheel (iii) vanaf het eerste snoeimoment zodanig wordt gesnoeid dat op den duur de afzonderlijke coniferen hun individuele karakter verliezen, kan vanaf het begin sprake zijn van een heg. Daarvoor is noodzakelijk dat de coniferen die op den duur de heg moeten gaan vormen (iv) qua hoogte op de juiste wijze worden gesnoeid (zie de hierna volgende rechtsoverweging). Indien niet wordt voldaan aan deze voorwaarden dan geldt dat de coniferen die in uitgangspunt bomen waren, bomen zijn gebleven.’
3.9.2.
In verband met de beantwoording van de vraag welke beperkingen aan de hoogte van de coniferen kunnen worden gesteld wil er sprake kunnen zijn van een heg, overweegt het hof het volgende.
Artikel 5:49 BW staat in het algemeen een scheidsmuur van twee meter hoogte toe en artikel 5:42 lid 3 BW laat heggen tot de hoogte van de scheidsmuur toe. Gelet hierop acht het hof in het algemeen een heg van twee meter hoogte toelaatbaar. Ook een afweging van de voor- en nadelen die aan een heg van een dergelijke hoogte kleven, zoals enerzijds onder meer privacybescherming en voordelen van esthetische aard en anderzijds onder meer de mogelijke vermindering van uitzicht en licht alsmede mogelijke overlast door takken of naalden vanuit de heg, leidt er toe dat het hof in het algemeen een hoogte van twee meter voor een heg toelaatbaar acht’
Niet in geschil is dat er sprake is van dicht op elkaar geplaatste coniferen die deel uitmaken van een groter geheel aan coniferen, die inmiddels hun individuele karakter hebben verloren. Dat heeft de rechtbank ook kunnen zien tijdens de gerechtelijke plaatsopneming. Dat zijn elementen die kunnen wijzen op het wijzigen van de karakter van de coniferen van bomen naar een heg. Echter is ook duidelijk dat de coniferen hoog reiken. Het in opdracht van (de verzekeraar) gemaakte expertiserapport van september 2024[_ea41bd89-e5b4-49c3-bc43-78e0bbe2af68] spreekt over een hoogte van 6,6 meter, waarna er volgens [partij 2] in november 2025 ongeveer 1,5 meter in de hoogte is gesnoeid (wat [partij 1] betwist), zodat de coniferen volgens [partij 2] nu ongeveer 5 meter hoog zijn[_86553414-6c9e-4155-a82e-357f85837e93]. Het in opdracht van [partij 1] opgemaakte expertiserapport van september 2025[_389f3dae-2267-4350-ac9a-dc4eaa121d6a] spreekt over een hoogte van ongeveer 8 meter. Tijdens de gerechtelijke plaatsopneming is vastgesteld dat de coniferen fors – ten minste enkele meters – uitsteken boven de (scheids)muur die op of nabij de erfgrens tussen de percelen van partijen staat en die ongeveer 1,90 meter hoog is. Als vaststaand wordt daarom aangenomen dat de coniferen ten minste vijf meter hoog zijn. [partij 1] heeft verder, onder verwijzing naar het rapport van de door haar ingeschakelde deskundige, gesteld dat de coniferen meer dan 15 meter hoog kunnen worden, wat [partij 2] niet hebben weersproken. De rechtbank is het met [partij 2] eens dat, ook uitgaande van de overwegingen van het hof in r.o. 3.9.2., niet kan worden aangenomen dat elke conifeer van meer dan 2 meter hoog een boom, althans geen heg of heester, is (alleen al omdat dit er niet staat). Het hof heeft echter kennelijk wel tot uitdrukking willen brengen dat een hoogte tot twee meter, in combinatie met de andere genoemde elementen, kan leiden tot het oordeel dat een rij coniferen – in uitzondering op het uitgangspunt – als heg worden beschouwd. In dit geval is er sprake van coniferen die zoveel hoger zijn, en nog veel hoger kunnen worden, dat niet meer kan worden gezegd dat deze als heg geduid kunnen worden, ook al wijzen de andere genoemde elementen in die richting. Daarbij wordt herhaald dat het onderscheid tussen een boom en een heg in artikel 5:42 BW terug te voeren is op de (aangenomen) hinder die er in het algemeen aan verbonden is voor buren, wat weer gekoppeld is aan de omvang van het gewas.
