Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 12 november 2026 – Visumaanvraag; bezwaar is terecht kennelijk niet-ontvankelijk
ECLI:NL:RBDHA:2026:34230Zaaknummer NL25.36094
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.36094
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 72 Vw
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Visumaanvraag; bezwaar is terecht kennelijk niet-ontvankelijk verklaard; niet is gebleken dat eiser daadwerkelijk een visumaanvraag heeft ingediend en dat de minister deze aanvraag heeft geweigerd of niet in behandeling heeft genomen; beroep ongegrond.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Emaus, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Habibi, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.36094
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 12 november 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. D.W. Beemers),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. M.R. Stuart).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de vraag of minister het bezwaar van eiser tegen de gestelde weigering om zijn visumaanvraag in behandeling te nemen terecht kennelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard. Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister het bezwaar terecht kennelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard. Niet is gebleken dat eiser daadwerkelijk een visumaanvraag heeft ingediend en dat de minister deze aanvraag heeft geweigerd of niet in behandeling heeft genomen. Eiser krijgt daarom geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak. Onder 3 staat kort de achtergrond van deze zaak weergegeven. Onder 4 staan de van belang zijnde feiten en omstandigheden die hebben geleid tot het bestreden besluit. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 5. Aan het eind staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.
Procesverloop
2. Eiser stelt dat hij op 15 mei 2025 een aanvraag voor een visum voor kort verblijf heeft ingediend en dat deze aanvraag niet in behandeling is genomen. Op 11 juni 2025 heeft hij daartegen bezwaar gemaakt. De minister heeft dit bezwaar bij besluit van 8 juli 2025 kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De minister heeft gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van de minister deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde hebben zich voorafgaand aan de zitting afgemeld.
Beoordeling door de rechtbank
Achtergrond van deze zaak
3. Eiser is afkomstig uit Irak en heeft in het verleden meerdere keren een Schengenvisum voor kort verblijf voor familie- en vriendenbezoek in Nederland gekregen. Op 15 mei 2025 heeft eiser naar eigen zeggen bij Visa Facilitation Service Global (VFS Global) in Gaziantep opnieuw een aanvraag voor een visum voor kort verblijf willen indienen. Hij heeft hiervoor een aanvraagformulier en een afspraakbevestiging van VFS Global overgelegd. Volgens eiser heeft een medewerker van VFS Global geweigerd zijn aanvraag in behandeling te nemen dan wel buiten behandeling gesteld, omdat hij zijn paspoort moest achterlaten. Er is echter volgens eiser geen schriftelijk besluit hiervan aan hem bekendgemaakt. Volgens eiser is zijn aanvraag niet in behandeling genomen dan wel buiten behandeling gesteld en daartegen heeft hij op 11 juni 2025 een voorlopig bezwaarschrift ingediend. De minister heeft de ontvangst van het voorlopig bezwaarschrift op 19 juni 2025 bevestigd. De beslistermijn is met zes weken verlengd. Eiser heeft de minister vervolgens op 24 juni 2025 in gebreke gesteld wegens het uitblijven van een beslissing. Op 8 juli 2025 heeft de minister het bezwaarschrift kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.
Het bestreden besluit
4. De minister stelt zich op het standpunt dat niet is gebleken dat eiser daadwerkelijk op 15 mei 2025 een visumaanvraag heeft ingediend en dat deze aanvraag is geweigerd of niet in behandeling is genomen. De afspraakbevestiging toont volgens de minister alleen aan dat eiser een afspraak had om een aanvraag in te dienen. Een ingediende aanvraag zou in de systemen zijn geregistreerd en eiser zou bij het niet in behandeling nemen daarvan een brief hebben ontvangen. Dat is allemaal niet gebeurd. Volgens de minister is daarom geen sprake van een besluit waartegen eiser bezwaar kon maken. Ook is volgens de minister niet gebleken dat eiser contact heeft opgenomen met de Nederlandse vertegenwoordiging om naar zijn gestelde visumaanvraag te informeren. Verder overweegt de minister dat uit artikel 32, derde lid, en artikel 34, zevende lid, van de Visumcode volgt dat een rechtsmiddel kan worden aangewend tegen de afwijzing van een visumaanvraag, de nietigverklaring van een visum of de intrekking van een visum. Volgens de minister is daarvan in dit geval geen sprake. Artikel 72, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) is volgens de minister evenmin van toepassing, omdat visumaanvragen op grond van de Visumcode worden beslist. De minister heeft daarom het bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk verklaard en op grond van artikel 7:3, aanhef en onder a, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) afgezien van het horen van eiser. Het verzoek om vergoeding van de proceskosten is afgewezen, omdat het bestreden besluit niet is herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.
