Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 13 november 2026 – Dublin/AMbV, Kroatië. Er zijn geen indicaties dat eiseres

ECLI:NL:RBDHA:2026:34024Zaaknummer NL26.37143

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
13 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
NL26.37143
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 30 Vw
Zittingsplaats
Rotterdam
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Dublin/AMbV, Kroatië. Er zijn geen indicaties dat eiseres daadwerkelijk een asielaanvraag in Kroatië heeft ingediend en daarnaast is er sprake van onduidelijkheden en onjuiste aannamen in het claimverzoek en de acceptatie daarvan. Er kan daarom niet zonder meer vanuit worden gegaan dat Kroatië verantwoordelijk is voor de asielaanvraag van eiseres en haar minderjarige dochter. Daarnaast heeft verweerder de 14-jarige zoon ten onrechte niet gehoord. Beroep gegrond.

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit;

- draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen op de asielaanvraag van eisers, met inachtneming van deze uitspraak;

- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eisers.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. Procesverloop
  2. Beoordeling door de rechtbank
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.37143

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiseres], V-nummer: [nummer 1], eiseres, mede namens haar minderjarige kinderen [minderjarige 1] (hierna: zoon), V-nummer: [nummer 2], en [minderjarige 2] (hierna: dochter), V-nummer: [nummer 3],

hierna tezamen: eisers

(gemachtigde: mr. K.S. Kort),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. A. van Vliet).

Procesverloop

Met het besluit van 29 juni 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eisers tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat Kroatië verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.

Eisers hebben tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Zij hebben tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.

De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.37144), op 28 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eisers, de gemachtigde van eisers , A.H. Hassan als tolk en de gemachtigde van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het besluit

1. Eisers hebben op 13 april 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat de zoon in Kroatië een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Op 11 mei 2026 heeft Nederland aan de Kroatische autoriteiten verzocht om eisers terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder b, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Op 22 mei 2026 hebben de Kroatische autoriteiten het terugnameverzoek aanvaard op grond van artikel 20, vijfde lid, van de Dublinverordening.

1.1.

Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder de asielaanvraag van eisers met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Kroatië volgens verweerder op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij bij overdracht aan Kroatië een reëel risico lopen op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Verweerder ziet geen aanleiding om de asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.

Overgangsrecht

2. De Dublinverordening is ingetrokken met ingang van 12 juni 2026. Op 12 juni 2026 is Verordening (EU) nr. 604.2013 (de Asiel- en Migratiebeheerverordening, hierna: AMBV) in werking getreden. De asielaanvraag van eisers dateert van voor de inwerkingtreding van de AMBV, het bestreden besluit dateert van daarna. De rechtbank bepaalt daarom eerst welk recht van toepassing is op de zaak van eiseres.

2.1.

Artikel 84, tweede lid, van de AMBV bepaalt dat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) in haar verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867) verzocht om onder andere uitspraak te doen over de vragen of artikel 84, tweede lid, van de AMBV aldus moet worden uitgelegd dat dit enkel de materiële criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat (hoofdstuk III Dublinverordening) omvat, of dat hier ook andere bepalingen mee worden bedoeld én of artikel 43, eerste lid van de AMBV, waarin de draagwijdte van het rechtsmiddel tegen een overdrachtsbesluit is beperkt tot de beoordeling van drie situaties, in zo een geval van toepassing is.

2.2.

De Afdeling heeft er in haar verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 voor gekozen om in afwachting van de gestelde prejudiciële vragen, een ruime uitleg te geven aan de rechtsbescherming van vreemdelingen. Dat betekent dat zij in alle zaken over asielaanvragen die voor 12 juni 2026 zijn geregistreerd en waarin verweerder de verantwoordelijke lidstaat overeenkomstig artikel 84, tweede lid, van de AMBV heeft bepaald aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria, de draagwijdte van het beroep vaststelt op dezelfde manier als zij dat deed op grond van artikel 27 van de Dublinverordening. De Afdeling beperkt zich hierbij niet tot de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat maar betrekt ook de bepalingen over terugname en de discretionaire en procedurele bepalingen, zoals artikel 17 en 29 van de Dublinverordening. De rechtbank sluit zich hierbij aan en zal zich in deze uitspraak daarom niet beperken tot de in artikel 43, eerste lid, van de AMBV genoemde situaties.

Beoordeling door de rechtbank

Verantwoordelijkheid

3. Eisers voeren aan dat er ten onrechte een terugnameverzoek bij de Kroatische autoriteiten is ingediend. In ieder geval eiseres en haar dochter hebben geen asielaanvraag in Kroatië ingediend. Dat de Kroatische autoriteiten het claimverzoek hebben geaccepteerd maakt volgens eisers ook niet dat Kroatië verantwoordelijk is voor de behandeling van hun asielaanvraag. Verweerder heeft immers een eigen verantwoordelijkheid bij het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat en een correcte informatieverstrekking hierover. Subsidiair voeren eisers aan dat verweerder op grond van artikel 10 en 11 van de Dublinverordening geen claimverzoek had mogen indienen bij de Kroatische autoriteiten. Eiseres en de dochter hebben namelijk hun eerste asielaanvraag in Nederland ingediend en het is in het belang van de kinderen dat het gezin bij elkaar blijft. Daarnaast is eiseres een analfabete alleenstaande moeder met meerdere medische problemen waardoor zij afhankelijk is van haar in Nederland wonende zus. Eisers doen hiermee een beroep op artikel 16 van de Dublinverordening.

