Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 18 november 2026 – Dublin Denemarken, ongegrond

ECLI:NL:RBDHA:2026:34274Zaaknummer NL26.46166

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
18 november 2026
Publicatiedatum
19 november 2026
Zaaknummer
NL26.46166
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 30 Vw
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Dublin Denemarken, ongegrond.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers - Taselaar, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Overwegingen
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.46166

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. G. Palanciyan),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Latul).

Procesverloop

Met het besluit van 11 augustus 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen, omdat Denemarken verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.

De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.46167), op 11 november 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn verschenen. Als tolk is verschenen [tolk] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen

Inleiding

1. Eiser heeft de Sierra Leoonse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1987. Eiser heeft op 13 mei 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend.

1.1.

Uit onderzoek is gebleken dat eiser een D-visum heeft verkregen van de Deense autoriteiten met een geldigheid van 12 augustus 2025 tot en met 2 februari 2026. Op 23 juli 2026 heeft Nederland aan Denemarken verzocht om eiser over te nemen op grond van artikel 12, vierde lid, van de Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Denemarken heeft dit overnameverzoek op 29 juli 2026 op die grondslag aanvaard.

Het bestreden besluit

2. Met het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiser met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000[_3b154968-2be9-4878-bbb8-1de095313d86] niet in behandeling genomen, omdat Denemarken op grond van de Verordening (EU) nr. 2024/1351 (Asiel- en Migratieverordening, hierna: AMbV) verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Denemarken een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Ook heeft eiser volgens verweerder geen andere redenen aannemelijk gemaakt die aanleiding geven om zijn asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.

Toepasselijk recht

3. Op 12 juni 2026 is de AMbV in werking getreden. Artikel 83, eerste volzin, van de AMbV bepaalt dat de Dublinverordening op 12 juni 2026 wordt ingetrokken. Op grond van artikel 84, tweede lid, van de AMbV wordt de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgestelde criteria.

3.1.

Omdat het bestreden besluit is genomen nadat de AMbV in werking is getreden, heeft verweerder het besluit, anders dan eiser betoogt, terecht gebaseerd op de AMbV. Omdat eisers verzoek om internationale bescherming vóór 12 juni 2026 is ingediend, wordt de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is, op grond van het overgangsrecht, bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgestelde criteria.

De beroepsgronden van eiser

4. Eiser voert aan dat er aanwijzingen zijn dat zijn persoonlijke en medische situatie aan de overdracht in de weg staan. Ter onderbouwing heeft eiser een medisch dossier overgelegd. Uit het medisch dossier volgt dat eiser hartpatiënt is en hiervoor in Nederland onder behandeling staat. Eiser maakt zich zorgen of zijn medisch dossier correct overgedragen zal worden aan de Deense autoriteiten en of er geen belangrijke informatie teniet zal gaan. Zo wijst eiser op het gehoor van 29 juni 2026 waarin hij heeft verklaard dat de documenten waarmee zijn medische behandeling kan worden aangetoond door de beveiliging zijn ingenomen. Verder voert eiser aan dat hij door de medische overdracht onnodige stress zal ervaren. Bovendien heeft verweerder onvoldoende meegewogen dat de Afrikaanse en de Sierra Leoonse gemeenschap in Nederland groter zijn dan in Denemarken.

Het oordeel van de rechtbank

5. De rechtbank stelt allereerst vast dat eiser niet betwist dat ten aanzien van Denemarken van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan, waardoor mag worden verondersteld dat Denemarken zich aan alle internationale verplichtingen houdt. De Deense autoriteiten hebben met het claimakkoord bovendien gegarandeerd dat zij eisers asielaanvraag, met inachtneming van de internationale verdragen en Europese asiel- en opvangrichtlijnen, in behandeling zullen nemen. Verweerder mag daarom in beginsel uit gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van de in de andere lidstaat aanwezige medische zorg (zie ook de artikelen 19 tot en met 22 van de Opvangrichtlijn). Verder geldt dat eiser niet eerder als Dublinclaimant is overgedragen aan Denemarken, zodat hij niet uit eigen ervaring kan verklaren over de behandeling van Dublinclaimanten in Denemarken. Indien eiser na overdracht aan Denemarken zich, onverhoopt, geconfronteerd ziet met problemen, geldt dat hij zich hierover dient te beklagen bij de Deense autoriteiten. Hij heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit niet mogelijk is of dat de Denemarken autoriteiten hem niet willen of kunnen helpen.

5.1.

Op grond van de artikelen 51 en 52 van de AMbV kan een uitwisseling van algemene en (indien eiser hiervoor toestemming geeft) medische gegevens van eiser plaatsvinden tussen Nederland en Denemarken, waardoor de autoriteiten van Denemarken voor de overdracht over eventuele bijzondere (medische) behoeften van eiser worden geïnformeerd. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat zijn medisch dossier niet goed of onvolledig overgedragen zal worden aan de Deense autoriteiten.

5.2.

De rechtbank stelt vast dat artikel 35 van de AMbV, op grond waarvan de lidstaat een discretionaire bevoegdheid heeft te besluiten een asielverzoek onverplicht te behandelen, onmiddellijke werking heeft sinds 12 juni 2026. Uit artikel 84, tweede lid, van de AMbV volgt namelijk niet dat het overgangsrecht ook van toepassing is op de discretionaire bevoegdheid van de lidstaat een asielverzoek onverplicht te behandelen.

5.3.

De rechtbank stelt vast dat volgens het huidige beleid (C2/3.3.6 van de Vreemdelingencirculaire 2000), zoals dat geldt met ingang van 12 juni 2026, verweerder in de regel geen gebruik van deze discretionaire bevoegdheid, tenzij dit naar oordeel van verweerder vanwege proceseconomische redenen aangewezen is. Verweerder heeft in het bestreden besluit getoetst of er in het geval van eiser proceseconomische redenen zijn om zijn asielaanvraag alsnog aan zich te trekken, maar hier is niet van gebleken. Voor zover, overeenkomstig de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van 7 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5867, een ruime uitleg moet worden gegeven aan de rechtsbescherming van eiser, heeft verweerder in wat eiser aanvoert geen aanleiding hoeven zien gebruik te maken van zijn discretionaire bevoegdheid. Er zijn geen bijzondere omstandigheden die overdracht onevenredig hard maken.

5.4.

De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers - Taselaar, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Voetnoten

  1. De rechtbank gaat in deze uitspraak uit van de wet- en regelgeving zoals geldend ten tijde van het bestreden besluit, tenzij anders vermeld.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.