Rechtbank Gelderland, 23 januari 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de bewaarder het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Het beroep tegen de afwijzing om herstel van de kadastrale grens wordt doorgestuurd aan de bewaarder ter behandeling als bezwaar. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Eiser heeft daarom op 10 oktober 2024 bezwaar gemaakt tegen de vaststelling van de perceelsgrenzen. De bewaarder heeft het bezwaar van eiser bij besluit van 31 oktober 2024 niet-ontvankelijk verklaard, omdat het te laat is ingediend. De erfgrens is namelijk in 1979 vastgesteld. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Dit beroep heeft kenmerk ARN 24/8881.

Eiser heeft vervolgens op 7 april 2025 een verzoek tot herstel van de perceelsgrens ingediend.[_0cab505f-956e-49b6-8058-5551b1fcd236] Omdat er volgens de bewaarder geen sprake is van een onjuiste bijhouding van de Basisregistratie Kadaster, is dit verzoek bij besluit van 4 juni 2025 afgewezen. Eiser heeft tegen deze afwijzing beroep ingesteld. Dit beroep heeft kenmerk ARN 25/3070.

De bewaarder heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft de beroepen op 17 december 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de bewaarder.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Voor het indienen van een bezwaarschrift geldt een termijn van zes weken.[_d9d99400-ce45-4400-859d-801078d5976a] Als iemand een bezwaarschrift te laat indient, kan het bestuursorgaan het bezwaar niet-ontvankelijk verklaren. Dat is anders als het niet tijdig indienen van het bezwaarschrift verschoonbaar is. Dan laat het bestuursorgaan niet-ontvankelijkverklaring op grond van die te late indiening achterwege.[_ff37f5ae-1027-425e-a875-cae7a64de7a7]

De rechtbank stelt voorop dat de kadastrale grenzen de grenzen zijn die door de destijds (in 1978) betrokken partijen aan een landmeter zijn aangewezen. Die kadastrale grenzen worden neergelegd in een relaas van bevindingen (brondocument). Voor zover eiser het niet eens is met de kadastrale grenzen in dit brondocument kan hij hiertegen in rechte niet meer opkomen. De destijds betrokken partijen (waaronder de toenmalige eigenaren) hebben de mogelijkheid gekregen om bezwaar te maken tegen de vastgestelde grenzen als zij het daarmee niet eens waren. Zij hebben dat niet gedaan, waarna de aanwijs definitief is geworden. Eiser kan daar nu niet meer tegen op komen. Dat heeft ook te maken met rechtszekerheid. Op enig moment moet er van kunnen worden uitgegaan dat een vastgelegde situatie geldend is. Anders zou elke nieuwe eigenaar, ook tientallen jaren na de aanwijs, steeds weer bezwaar kunnen maken. Dan blijft de situatie altijd onzeker en dat is niet de bedoeling. Dat eiser niet van de bijhouding in de Basisregistratie Kadaster op de hoogte was toen hij het perceel aankocht, komt voor zijn eigen rekening. De rechtbank begrijpt dat eiser bij aankoop van zijn percelen in 1996 dacht dat de situatie was zoals die is weergegeven op de kaart die bij de akte van levering hoort. Die kaart is echter geen brondocument en daarom niet leidend voor de bepaling van de omvang van het kadastrale perceel. Overigens had eiser bij de overdracht in 1996 een grensreconstructie kunnen laten uitvoeren. Dat is een goede manier om de omvang van een kadastraal perceel inzichtelijk te krijgen. Had eiser dat gedaan, dan was hij ook eerder op de hoogte geweest van de vaststelling van de omvang van het kadastrale perceel. De bewaarder heeft het bezwaar van eiser dan ook terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Op de zitting is de mogelijkheid besproken om artikel 7:1a van de Awb toe te passen, maar eiser heeft daarvoor uitdrukkelijk geen toestemming gegeven. Daarom stuurt de rechtbank het beroepschrift door aan de bewaarder ter behandeling als bezwaar tegen het besluit om het verzoek tot herstel af te wijzen.[_659f2282-747a-46db-9974-fa2ba5dbb3a7]