3.1.

Uit de Eurodactreffer in het dossier volgt dat de zoon in Kroatië staat geregistreerd en dat hij in Kroatië een asielaanvraag heeft ingediend. Van eiseres en haar dochter zit geen Eurodactreffer in het dossier en ook anderszins is niet gebleken dat eiseres en haar dochter een asielaanvraag in Kroatië hebben ingediend. Verweerder stelt zich hierover op het standpunt dat de Kroatische autoriteiten door omstandigheden niet bij eiseres, maar bij haar minderjarige zoon vingerafdrukken hebben afgenomen, maar dat hieruit volgt dat het gehele gezin in Kroatië een asielaanvraag heeft ingediend. Verweerder verwijst hierbij ook naar het aanmeldgehoor waarin eiseres heeft verklaard dat zij geen asielaanvraag in Kroatië heeft ingediend omdat dit niet mocht. Volgens verweerder geeft eiseres hiermee aan dat zij wel een asielaanvraag wilde indienen zodat niet kan worden gevolgd dat de informatie uit Eurodac niet klopt. Verder wijst verweerder erop dat Kroatië het claimverzoek voor het gehele gezin heeft geaccepteerd. Volgens verweerder mag er daarom vanuit worden gegaan dat Kroatië de verantwoordelijke lidstaat is.

3.2.

De rechtbank volgt verweerder niet in het hiervoor weergegeven standpunt. De rechtbank acht onvoldoende aannemelijk dat eiseres (mede namens haar minderjarige dochter) een asielaanvraag in Kroatië heeft ingediend. De rechtbank volgt verweerder ook niet in zijn standpunt dat de Kroatische autoriteiten door omstandigheden niet bij eiseres, maar bij haar minderjarige zoon vingerafdrukken hebben afgenomen, maar dat hieruit volgt dat het gehele gezin in Kroatië een asielaanvraag heeft ingediend. Verweerder heeft dit standpunt niet onderbouwd en naar het oordeel van de rechtbank biedt het dossier ook geen aanknopingspunten voor dit standpunt. De rechtbank verwijst hierbij ook naar artikel 9 van de Eurodac-verordening[_28e81620-2ca3-4f2d-999e-e679b07bb28d] waaruit volgt dat de vingerafdrukken van ieder persoon van 14 jaar of ouder die om internationale bescherming verzoekt worden afgenomen. Dit wijst erop dat eiseres geen asielaanvraag in Kroatië heeft ingediend. Eiseres heeft in het gehoor ook verklaard dat zij geen asielaanvraag in Kroatië heeft ingediend. Dat zij heeft verklaard dat dit was omdat dit van de Kroatische autoriteiten niet mocht, doet er – anders dan verweerder in het bestreden besluit lijkt te stellen – niet aan af dat eiseres inderdaad geen asielaanvraag in Kroatië heeft ingediend.

3.3.

De rechtbank ziet in de omstandigheid dat Kroatië het claimverzoek heeft geaccepteerd ook geen aanleiding voor het oordeel dat aannemelijk is dat eiseres in Kroatië een asielaanvraag heeft ingediend en dat Kroatië verantwoordelijk is voor de asielaanvragen van eisers. Daarbij weegt de rechtbank mee dat verweerder in het terugnameverzoek betreffende eiseres heeft verklaard dat eiseres op 20 maart 2026 een asielaanvraag in Kroatië zou hebben ingediend en daarbij de Eurodactreffer van de zoon heeft genoemd. Daarnaast hebben de Kroatische autoriteiten het terugnameverzoek op grond van artikel 20, vijfde lid, van de Dublinverordening geaccepteerd. Dit artikel ziet echter ook enkel op de situatie waarin een asielzoeker een verzoek om internationale bescherming in een lidstaat (in dit geval Kroatië) heeft ingediend zonder dat de procedure tot bepaling van de verantwoordelijke lidstaat daar is afgerond.

3.4.

Gelet op de onduidelijkheden en onjuiste aannamen in het claimverzoek en de acceptatie daarvan en het ontbreken van indicaties dat eiseres en haar minderjarige dochter in Kroatië of een andere lidstaat dan Nederland een asielaanvraag hebben ingediend, kan er naar het oordeel van de rechtbank niet zonder meer vanuit worden gegaan dat Kroatië verantwoordelijk is voor de asielaanvraag van eiseres en haar minderjarige dochter. Verweerder heeft daarom zonder nadere motivering niet mogen uitgaan van het claimakkoord van de Kroatische autoriteiten. Dit betekent ook dat verweerder (mogelijk) had moeten beoordelen of Nederland op grond van artikel 10 of 11 van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de asielaanvragen van het gehele gezin. De beroepsgrond slaagt.