De slotsom is dat de rechtbank oordeelt dat de coniferen moeten worden beschouwd als bomen. Dit betekent dat deze binnen ‘de verboden zone’ staan en dat [partij 1] in beginsel met recht de verwijdering ervan kan vorderen.
Verjaring
[partij 2] hebben gesteld dat het recht van [partij 1] om verwijdering van de coniferen te vorderen is verjaard[_38305840-a2c8-408e-bc5b-6c69f265f59e]. Daarvan kan alleen sprake zijn als er ten minste twintig jaar zijn verstreken gedurende welke [partij 1] of een rechtsvoorganger de verwijdering had kunnen vorderen. Gebleken is dat de huidige coniferen zijn geplant in 2011[_72687de3-3e01-47b3-9c2f-190f31fa4d65], zodat vaststaat dat de termijn van twintig jaar nog niet is verlopen. Het beroep op verjaring slaagt dus niet.
Overige inhoudelijke verweren
[partij 2] hebben gesteld dat [partij 1] geen hinder ondervindt van de coniferen. Nog afgezien van het feit dat [partij 1] dit op haar beurt weer gemotiveerd heeft weersproken, geldt dat het niet aan [partij 1] is om (aanvullend) aan te tonen dat zij hinder ondervindt van de coniferen om een beroep te kunnen doen op artikel 5:42 BW.
[partij 2] hebben zich nog beroepen op de plaatselijke gewoonte als bedoeld in artikel 5:42 lid 2 BW. Zij stellen daartoe dat het een plaatselijke gewoonte is dat de coniferenhaag hoog groeit omdat andere buren van [partij 2] op de [weg] ook dergelijke hoge coniferenhagen hebben. Ook stellen zij dat een andere buur van [partij 1] een boom binnen twee meter van de erfgrens heeft staan, waar [partij 1] niet tegen ageert.
Volgens vaste rechtspraak is voor het slagen van een beroep op de plaatselijke gewoonte niet alleen vereist dat sprake is van een herhaling van feiten, in die zin dat de rechtsgenoten in het verleden in overeenkomstige verhoudingen dezelfde gedragslijn hebben gevolgd, maar ook dat een psychisch element aanwezig is in die zin dat de gedragslijn in de kring van betrokkenen als bindend wordt ervaren. Er is door [partij 2] niet of onvoldoende concreet gesteld dat:
- de verhoudingen tussen (voldoende) andere eigenaren van erven met hoge coniferenhagen én hun buren overeenkomstig zijn met die tussen [partij 1] en [partij 2] , en
- dat binnen de kring van betrokken het als bindend wordt ervaren dat dergelijke hoge coniferenhagen worden gehandhaafd,
zodat het beroep van [partij 2] op de plaatselijke gewoonte niet slaagt.
[partij 2] voeren nog aan dat hun privacy in het geding komt als zij de coniferen zouden moeten verwijderen. Alsdan zou er – zo begrijpt de rechtbank – over en weer sprake zijn van inkijk. [partij 2] hebben niet gesteld op welke wijze dit belang een rol speelt bij de toepassing van artikel 5:42 BW. Indien zij bedoeld hebben te stellen dat [partij 1] misbruik maakt van haar recht om verwijdering van de coniferen te vorderen, kunnen zij daarin niet worden gevolgd. De rechtbank wil niet afdoen aan de (gestelde) belangen van [partij 2] , maar misbruik van recht kan alleen in uitzonderlijke situaties worden aangenomen. Daartoe is in deze zaak onvoldoende gesteld. Het zal zeker zo zijn dat het perceel van [partij 2] bij handhaving van de coniferen beter is afgeschermd (hoewel de rechtbank de opmerking namens [partij 2] dat hun perceel gevoeliger voor inkijk is omdat het hoger ligt dan de omliggende percelen niet goed kan plaatsen). Daar staat onder meer tegenover dat handhaving van de huidige situatie betekent dat [partij 1] zou moeten accepteren dat haar perceel aan een zijde wordt afgeschermd met een metershoge ondoorzichtige coniferenwand, waarbij [partij 1] er terecht op heeft gewezen dat haar perceel en tuin veel kleiner zijn dan die van [partij 2]
[partij 2] hebben daarnaast aangevoerd dat [partij 1] eerder geen bezwaar heeft gemaakt tegen de coniferen. Ook dit argument is niet juridisch geduid. Mocht er een beroep op rechtsverwerking in worden gelezen, kan dit niet worden aanvaard. Enkel stilzitten rechtvaardigt geen beroep op rechtsverwerking.