Heeft de minister het bezwaar van eiser terecht kennelijk niet-ontvankelijk verklaard?
5. Eiser betoogt dat de minister het bezwaar ten onrechte kennelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard. Hij voert aan dat hij zich op 15 mei 2025 bij VFS Global in Turkije heeft gemeld en dat een medewerker heeft geweigerd zijn aanvraag in behandeling te nemen omdat hij zijn paspoort moest achterlaten. Dat deze weigering niet schriftelijk is vastgelegd en niet in het systeem is geregistreerd, mag hem volgens eiser niet worden tegengeworpen. Hij voert aan dat hem daardoor ten onrechte de mogelijkheid wordt ontnomen om een rechtsmiddel aan te wenden. Verder voert eiser aan dat de minister hem de gelegenheid had moeten geven de gronden van het voorlopige bezwaarschrift aan te vullen en dat de minister, gelet op de reis die eiser vanuit Irak naar Turkije voor de afspraak heeft gemaakt, naar een maatwerkoplossing had moeten zoeken. Verder voert eiser aan dat de verwijzing van de minister naar artikel 73, derde lid, van de Vw 2000 niet duidelijk is, omdat hij daarop geen beroep heeft gedaan. Hij heeft zich beroepen op artikel 72, derde lid, van de Vw 2000. Volgens eiser heeft de minister niet gemotiveerd waarom deze bepaling niet van toepassing is. De minister heeft volgens eiser daarom gehandeld in strijd met de Awb.
De rechtbank is van oordeel dat de minister eisers bezwaar terecht kennelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard. Eiser heeft een visumaanvraagformulier en een afspraakbevestiging van VFS Global overgelegd. Deze stukken tonen aan dat eiser een afspraak had om een visumaanvraag in te dienen, maar niet dat hij op 15 mei 2025 daadwerkelijk bij VFS Global een aanvraag heeft ingediend. Eiser heeft geen andere stukken overgelegd waaruit dit blijkt. Ook is niet gebleken dat een medewerker van VFS Global heeft geweigerd zijn aanvraag in ontvangst te nemen. De rechtbank acht daarom niet aannemelijk gemaakt dat de door eiser gestelde weigering heeft plaatsgevonden. De enkele afspraakbevestiging is onvoldoende om aan te nemen dat sprake is geweest van een weigering om een aanvraag in behandeling te nemen.
Eiser beroept zich voorts op artikel 72, derde lid, van de Vw 2000. Op grond van deze bepaling kan ook een handeling van een bestuursorgaan ten aanzien van een vreemdeling als zodanig met een beschikking worden gelijkgesteld. De omstandigheid dat visumaanvragen op grond van de Visumcode worden behandeld, is op zichzelf onvoldoende om te oordelen dat deze bepaling niet van toepassing kan zijn. Dit leidt echter niet tot een ander oordeel. Ook als een feitelijke handeling met een beschikking kan worden gelijkgesteld, moet aannemelijk zijn dat die handeling heeft plaatsgevonden. Dat is hier niet het geval. Niet is gebleken van een besluit op een aanvraag of een daarmee gelijk te stellen handeling waartegen eiser bezwaar kon maken.
Voor zover eiser aanvoert dat hij in de gelegenheid had moeten worden gesteld om de gronden van zijn voorlopige bezwaarschrift aan te vullen, overweegt de rechtbank dat de minister het bezwaar niet niet-ontvankelijk heeft verklaard wegens het ontbreken van bezwaargronden.[_db53eae5-863a-40c7-99d0-f96d71e16a60] De minister heeft het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard omdat niet is gebleken van een aanvraag en een daarop betrekking hebbend besluit of een daarmee gelijkgestelde handeling. Het betoog over het aanvullen van de bezwaargronden leidt daarom niet tot een ander oordeel.
Omdat het bezwaar terecht kennelijk niet-ontvankelijk is verklaard, heeft de minister op grond van artikel 7:3, aanhef en onder a, van de Awb mogen afzien van het horen van eiser. Ook heeft de minister het verzoek om vergoeding van de proceskosten in bezwaar terecht afgewezen.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Emaus, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Habibi, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Voetnoten
- Zoals bedoeld in artikel 6:5, aanhef en onder d, van de Awb.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.