Horen zoon

4. Eisers voeren aan dat verweerder de 14-jarige zoon had moeten horen.

4.1.

Uit de uitspraak van de Afdeling van 20 augustus 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3900), volgt dat verweerder geen absolute verplichting heeft om begeleide minderjarige vreemdelingen in alle gevallen rechtstreeks te horen. Wel heeft verweerder een verplichting om begeleide minderjarige vreemdelingen die in staat zijn hun mening te vormen binnen de Dublinprocedure in de gelegenheid te stellen hun mening vrijelijk te uiten in alle aangelegenheden die hen betreffen, waarbij aan de mening van het kind passend belang wordt gehecht in overeenstemming met de leeftijd en rijpheid van de begeleide minderjarige vreemdeling. Verweerder moet hierbij passende maatregelen nemen om het kind een daadwerkelijke en effectieve mogelijkheid te bieden om te worden gehoord. Het is hierbij essentieel dat de minderjarigen zelf op de hoogte raken van deze mogelijkheid. De rechtbank acht deze uitspraak onverkort van toepassing op de AMBV procedure.

4.2.

Uit paragraaf C2/3.4.2. van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) volgt dat begeleide minderjarige kinderen de gelegenheid krijgen om hun mening schriftelijk naar voren te brengen. Verweerder heeft in het geval van eisers tijdens het aanmeldgehoor aan eiseres medegedeeld dat haar zoon zijn mening schriftelijk kan geven via de gemachtigde. Dit kan met de correcties en aanvullingen worden verzonden. Aan eiseres is verder medegedeeld dat vanwege de strikte termijnen die gelden binnen de Dublinprocedures er geen ruimte is voor uitstel of een persoonlijk gesprek. De rechtbank acht deze werkwijze niet in lijn met de hiervoor genoemde Afdelingsuitspraak van 20 augustus 2025. Om te spreken van een daadwerkelijk en effectieve mogelijkheid om te worden gehoord, is het, zoals hiervoor ook al is benoemd, essentieel dat de minderjarigen zelf op de hoogte raken van die mogelijkheid. Door enkel aan eiseres mede te delen dat de zoon zijn mening kan geven, is onvoldoende gewaarborgd dat de zoon op de hoogte was van die mogelijkheid. Verweerder heeft hiermee onvoldoende zorgvuldig gehandeld, temeer nu uit de gronden blijkt dat de zoon stelt traumatische gebeurtenissen in Kroatië te hebben meegemaakt en, zoals hiervoor is overwogen, er onduidelijkheid bestaat over de registratie van de asielaanvragen van eisers in Kroatië.

4.3.

Gezien het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder onvoldoende zorgvuldig heeft gehandeld en dat verweerder hiermee onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de belangen van de minderjarige zoon. Omdat niet duidelijk is wat de zoon zou hebben verklaard als hij die mogelijkheid wel had gehad, is de rechtbank van oordeel dat het bestreden besluit niet in stand kan blijven. De rechtbank laat hetgeen eisers hebben aangevoerd over het interstatelijk vertrouwensbeginsel, het arrest C.K.[_61b5a9a6-41dc-4c7c-828b-c92752e312c7], het arrest Tarakhel[_46eb1f9e-7802-4a5a-8412-da1eacb330f6], de belangen van de kinderen en de discretionaire bevoegdheid daarom onbesproken. Het is aan verweerder om de zoon in de gelegenheid te stellen zijn mening vrijelijk te uiten en aan deze mening passend belang te hechten. De beroepsgrond slaagt.

Conclusie en gevolgen

5. Het beroep is gegrond vanwege strijd met het motiveringsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten of zelf in de zaak te voorzien. Het is aan verweerder om nader onderzoek te verrichten naar de verantwoordelijkheid en de zoon – indien gewenst – in de gelegenheid te stellen om zijn mening vrijelijk te uiten. De rechtbank draagt verweerder daarom op om een nieuw besluit te nemen, met inachtneming van deze uitspraak.

5.1.

Omdat het beroep gegrond is, krijgen eisers een vergoeding van hun proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit;

- draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen op de asielaanvraag van eisers, met inachtneming van deze uitspraak;

- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eisers.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Voetnoten

  1. Verordening (EU) nr. 603/2013.
  2. Arrest van het Hof van Justitie van de EU van 16 februari 2017, ECLI:EU:C:2017:127 (C.K. tegen Slovenië).
  3. Arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 4 november 2014 in de zaak Tarakhel tegen Zwitserland, ECLI:CE:ECHR:2014:1104JUD002921712.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.