Rechtbank Limburg, 13 oktober 2026

Verzoeker is op 7 januari 2025 in staat van faillissement gesteld. Hij heeft op 23 juli 2026 een verzoekschrift ingediend om het faillissement om te zetten in een wettelijke schuldsaneringsregeling.

Op 25 augustus 2026 heeft de curator, mr. T.J.A. Caron, aanvullende stukken alsmede zijn advies inzake het verzoek ingediend.

Verzoeker is gehoord ter zitting van 30 september 2026. Hierbij was tevens mr. Caron aanwezig.

De uitspraak is bepaald op heden.

Overgelegd is een schuldenoverzicht met een relatief hoge schuldenlast, van bijna € 830.000. Ter zitting heeft [verzoeker] verklaard dat hij denkt dat de schuldenlast vele malen lager is en wellicht niet meer dan € 400.000 à € 450.000 bedraagt. Wat daarvan ook zij, er is hoe dan ook sprake van een enorm hoge schuldenlast, die bovendien is ontstaan binnen de termijn van 3 jaar vóór de indiening van het verzoek. Een en ander zou een aanzienlijk langere WSNP-looptijd dan de gebruikelijke 18 maanden rechtvaardigen.

[verzoeker] heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten van al deze schulden te goede trouw is geweest. In de eerste plaats heeft hij tijdens het faillissement, hoewel de curator er bij hem op aangedrongen heeft dat hij (fulltime) zou gaan werken, slechts een beperkt aantal uren gewerkt, waardoor hij in 1½ jaar maar € 1.474,36 heeft afgedragen aan de boedel. Hij stelt, overigens zonder nadere onderbouwing, dat hij wel veel heeft gesolliciteerd, bovendien op verschillende banen, en hij heeft ook aangevoerd dat hij tijdelijk, wegens zijn psychische gesteldheid, niet in staat was werkzaamheden naar behoren uit te voeren. Ter zitting bleek echter ook dat de opvang van zijn zoontje niet afdoende was geregeld en dat hij ook daardoor niet meer uren kon werken. In aanmerking nemende dat tijdens het faillissement de arbeidsmarkt voor werkzoekenden zeer gunstig was en dat [verzoeker] – zo heeft hij ook ter zitting bevestigd - verder gezond was, acht de rechtbank niet aannemelijk dat hij niet in staat was om, zoals ook in de WSNP wordt geëist, fulltime te werken. Een en ander roept niet alleen twijfels op of [verzoeker] gedurende de hele looptijd van de schuldsaneringsregeling kan voldoen aan de arbeidsverplichting, maar heeft ook geleid tot een zeer lage afdracht aan de faillissementsboedel.

Daarnaast is gebleken dat [verzoeker] het jaar voorafgaand aan het faillissement – dus nog binnen de 3-jaarstermijn van art. 288 lid 1 sub b Fw. - ten minste € 27.000 heeft vergokt en dus niet heeft aangewend om zijn schulden, weliswaar deels, af te lossen.

Het verzoek zal gelet op het voorgaande worden afgewezen.