Rechtbank Limburg, 7 oktober 2026

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

Q-Park exploiteert en beheert parkeeraccommodaties, waaronder de [parkeergarage] (hierna: de parkeergarage).

Het parkeermanagementsysteem en de camera’s van Q-Park hebben geregistreerd dat met het voertuig met [kenteken] (type Honda Jazz 1.4 I) gebruik is gemaakt van de parkeergarage op 18 juni 2025. Deze auto staat op naam van [gedaagde].

Het voertuig van [gedaagde] met [kenteken] heeft op 18 juni 2025 om 14:25 uur de [parkeergarage] verlaten zonder gebruikmaking van een geldig door Q-Park geaccepteerd parkeerbewijs. De bestuurder van het voertuig maakte gebruik van de ten behoeve van zijn voorganger nog openstaande slagboom en reed daar direct achteraan, voordat de slagboom kon sluiten (het zogenaamde ‘treintje rijden’).

Q-Park vordert - samengevat - veroordeling van de bewindvoerder q.q. tot betaling van € 445,52, vermeerderd met rente en kosten.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

Vast staat dat de auto van [gedaagde] op 18 juni 2025 in de parkeergarage is geweest, dat bij het binnenrijden van de parkeergarage een parkeerovereenkomst tot stand is gekomen, en dat de bestuurder op dezelfde datum de parkeergarage is uitgereden door achter een andere auto onder de geopende slagboom door te rijden. Dit blijkt uit het door Q-Park ter griffie gedeponeerde beeldmateriaal, en wordt ook door de bewindvoerder q.q. erkend. De bewindvoerder q.q. stelt zich echter op het standpunt dat [gedaagde] weliswaar op dat moment als bijrijder in de auto zat en kentekenhouder was, maar niet de bestuurder van de auto, en om die reden niet gehouden is de vordering van Q-Park te voldoen.

Vast staat dat [gedaagde] ten tijde van het inrijden in de parkeergarage en later tijdens het ‘treintje rijden’ op de bijrijdersstoel zat. Dit betekent dat zij kan worden aangemerkt als een ‘inzittende’, en daarmee ook als ‘Parkeerder’, en daarmee ook als ‘Klant’ als bedoeld in de toepasselijke algemene voorwaarden van Q-Park. Dit heeft tot gevolg dat (ook) tussen [gedaagde] en Q-Park een parkeerovereenkomst tot stand is gekomen. Daaruit volgt dat ook zij aansprakelijk is voor betaling van het parkeergeld.

Nu vast staat dat [gedaagde] contractspartij van Q-Park is geweest en zij een consument is, moet de kantonrechter ambtshalve beoordelen of sprake is van oneerlijke bedingen. Een beding kan bijvoorbeeld oneerlijk zijn als het beding tot doel heeft om een consument die zijn verplichtingen niet nakomt een onevenredig hoge schadevergoeding op te leggen.

Naar het oordeel van de kantonrechter is de schadevergoeding zoals opgenomen in artikel 5.5 van de algemene voorwaarden niet onredelijk hoog en staat deze in een redelijke verhouding tot de (te verwachten) schade als gevolg van het ‘treintje rijden’. Artikel 5.5 is een schadevergoedingsbeding op grond waarvan een klant die ‘treintje rijdt’ een aanvullende schadevergoeding van € 382,41 verschuldigd is. Gelet op de gemotiveerde onderbouwing die Q-Park over de hoogte van de schadevergoeding heeft gegeven, is ook in dit geval geen sprake van een onredelijk bedrag. Volgens Q-Park dient het forfaitaire bedrag van € 382,41 als prikkel tot nakoming (namelijk: pas uitrijden als er is betaald) en mag het bedrag in dat kader voldoende afschrikwekkend zijn om te voorkomen dat auto’s direct achter hun voorganger naar buiten rijden. Bovendien staat het in redelijke verhouding tot het belang dat Q-Park hierbij heeft: het dien voor vergoeding van algemenere schade, zoals de inzet van personeel en apparatuur om treintje rijden te voorkomen en klachten daarover te behandelen.

Voor de volledigheid, strikt genomen heeft [gedaagde] niet zelf “treintje gereden” wat de vraag doet opkomen of zij toch gehouden is het forfaitaire bedrag, dat daaraan is gekoppeld, te voldoen. De kantonrechter is van oordeel dat zij dat wel moet betalen. De boete vindt immers niet de grondslag in het “treintje rijden” op zich maar in het zonder betalen de parkeergarage verlaten. Ook [gedaagde] heeft zich daaraan schuldig gemaakt. Voor zover [gedaagde] heeft willen betogen dat zij niet achter het stuur zat en er dus niets aan heeft kunnen doen dat de parkeergarage uitgereden werd zonder te betalen mag ook dat haar niet baten. Zij had immers prima op enig later moment contact kunnen opnemen met Q-Park en alsnog de parkeerkosten kunnen voldoen of op z’n minst kenbaar kunnen maken wie dan de bestuurder was tijdens het “treintje rijden”.

De kantonrechter stelt verder vast dat de toepasselijke algemene voorwaarden in artikel 8.1 een beding bevatten op grond waarvan Q-Park aanspraak kan maken op vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De kantonrechter is van oordeel dat dit beding oneerlijk is. De bedongen vergoeding is namelijk bij voorbaat vastgesteld op 15% van de onbetaalde hoofdsom, met een minimum van € 250,00, en daarmee dus hoger dan de vergoeding conform het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Het gevolg hiervan is dat de gevorderde vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten wordt afgewezen.

De bewindvoerder q.q. is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Q-Park worden begroot op:

veroordeelt de bewindvoerder q.q. in de proceskosten van € 473,28, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als Q-Park niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.