Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 11 november 2026 – asiel, Jemen, juist beleid, reëel risico op ernstige schade
ECLI:NL:RBDHA:2026:34218Zaaknummer NL24.48864
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL24.48864
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep gegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 3 EVRM
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
asiel, Jemen, juist beleid, reëel risico op ernstige schade, beroep gegrond met in stand laten rechtsgevolgen.
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het besluit van 2 december 2024;
- bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-
Deze uitspraak is gedaan door mr. Y. Yeniay - Cenik, rechter, in aanwezigheid van de griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL24.48864
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 november 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. G.J. van der Graaf),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. M.J.C. van der Woning).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister heeft het juiste beleid toegepast. De minister stelt zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser bij terugkeer naar Jemen geen reëel risico op ernstige schade loopt. De minister heeft in het beleid, zoals vastgelegd in Wijzigingsbesluit Vreemdelingencirculaire (WBV) 2025/20 terecht aangenomen dat zich in Jemen niet het hoogste niveau van willekeurig geweld voordoet. Het beroep is wel gegrond, omdat het bestreden besluit gebaseerd is op het eerdere beleid (WBV 2024/9), dat door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) niet houdbaar is geacht.[_3cc4e31c-b8c5-48d0-8197-71b70f73315d] Daarmee bevat het besluit een motiveringsgebrek. De rechtbank laat wel de rechtgevolgen van het besluit in stand, omdat de minister zijn standpunt over willekeurig geweld in beroep alsnog deugdelijk heeft gemotiveerd. Het beroep van eiser op artikel 3 van het EVRM slaagt niet. Tot slot mocht de minister de aanvraag afwijzen als kennelijk ongegrond. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 2 december 2024 deze aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft een verweerschrift ingediend. Eiser heeft hier vervolgens op gereageerd.
De rechtbank heeft het beroep op 13 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, zijn gemachtigde en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
3. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.
Het asielrelaas
4. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft de Jemenitische nationaliteit en heeft zijn hele leven in Saoedi-Arabië gewoond. Hij vreest voor terugkeer naar Jemen, omdat hij daar zal worden gezien als een spion omdat hij zijn hele leven buiten Jemen heeft verbleven.
Het bestreden besluit
5. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister het volgende asielmotief:
1. identiteit, nationaliteit en herkomst.
De minister stelt zich hierover op het standpunt dat de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser geloofwaardig zijn. Volgens de minister is eiser geen vluchteling en loopt eiser bij terugkeer naar Jemen geen reëel risico op ernstige schade. De minister concludeert dat de asielaanvraag kennelijk ongegrond is, omdat eiser niet onmiddellijk asiel heeft aangevraagd toen dat mogelijk was.
Heeft de minister het juiste beleid toegepast?
6. Eiser stelt dat de minister gebruik had moet maken van landgebonden beleid voor Jemen dat gold ten tijde van indiening van zijn aanvraag, nu daaruit volgt dat de aanvraag ingewilligd moest worden.
Deze beroepsgrond slaagt niet. Zoals volgt uit vaste rechtspraak geldt in asielzaken de in het algemeen bestuursrecht geldende hoofdregel dat de aanvraag getoetst moet worden aan de hand van het ten tijde van het nemen van het besluit geldende recht (onmiddellijkheidsbeginsel). De uitzondering dat de minister de aanvraag moet beoordelen aan de hand van het recht op het tijdstip van ontvangst ervan geldt alleen bij een regulier verblijfsrecht, namelijk bij aanvragen voor een machtiging tot voorlopig verblijf[_42a8d775-aa88-4a70-b041-9cccec42eba5]en aanvragen voor een reguliere verblijfsvergunning.[_c53eed8e-f5d1-490e-af58-783f0a34185b] Deze uitzondering is niet van toepassing op asielzaken.[_e78bb0d0-e749-4500-824c-a3533e622380] De minister heeft daarom terecht het ten tijde van de aanvraag geldende landgebonden beleid voor Jemen toegepast.
