Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026 – Asiel Pakistan, Ahmadi

ECLI:NL:RBDHA:2026:33902Zaaknummer NL26.56821

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
4 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
NL26.56821
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 3:2 Awb
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Asiel Pakistan, Ahmadi; identiteit terecht ongeloofwaardig geacht; problemen met molwi en dat tegen eiser fatwa is uitgesproken terecht ongeloofwaardig geacht; gegronde vrees voor vervolging vanwege aanhang met Ahmadi-geloof, de minister heeft actuele landeninformatie (EUAA-rapport van mei 2026 en oktober 2026) over de situatie van Ahmadi’s in Pakistan onvoldoende kenbaar bij de beoordeling betrokken en onvoldoende onderzocht welke betekenis de persoonlijke omstandigheden van eiser en de door hem gewenste geloofsuitoefening hebben voor de aannemelijkheid van zijn vrees voor vervolging; beroep gegrond, vernietiging bestreden besluit, minister moet nieuw besluit nemen binnen zes weken.

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit;

- draagt de minister op binnen zes weken een nieuw besluit te nemen op de aanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;

- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Emaus, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Habibi, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , v-nummer: [x] , eiser
  2. Samenvatting
  3. Procesverloop
  4. Beoordeling door de rechtbank
  5. Conclusie en gevolgen
  6. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.56821

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 4 november 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. T. Thissen),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. L. Maring).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag niet in stand kan blijven. De minister heeft de actuele landeninformatie over de situatie van Ahmadi’s in Pakistan onvoldoende kenbaar bij de beoordeling betrokken en onvoldoende onderzocht welke betekenis de persoonlijke omstandigheden van eiser en de door hem gewenste geloofsuitoefening hebben voor de aannemelijkheid van zijn vrees voor vervolging. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De minister moet een nieuw besluit nemen met inachtneming van deze uitspraak. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

1.2.

Onder 2 staat het procesverloop. Onder 3 is het asielrelaas weergegeven en onder 4 het bestreden besluit. Onder 5 staat het toetsingskader. Vanaf 6 volgt de inhoudelijke beoordeling door de rechtbank. Aan het eind, onder 9, staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.

Procesverloop

2. Eiser heeft op 11 september 2026 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 22 september 2026 deze aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep, samen met de zaak NL26.56822, op 14 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

Het asielrelaas

3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft de Pakistaanse nationaliteit en hangt het Ahmadi-geloof[_60c63dac-bf86-4595-b903-52d84d9cff34] aan. Hij kan zijn geloof in Pakistan niet in vrijheid uiten. Op 28 februari 2025 was hij aanwezig bij een vrijdagmiddaggebed in een moskee in Daska. Deze gebedsbijeenkomst werd door tegenstanders van de Ahmadi-gemeenschap belaagd. Eiser is via de achterdeur van de moskee gevlucht. Volgens eiser is hij daarbij gezien door een aantal molwi’s. Vervolgens zou [persoon] (een molwi), die eiser aanduidt als [persoon] , bij zijn ouderlijk huis zijn geweest en hebben gezegd dat eiser vanwege zijn aanwezigheid bij de gebedsbijeenkomst de islam had beledigd en gedood moest worden. Tegen eiser zou een fatwa[_a77323a7-8d5c-4f84-b8d7-980af6db3382] zijn uitgesproken. Eiser is daarop eerst naar zijn tante in Firozwalla en vervolgens naar zijn grootouders in Raipur gegaan en heeft zich daar schuilgehouden. Bij terugkeer naar Pakistan vreest eiser vanwege zijn geloof voor vervolging, waaronder gevangenisstraf of de doodstraf.

Het bestreden besluit

4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:

  • identiteit, nationaliteit en herkomst;
  • aanhang van het Ahmadi-geloof;
  • problemen met [persoon] en de tegen eiser uitgeroepen fatwa.
4.1.

De minister heeft de nationaliteit en herkomst van eiser en zijn aanhang van het Ahmadi-geloof geloofwaardig geacht. De identiteit van eiser acht de minister ongeloofwaardig, omdat eiser zijn paspoort aan zijn reisagent heeft afgestaan en daarvoor geen verschoonbare reden heeft gegeven. Volgens de minister heeft eiser zijn identiteit niet voldoende onderbouwd met objectieve documenten. De gestelde problemen met [persoon] en de tegen eiser uitgesproken fatwa acht de minister eveneens ongeloofwaardig. Verder stelt de minister zich op het standpunt dat eiser vanwege zijn Ahmadi-geloof geen gegronde vrees voor vervolging heeft, omdat hij onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de beperkingen van zijn geloofsuitoefening en zijn persoonlijke omstandigheden tot vervolging leiden. De minister heeft de aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.