Slotoverwegingen
De slotsom is dat de vordering van [partij 1] die strekt tot verwijdering van de coniferen wordt toegewezen. Daarop zal een langere termijn worden gesteld dan gevorderd omdat [partij 2] onweersproken hebben gesteld dat zij de verwijdering niet binnen de door [partij 1] gevorderde termijn kunnen realiseren.
[partij 2] hebben zich verzet tegen het uitvoerbaar bij voorraad verklaren van het vonnis, stellende dat bij uitvoering van het vonnis een onomkeerbare situatie ontstaat die na een eventueel hoger beroep niet meer ongedaan kan worden gemaakt. [partij 1] is hier niet meer op ingegaan. Daarom wordt het verweer van [partij 2] gehonoreerd. In het verlengde daarvan zal de gevorderde dwangsom, waartegen geen verweer is gevoerd, worden gekoppeld aan het moment dat [partij 2] onherroepelijk zijn veroordeeld tot verwijdering van de coniferen.
Met de (vrijwel gehele) toewijzing van de primaire vordering, wordt aan de subsidiaire vordering niet toegekomen.
Als gevolg van de manier waarop het geschil in conventie aan de rechtbank is voorgelegd, is het voor de uitkomst met name doorslaggevend geweest wat het oordeel is over de aard van de coniferen: bomen of heg. Er was dus sprake van een alles-of-niets scenario. De vordering zou worden toegewezen als het oordeel zou luiden dat er sprake is van bomen, terwijl de vordering afgewezen zou zijn als de conclusie was geweest dat er sprake is van een heg. [partij 1] heeft de grondslag van haar vordering namelijk ook expliciet beperkt tot het beroep op artikel 5:42 BW. Als er hoger beroep wordt ingesteld zal – bij gelijkblijvende stellingen – door het gerechtshof eenzelfde alles-of-niets uitspraak worden gedaan. De huidige vordering geeft namelijk geen ruimte om op een tussenvariant uit te komen. Daarover is tussen partijen wel gesproken tijdens de mondelinge behandeling, toen er over een regeling werd gesproken, in die zin dat er is onderhandeld over het handhaven van de coniferen nadat deze in de hoogte zouden worden teruggesnoeid. Dat heeft niet tot een afspraak geleid omdat partijen het over die hoogte niet eens konden worden. Gegeven het feit dat partijen hoe dan ook een vorm van afscheiding tussen de percelen zullen wensen en gezien het alles-of-niets scenario dat zich bij een eventueel hoger beroep mogelijk opnieuw voordoet, geeft de rechtbank partijen in overweging om een regeling langs de eerder onderzochte lijnen nogmaals serieus te onderzoeken.
in reconventie
Vergoeding schade aan coniferen
[partij 2] stellen dat [partij 1] in het verleden zonder voorafgaande aanmaning als bedoeld in artikel 5:44 BW (overhangende) takken van de coniferen heeft gesnoeid. Daardoor zouden de coniferen beschadigd zijn geraakt. Zij verwijzen daartoe naar het rapport van hun expert. Herstel van de coniferen zou nodig zijn geweest, waarvan [partij 2] de kosten begroten aan de hand van een offerte van [bedrijf][_b8accc6d-857f-4a75-9e06-71d473fbe1b5].
[partij 1] stelt [partij 2] wel te hebben aangemaand. Daarnaast betwist zij het causaal verband tussen het snoeien en de gestelde schade. Volgens [partij 1] volgt uit de beide expertiserapporten dat er sprake is van achterstallig onderhoud aan de coniferen.