Loopt eiser bij terugkeer naar Jemen een reëel risico op ernstige schade?
7. Eiser betoogt dat de minister zich ten onrechte op het standpunt stelt dat eiser bij terugkeer naar Jemen geen reëel risico op ernstige schade loopt. Eiser voert aan dat dat hij vreest voor problemen in Jemen vanwege zijn langdurige verblijf in Saoedi-Arabië, wat ook uit zijn tongval is af te leiden, en door de Houthi’s wordt gezien als spion. Uit de informatie waarnaar de minister verwijst volgt niet dat Jemenieten uit Saoedi-Arabiërs er juist voor kiezen zich te vestigen in het gebied dat in handen is van de Houthi’s. Eiser verwijst naar een brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 10 september 2024, waarin staat dat het aannemelijk is dat terugkeerders verdacht worden van samenwerking met buitenlandse regeringen. Verder stelt eiser dat het landenbeleid voor wat betreft artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn voor Jemen, zoals dat gold tot 18 maart 2024 ten onrechte is gewijzigd.[_db255435-e09d-4ef1-a02c-f5939006593f] Eiser betoogt verder dat de minister niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat de omstandigheid dat hij nooit in Jemen heeft gewoond en daar geen familie of netwerk heeft, niet noopt tot de conclusie dat hij vanwege het gewapend conflict een reëel risico op ernstige schade loopt. Eiser stelt dat tot maart 2024 geen binnenlands beschermingsalternatief werd aangenomen.[_f58b4889-3c53-4d6f-baa3-1d53fdc2010a] Daaruit blijkt dat een persoon een reëel risico loopt op ernstige schade indien hij zich in een deel van Jemen vestigt waar hij niet eerder heeft verbleven. Eiser heeft tot slot een beroep gedaan op artikel 3 van het EVRM: de minister heeft ten onrechte de humanitaire omstandigheden in Jemen niet beoordeeld.[_6f79c637-f549-4075-8ff6-6620e0cc06ca]
Vrees voor Houthi’s
De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eiser zijn vrees voor de Houthi’s bij terugkeer naar Jemen niet aannemelijk heeft gemaakt. Eiser stelt bang te zijn om door de Houthi’s te worden gerekruteerd of gedood. Eiser heeft echter niet onderbouwd waarom de Houthi’s specifiek hem zouden willen rekruteren of vermoorden. De vrees dat eiser beschuldigd zou worden spion te zijn, omdat hij uit Saoedi-Arabië komt en een Saoedische accent heeft, is enkel gebaseerd op het feit dat zijn oom om deze reden gedetineerd zou zijn geweest en vrij is gekomen door losgeld te betalen. Eiser heeft echter onvoldoende onderbouwd dat dit hem ook zal overkomen. Uit landeninformatie blijkt niet dat het spreken met een Saoedisch accent resulteert in een reëel risico op ernstige schade. Verder volgt uit landeninformatie dat er geen aanwijzingen zijn dat terugkerende Jemenieten uit Saoedi-Arabië anders worden behandeld dan andere Jemenieten.[_1bfb38ee-1131-43e7-a864-f4c3f3d5b55d]
Willekeurig geweld
De minister gaat sinds WBV 2024/9 voor geheel Jemen uit van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld. De Afdeling heeft op 16 juli 2025 geoordeeld dat de minister in dit beleid onvoldoende heeft gemotiveerd dat in Jemen geen sprake is van de meest uitzonderlijke situatie die valt onder artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn.[_6ca803ec-d853-4db6-ad8b-60e9017c8f0b] De minister heeft volgens de Afdeling niet alle in de uitspraak genoemde relevante omstandigheden in zijn beoordeling betrokken en heeft de minister opgedragen een nieuwe beoordeling te verrichten met inachtneming van het ambtsbericht van 2025. De minister heeft vervolgens het beleid met WBV 2025/20 gewijzigd, waarbij hij nog steeds aanneemt dat sprake is van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld in Jemen in de provincies Abyan, Aden, Al Bayda, Al Dhale, Al Hudayda, Al Jawf, Ibb, Lahj, Marib, Sa’da, Sana’a (stad), Sana’a (provincie), Shabwa en Taiz. Er is sprake van een relatief lager niveau van willekeurig geweld in de provincies Al Mahwit, Amran, Dhamar, Hajjah en Raymah. Voor de overige provincies – Al Mahra, Hadramaut en Socotra – geldt dat er geen sprake is van willekeurig geweld in het kader van een internationaal of binnenlands gewapend conflict.