Toetsingskader

4.2.

Om voor een verblijfsvergunning asiel in aanmerking te komen moet sprake zijn van een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade. In het arrest Ebilum heeft het Hof uiteengezet hoe deze gegronde vrees moet worden getoetst. De beoordeling of de vrees voor vervolging van een verzoeker gegrond is moet op individuele basis worden verricht. In het kader van die beoordeling moet worden vastgesteld of de gebleken omstandigheden een dusdanige bedreiging vormen dat de betrokkene, gezien zijn individuele situatie, goede gronden heeft om te vrezen daadwerkelijk te zullen worden vervolgd. Deze vaststelling moet berusten op een concrete beoordeling van de feiten en omstandigheden overeenkomstig de regels van met name (tegenwoordig) artikel 4 van de Kwalificatieverordening.[_8d0a23c2-04f4-4d10-b852-de9f5fc861ed] De beoordeling of sprake is van een gegronde vrees voor vervolging heeft een subjectieve en objectieve kant. Bij de beoordeling kan niet alleen maar worden uitgegaan van het subjectieve standpunt van de persoon die om internationale bescherming verzoekt, maar moet een individuele, concrete en objectieve beoordeling worden verricht van de persoonlijke situatie van de verzoeker, de feiten en de omstandigheden betreffende het verzoek en de situatie in het land van herkomst. De vrees voor vervolging moet als bewezen worden beschouwd wanneer er een redelijke mate van waarschijnlijkheid bestaat dat het door verzoeker aangevoerde risico van vervolging zich zal voordoen bij terugkeer naar het land van herkomst.

4.3.

Uit het arrest Ebilum volgt verder dat de rechter in eerste aanleg bij wie beroep is ingesteld tegen een besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming de bevoegdheid heeft om een eigen, uitputtende en geactualiseerde beoordeling te verrichten van de bij hem aan de orde gestelde feiten.[_99bac323-732f-4cc0-b821-1dd8028d77e7]

Heeft de minister de identiteit van eiser terecht ongeloofwaardig geacht?

5. Eiser betoogt dat de minister zijn identiteit ten onrechte ongeloofwaardig heeft geacht. Volgens eiser is het afstaan van zijn paspoort aan de reisagent op zichzelf onvoldoende om aan zijn identiteit te twijfelen. De minister heeft niet deugdelijk gemotiveerd waarom de verklaring van eiser over het afstaan van zijn paspoort onvoldoende is. Eiser wijst erop dat de minister geen inhoudelijke kritiek heeft op zijn verklaringen over zijn identiteit en dat hij zijn identiteit daarnaast heeft onderbouwd met kopieën van zijn geboorteakte en paspoort.

5.1.

De rechtbank is van oordeel dat de minister de identiteit van eiser terecht ongeloofwaardig heeft geacht. De minister heeft terecht aan zijn standpunt ten grondslag gelegd dat eiser zijn paspoort aan zijn reisagent heeft afgestaan en dat dit voor zijn rekening komt. Hierdoor heeft de minister de identiteit van eiser niet aan de hand van een origineel identificerend document kunnen verifiëren. Eiser heeft verklaard dat de reisagent hem had gezegd dat hij zijn paspoort moest afgeven, maar heeft niet nader kunnen verklaren waarom hij daaraan gevolg heeft gegeven.[_98af3983-87c0-4597-835a-f233aa721e49] De minister heeft deze verklaring terecht onvoldoende gevonden om het ontbreken van het paspoort verschoonbaar te achten. De rechtbank volgt eiser niet in zijn betoog dat het afstaan van zijn paspoort op zichzelf onvoldoende is om aan zijn identiteit te twijfelen. De minister heeft niet uitsluitend betekenis toegekend aan het ontbreken van het paspoort, maar heeft ook betrokken dat eiser geen verschoonbare reden heeft gegeven voor het afstaan daarvan. Omdat het ontbreken van het originele paspoort aan eiser wordt toegerekend, heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat de identiteit van eiser daarmee niet kon worden vastgesteld. De door eiser overgelegde kopieën van zijn paspoort en geboorteakte leiden niet tot een ander oordeel. De minister heeft toegelicht dat de authenticiteit van deze kopieën niet door Bureau Documenten kan worden onderzocht. Eiser heeft niet nader onderbouwd waarom deze documenten desondanks voldoende grond bieden om zijn identiteit vast te stellen. De minister heeft daarom aan deze kopieën onvoldoende gewicht mogen toekennen. De beroepsgrond slaagt niet.

