Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 17 november 2026 – Visum kort verblijf Afghanistan
ECLI:NL:RBDHA:2026:34051Zaaknummer NL25.36809
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 17 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.36809
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep gegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 8:72 Awb
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Visum kort verblijf Afghanistan. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de hoorplicht heeft geschonden. Het beroep is gegrond.
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het besluit van 10 juli 2025;
- draagt verweerder op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiseressen.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.C.E. Krikke, rechter, in aanwezigheid van mr. L. Kooring, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL25.36809
V-nummers: [V-nummer 1]
[V-nummer 2]
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres 1] , geboren op [geboortedag] 1990, eiseres 1,
mede namens haar minderjarige kind
[eiseres 2] , geboren op [geboortedag] 2018, eiseres 2,
beiden van Afghaanse nationaliteit,
hierna gezamenlijk te noemen: eiseressen
(gemachtigde: mr. S. Karami)
en
de minister van Buitenlandse Zaken, verweerder,
(gemachtigde: mr. F.E.M. Wintjes).
Inleiding
1. Bij besluit van 18 december 2024 (primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiseressen voor de verlening van een visum voor kort verblijf afgewezen. Eiseressen hebben bezwaar gemaakt tegen dit besluit.
Bij besluit van 10 juli 2025 (bestreden besluit) heeft verweerder het door eiseressen ingestelde bezwaar kennelijk ongegrond verklaard.
Eiseressen hebben hiertegen beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 4 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: mr. [waarnemer] als waarnemer van de gemachtigde van eiseressen en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt of verweerder de aanvraag voor een visum kort verblijf op goede gronden heeft afgewezen. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiseressen.
De rechtbank is van oordeel dat het beroep gegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Waar deze zaak over gaat
3. Eiseressen hebben op 9 december 2024 een visum voor kort verblijf gevraagd voor bezoek bij referente, [referent] , in de periode van 23 december 2024 tot 20 maart 2025. Referente is de grootmoeder van eiseres 1 en de overgrootmoeder van eiseres 2.
Verweerder heeft de visumaanvraag afgewezen omdat het doel en de omstandigheden van het verblijf onvoldoende zijn aangetoond. De relatie tussen eiseressen en de opgegeven referente is namelijk niet aannemelijk gemaakt dan wel aangetoond middels objectiveerbare bewijsstukken. Verder hebben eiseressen niet aangetoond over voldoende middelen van bestaan te beschikken, zowel voor de duur van het voorgenomen verblijf als voor de terugreis naar Afghanistan. Ook bestaat volgens verweerder redelijke twijfel over het voornemen van eiseressen om het grondgebied van de lidstaten voor het verstrijken van het visum te verlaten, omdat eiseressen niet aannemelijk hebben gemaakt over een regelmatig en substantieel inkomen in Afghanistan te beschikken om in het eigen onderhoud te kunnen voorzien en zij hun sociale en economische binding met Afghanistan niet aannemelijk hebben gemaakt. Tot slot stelt verweerder zich op het standpunt dat eiseres 1 niet gehoord hoefde te worden, nu een hoorzitting niet tot een ander oordeel zou leiden.
Hoorplicht
4. Eiseressen stellen zich op het standpunt dat verweerder de hoorplicht[_f74e5e0a-2fce-4717-93d4-0bc4a525eb32] heeft geschonden.
Het is vaste rechtspraak dat het horen in bezwaar als uitgangspunt moet worden genomen.[_68078655-740e-4224-ab70-83f10f1c35f6] Het horen in de bezwaarfase vormt een essentieel onderdeel van de procedure. Hierop kan slechts een uitzondering worden gemaakt als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is dat wat in bezwaar is aangevoerd, niet tot een ander standpunt kan leiden dan het standpunt in het primaire besluit.[_4d67fb4d-a65a-4e7a-a59f-3fe12f21ac64] Een bezwaar kan dan kennelijk ongegrond worden verklaard. Met deze uitzondering op de hoorplicht moet terughoudend worden omgegaan.
De rechtbank oordeelt als volgt. Het beginsel van hoor en wederhoor vereist dat eiseressen voldoende gelegenheid krijgen om hun standpunt naar voren te brengen voordat er een besluit op bezwaar wordt genomen. De stelling van verweerder dat het alleen op de weg van eiseressen ligt om hun visumaanvraag te onderbouwen en dat er niet gehoord hoeft te worden zolang dat niet gebeurd is, klopt niet. Uit de uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022 volgt immers dat een gehoor uitkomst kan bieden om ontbrekende informatie boven tafel te krijgen of eventueel te zoeken naar oplossingen voor gerezen problemen. Het ligt ook op de weg van verweerder om hen actief te begeleiden bij het voldoen aan hun verplichtingen en bij het aanleveren van de juiste bewijsstukken. Omdat eiseressen uit een gebied komen waar het heel lastig dan wel onmogelijk is om aan documenten te komen, is het des te belangrijker dat verweerder in de bezwaarprocedure actief de gelegenheid biedt aan eiseressen om hun standpunt te verduidelijken en nieuwe stukken in te dienen. Dit kan de verweerder doen door eiseressen te horen en mee te denken over welke mogelijke documenten eiseressen wel hadden kunnen verkrijgen om hun aanvraag mee te onderbouwen. Dit is in deze zaak niet gedaan, waardoor eiseressen niet de eerlijke kans hebben gekregen om verweerder te overtuigen waarom er geen sprake is van vestigingsgevaar. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verweerder de hoorplicht heeft geschonden. De beroepsgrond slaagt.
Verweerder zal eiseressen dus moeten horen. Tijdens het gehoor kunnen de onduidelijkheden over de echtgenoot van eiseres 1 en of hij de vader is van eiseres 2, de schoolgang van eiseres 2 en de zorg voor de moeder van eiseres 1 worden besproken.
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep is gegrond omdat verweerder eiseressen ten onrechte niet heeft gehoord. Dit betekent dat eiseressen gelijk krijgen. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet, gelet op de aard van de gebreken, geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten, om zelf in de zaak te voorzien of om een bestuurlijke lus toe te passen.
De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb dat verweerder een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank geeft verweerder hiervoor zes weken.
Omdat eiseressen geen griffierecht hebben betaald, hoeft verweerder geen griffierecht aan hen te vergoeden. Omdat het beroep gegrond is krijgen eiseressen wel een vergoeding van hun proceskosten. De proceskosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het besluit van 10 juli 2025;
- draagt verweerder op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiseressen.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.C.E. Krikke, rechter, in aanwezigheid van mr. L. Kooring, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Voetnoten
- Op grond van artikel 7:3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
- Dit volgt uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 6 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1918.
- Zie de uitspraak van de Afdeling van 20 april 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1137.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.