De rechtbank stelt vast dat de minister in het bestreden besluit van 2 december 2024 toepassing heeft gegeven aan het beleid zoals dat volgt uit WBV 2024/9. Dat besluit kan daarom geen standhouden, gelet op de uitspraak van de Afdeling van 16 juli 2025. De rechtbank verklaart het beroep om die reden gegrond en vernietigt het besluit van 2 december 2024. De rechtbank ziet echter aanleiding om de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand te laten. De minister heeft namelijk in zijn verweerschrift van 9 maart 2026 alsnog WBV 2025/20 gemotiveerd toegepast. Zoals uit de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank en zittingsplaats van 5 februari 2026[_567b8f87-f241-45c1-a0f2-af662582d839] volgt, heeft de minister in dat beleid alle relevante omstandigheden, als genoemd in paragraaf C2/3.3.3.2 van de Vreemdelingencirculaire 2000 en de uitspraak van de Afdeling van 16 juli 2025, in de beoordeling betrokken.
Naar welke provincie met eiser terugkeren?
Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister terecht dat de omstandigheid dat eiser, die wel een Jemenitisch paspoort heeft maar nooit in Jemen heeft gewoond en daar geen familie heeft, op zichzelf geen grond vormt om aan te nemen dat terugkeer een reëel risico op ernstige schendingen van fundamentele rechten oplevert. Uit het arrest CF en DN volgt dat de minister bij de beoordeling op grond van artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn, in het geval van terugzending naar het betrokken land of gebied, de daadwerkelijke bestemming moet betrekken.[_15cc0bd9-87be-4b2f-b0c0-9f700bf04467] Als de betrokkene eerder in het land van herkomst heeft verbleven kan deze bestemming worden bepaald aan de hand van de laatste woon- of verblijfplaats voorafgaand aan vertrek. Als de betrokkene nooit in het land van herkomst heeft gewoond, kan dit criterium niet worden toegepast. In dat geval mag de minister in beginsel aannemen dat terugkeer naar elke regio mogelijk is. Eiser heeft verklaard geen vaste woon- of verblijfplaats te hebben in Jemen en beschikt ook niet over een netwerk of familie daar. Daarom stelt de minister terecht dat eiser in principe naar elk gebied in Jemen kan terugkeren, waarbij het voor de hand ligt dat eiser terugkeert naar een gebied waar geen sprake is van een situatie zoals is bedoeld in artikel 15, aanhef en onder c van de Kwalificatierichtlijn, zoals bijvoorbeeld de provincies Al Mahra, Hadramaut en Socotra.
Artikel 3 van het EVRM
Eiser heeft een beroep gedaan op artikel 3 van het EVRM gelet op de humanitaire omstandigheden in Jemen. Eiser beschikt noch over een familie of netwerk, noch over inkomen of woonruimte. De minister heeft zich naar het oordeel van de rechtbank terecht op het standpunt gesteld dat eiser geen risico loopt op een schending van artikel 3 van het EVRM. Daarbij heeft de minister er terecht op gewezen dat onvoldoende is onderbouwd dat eiser niet in zijn basisbehoefte zou kunnen voorzien. Eiser is een volwassen man met een opleiding en werkervaring. Hij wordt geacht zichzelf te kunnen redden en een (nieuw) bestaan op te kunnen bouwen. Eiser heeft dan ook niet aannemelijk gemaakt dat een van de situaties uit het arrest Sufi en Elmi betrekking heeft op zijn persoonlijke situatie.