De rechtbank stelt vast dat de door [partij 2] aangehaalde expertise weliswaar deels benoemt wat de gevolgen waren van het snoeien door [partij 1] , bijvoorbeeld ten aanzien van het volumeverlies dat daardoor is opgetreden, maar dat daaruit niet kan worden afgeleid dat en welke blijvende of apart te herstellen schade daarbij aan de coniferen is opgetreden. Daarmee kan de door [bedrijf] gemaakte begroting van kosten niet aan het handelen van [partij 1] worden gekoppeld. Dit nog afgezien van het feit dat die begroting onderdelen bevat die zonder toelichting, die ontbreekt, niet in verband kunnen worden gebracht met onderhoud of herstel van de coniferen. De rechtbank doelt op de posten die zien op de aanschaf en plaatsing van ‘privacypanelen’. Al met al moet de conclusie zijn dat het verweer van [partij 1] , dat er geen causaal verband kan worden vastgesteld tussen haar handelen en enige schade, slaagt.
Snoeiverboden
De overige vorderingen zijn niet anders toegelicht dan met de opmerking dat de door (de verzekeraar van) [partij 2] geraadpleegde expert heeft gesteld dat op andere wijze snoeien tot problemen leidt. Kennelijk betogen [partij 2] dat er voldoende aanleiding is te veronderstellen dat [partij 1] onrechtmatig gaat handelen door in de betreffende maanden overhangende takken te gaan snoeien en/of anderszins te gaan snoeien terwijl daartoe geen bevoegdheid bestaat.
[partij 1] heeft betwist dat zij in de ‘verboden maanden’ overhangende takken heeft gesnoeid. Ook heeft zich betwist dat zij op [partij 2] ’ perceel zal gaan snoeien.
[partij 2] zijn er niet meer op ingegaan, zodat er onvoldoende concrete aanleiding is om aan te nemen dat [partij 1] in de toekomst onrechtmatig zal gaan snoeien, ook als rekening wordt gehouden met een situatie waarin de coniferen toch niet verwijderd worden. Daarbij geldt dat het gewenste verbod om binnen 60 cm van de stammen van de coniferen te snoeien overeenkomt met een verbod om op het perceel van [partij 2] te snoeien omdat de coniferen op 60 cm van de erfgrens staan. De vorderingen moeten worden afgewezen.
in conventie en reconventie
[partij 2] zijn grotendeels in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Omdat [partij 1] heeft geprocedeerd op basis van een toevoeging, zullen [partij 2] niet worden veroordeeld tot betaling van de betekeningskosten. De proceskosten van [partij 1] worden begroot op:
| - salaris advocaat | € | 2.612,00 | (4 punten × € 653,00) |
| - nakosten | € | 296,00 | (plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
| Totaal | € | 2.908,00 |
5 De beslissing
De rechtbank
in conventie
veroordeelt [partij 2] om over te gaan tot het (laten) verwijderen van de in deze procedure bedoelde coniferen (33 leylandcipressen) binnen een termijn van zes maanden nadat deze veroordeling onherroepelijk is of [partij 2] na het aanwenden van gewone rechtsmiddelen onherroepelijk zijn veroordeeld tot het verwijderen van de coniferen,
veroordeelt [partij 2] om aan [partij 1] een dwangsom te betalen van € 500,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat zij, na betekening van dit vonnis, niet aan de onder 5.1. vermelde veroordeling voldoen, tot een maximum van € 25.000,00 is bereikt,
wijst het meer of anders gevorderde af,
in reconventie
wijst de vorderingen van [partij 2] af,
in conventie en reconventie
veroordeelt [partij 2] in de proceskosten van € 2.908,00 te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 als [partij 2] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
| Dit vonnis is gewezen door mr. De Bruijn en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026. |
Voetnoten
- ECLI:NL:GHSHE:2016:5659
- productie 9 van [partij 1]
- aldus [partij 2] tijdens de mondelinge behandeling
- productie 11 van [partij 1]
- artikelen 3:314 jo. 3:306 BW
- randnummer 23 van de conclusie van antwoord in conventie en aldus verklaard tijdens de mondelinge behandeling
- productie 6 van [partij 1]
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.