Rechtbank Limburg, 5 november 2019

Het verloop van de procedure blijkt uit:

Ten slotte is vonnis bepaald.

[eiser] is op 1 augustus 2011 toegetreden tot de advocatenmaatschap die toentertijd was genaamd [naam maatschap 1]. Op dat moment bestond die maatschap uit de volgende maten: [naam maat 1], [gedaagde sub 1], [naam maat 2] (hierna: [naam maat 2]) en [gedaagde sub 2] en, na diens toetreding, [eiser]. [eiser] is in 2019 uit de maatschap getreden. Op dit moment bestaat de maatschap (die thans is genaamd: [naam maatschap 2]) uit de volgende maten: [gedaagde sub 1], [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3], de gedaagden in deze procedure.

Naar aanleiding van het uittreden van [eiser] uit de maatschap is tussen partijen op 20 maart 2019 een vaststellingsovereenkomst opgesteld, met daarin in artikel 5 een bepaling waarin [eiser] wordt gevrijwaard van aansprakelijkheid. Die bepaling luidt – voor zover te dezen van belang – als volgt:

Bij dagvaarding van 1 oktober 2019 heeft [naam maat 2] de maatschap [naam maatschap 2] (voorheen genaamd [naam maatschap 1]) alsmede [gedaagde sub 1], [gedaagde sub 2], [gedaagde sub 3] en [eiser] in kort geding voor deze rechtbank gedagvaard. Deze zaak is door de rechtbank onder nummer C/03/269083 / KG ZA 19/452 geregistreerd en zal verder “de hoofdzaak” worden genoemd.

In de hoofdzaak vordert [naam maat 2], kort gezegd, dat de maatschap [naam maatschap 2], [gedaagden] en [eiser] worden veroordeeld tot – zakelijk weergegeven – betaling van achterstallige huur van een tweetal panden, waarvan [naam maat 2] mede-eigenaar is, en daarnaast nakoming van de exploitatieverplichting van die panden.

[eiser] stelt dat uit het bepaalde in artikel 5 van de vaststellingsovereenkomst, waaruit hierboven is geciteerd, volgt dat [gedaagden] hem dienen te vrijwaren in geval van een eventuele veroordeling in de hoofdzaak.

[gedaagden] voeren verweer. Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

Op grond van het vorenstaande vordert [eiser] dat de voorzieningenrechter bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, gedaagden [gedaagde sub 1], [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] hoofdelijk, des dat de één of meer van hen betalend, de andere(n) zullen zijn bevrijd, veroordeelt:

Uit het verweer van [gedaagden] ter zitting volgt dat zij erkennen dat zij [eiser] dienen te vrijwaren ter zake een eventuele veroordeling ten gunste van [naam maat 2] in de hoofdzaak.

Echter, [gedaagden] voeren aan zij tot aan de dagvaarding door [eiser] nooit zijn verzocht [eiser] te vrijwaren, als door hem thans gevorderd, en zij ook niet te kennen hebben gegeven zich niet aan de eventuele vrijwaringsafspraken te houden. Op grond daarvan bepleiten zij dat [eiser] geen opeisbare vordering heeft en deze derhalve niet in zijn vordering kan worden ontvangen.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat dit verweer terecht is voorgedragen. Uit dat verweer, dat door [eiser] niet is weersproken, volgt dat [eiser] geen belang heeft bij zijn vordering. Immers, niet is gebleken dat [gedaagden] onwillig en in verzuim zouden zijn ten aanzien van de gestelde vrijwaringsverplichting.

Dat betekent dat de vordering op die grond al moet worden afgewezen en [eiser] op grond daarvan in de kosten van deze procedure dient te worden veroordeeld. De overige verweren behoeven, wat daar verder overigens van zij, geen beoordeling.

[eiser] zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van [gedaagden] worden begroot op:

wijst de vorderingen af;

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, aan de zijde van [gedaagden] tot op heden begroot op € 1.277,00;

verklaart dit vonnis wat betreft de kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.