Mag de minister (in het beleid) een binnenlands beschermingsalternatief tegenwerpen?
De beroepsgrond van eiser, dat de minister ten onrechte in zijn beleid een binnenlands beschermingsalternatief heeft aangenomen, slaagt niet. De rechtbank stelt vast dat de minister in het voornemen en het besluit geen binnenlands beschermingsalternatief heeft tegengeworpen. Zoals de minister heeft toegelicht in het besluit wordt er gekeken naar een beschermingsalternatief wanneer er sprake is van vluchtelingschap en/of een reëel risico op ernstige schade. Aangezien in dit geval geen sprake is van vluchtelingschap of een reëel risico op ernstige schade, is de vraag of een beschermingsalternatief kan worden tegengeworpen niet aan de orde.
Mocht de minister de aanvraag kennelijk ongegrond verklaren?
8. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte de asielaanvraag kennelijk ongegrond heeft verklaard. Dat een van de omstandigheden die genoemd zijn in artikel 30b, eerste lid van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) zich voordoen, volstaat niet om de aanvraag kennelijk ongegrond te verklaren.
Deze beroepsgrond slaag niet. De minister heeft de asielaanvraag terecht kennelijk ongegrond verklaard op grond van artikel 30b, eerste lid, aanhef en onder h van de Vw 2000, omdat eiser niet onmiddellijk asiel heeft aangevraagd toen dat mogelijk was. Het gaat hierbij om de periode tussen het verlopen van zijn visum (medio oktober 2022) en de datum van zijn asielaanvraag (7 april 2023). Eiser had al geruime tijd voor zijn daadwerkelijke aanvraag een asielaanvraag kunnen doen. Noch in de zienswijze, noch in beroep wordt een verschoonbare reden hiervoor gegeven.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep van eiser tegen het besluit van 2 december 2024 is gegrond, omdat het in strijd met artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht niet deugdelijk is gemotiveerd (zie daarvoor onder 7.3.) De rechtbank laat de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand, omdat de minister het motiveringsgebrek in beroep heeft hersteld. Omdat het beroep gegrond is krijgt eiser een proceskostenvergoeding. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- (1 punt voor het indienen van gronden tegen het besluit en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met wegingsfactor 1, en waarde per punt van € 934,-).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het besluit van 2 december 2024;
- bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-
Deze uitspraak is gedaan door mr. Y. Yeniay - Cenik, rechter, in aanwezigheid van de griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Voetnoten
- ABRvS 16 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3153 en ECLI:NL:RVS:2025:3154.
- Artikel 1.27 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000).
- Artikel 3.103 van het Vb 2000, zie ook de toelichting op artikel 3.103 van het Vb 2000, Stb. 2000, 497, p. 172 en de toelichting op artikel 1.27 van het Vb 2000, Stb. 2012, 308, p. 13 en 14.
- Vergelijk ook ABRvS 14 april 2003, ECLI:NL:RVS:2003:AR3915 en ABRvS 5 december 2002, ECLI:NL:RVS:2002:AL6153, JV 2003/43.
- Eiser verwijst naar de volgende uitspraken: rechtbank. Den Haag (zittingsplaats Amsterdam) 25 oktober 2024, ECLI:NL:RBDHA:2024:17489 (https://pi.rechtspraak.minjus.nl/) en rechtbank Den Haag (zittingsplaats Den Haag) 28 november 2024 ECLI:NL:RBDHA:2024:19859. (https://pi.rechtspraak.minjus.nl/)
- WBV 2024/9.
- Eiser verwijst naar arrest van het EHRM van 28 november 2011 (Sufi en Elmi), ECLI:CE:ECHR:2011:0628JUD000831907.
- Algemeen ambtsbericht Jemen van april 2025, pagina 104.
- ABRvS 16 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3153 en ECLI:NL:RVS:2025:3154.
- Rb. Den Haag, zp. Arnhem, 5 februari 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:2066.
- HvJEU 10 juni 2021, ECLI:EU:C:2021:472, punt 43.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.