Heeft eiser aannemelijk gemaakt dat hij problemen heeft ondervonden met [persoon] en dat tegen hem een fatwa is uitgesproken?

6. Eiser betoogt dat de minister zijn verklaringen over de problemen met [persoon] en de tegen hem uitgesproken fatwa ten onrechte ongeloofwaardig heeft geacht. Eiser voert aan dat het ontbreken van schriftelijk bewijs van de fatwa niet opmerkelijk is, omdat een persoon die een oproep doet om hem te doden hem niet van bewijs daarvan zal voorzien. Ook hoeft het bijwonen van een gebedsbijeenkomst volgens eiser niet met documenten te worden aangetoond. Eiser heeft verklaard over de moskee en heeft met openbare bronnen onderbouwd dat deze moskee doelwit is geweest van extremisten en dat de betreffende gebedsbijeenkomst is aangevallen. Verder wijst hij op de stukken waaruit blijkt dat hij Ahmadi is en op de bonnen van zijn donaties. Volgens eiser ondersteunt dit zijn verklaring dat hij praktiserend Ahmadi is en bij de gebedsbijeenkomst aanwezig was. Eiser betwist dat hij heeft verklaard dat hij uitsluitend thuis bad en daarom niet aannemelijk is dat hij in de moskee aanwezig is geweest. Eiser voert aan dat hij heeft verklaard dat thuis niet openlijk werd gebeden, maar in de achterkamer.[_f1781ac1-938c-4bbd-b991-d5f0517e81a9] Hij heeft ook verklaard dat zijn vader de sleutel van de moskee bewaarde en dat zij naar de moskee gingen wanneer dat veilig was.[_5e6cffdc-ca13-4f3c-a444-8f273bd29f03] Verder voert eiser aan dat de minister ‘wereldvreemd’ heeft gemotiveerd dat uit niets blijkt hoe de molwi’s eiser zouden kunnen herkennen. Volgens eiser kennen mensen elkaar in zijn woonplaats en houden geestelijken Ahmadi-gebedshuizen en de bezoekers daarvan in de gaten. Eiser betwist daarnaast dat hij wisselend heeft verklaard over de informatie die hij van zijn vader en zus heeft gekregen. Hij heeft van zijn vader gehoord dat [persoon] hem had verteld dat hij eiser bij de moskee had gezien. Van zijn zus heeft hij gehoord dat [persoon] vond dat eiser daardoor de dood verdiende.[_5c65a399-9988-4550-a97c-0784958f91ca] Volgens eiser vullen deze verklaringen elkaar aan. Ook stelt eiser dat [persoon] zich tegen hem heeft gericht omdat hij iedereen wilde treffen die bij de gebedsbijeenkomst aanwezig was, maar zelf aan de politie was ontkomen. Dat eiser na zijn vertrek uit Daska niet opnieuw door [persoon] is benaderd en dat zijn familie in Daska is gebleven zonder problemen te ondervinden, betekent volgens eiser niet dat hij bij terugkeer geen gevaar loopt. Hij is immers vertrokken uit zijn woonplaats en niet teruggekeerd. Verder voert eiser aan dat [persoon] hem kent en in zijn woonplaats aanwezig is, zodat hij daar voor [persoon] en de gestelde fatwa te vrezen heeft.

6.1.

De rechtbank is van oordeel dat de minister de verklaringen van eiser over zijn persoonlijke problemen met [persoon] en de tegen hem uitgesproken fatwa terecht ongeloofwaardig heeft geacht. De rechtbank stelt voorop dat de omstandigheid dat zich op de door eiser genoemde locatie een incident heeft voorgedaan, niet zonder meer betekent dat eiser daarbij aanwezig was. De informatie waarnaar eiser heeft verwezen, kan zijn beschrijving van het incident ondersteunen, maar bewijst niet dat hij zelf bij de gebedsbijeenkomst aanwezig was. De rechtbank volgt eiser in zoverre dat zijn verklaring dat hij thuis in het geheim bad niet zonder meer uitsluit dat hij ook een gebedsbijeenkomst in de moskee heeft bezocht.[_303e25e4-82b4-4a4c-b3d1-62b89fc8ff07] Eiser heeft verklaard dat hij en zijn vader naar de moskee gingen wanneer dat veilig was.[_8ef8d440-278c-4c0f-b51d-5b48d953f7e8] De minister heeft echter ook tegengeworpen dat eiser onvoldoende concrete informatie heeft verstrekt over zijn persoonlijke aanwezigheid bij het incident en over de wijze waarop de aanwezige molwi’s hem zouden hebben herkend. De omstandigheid dat eiser de moskee heeft aangewezen en informatie heeft overgelegd over het incident, neemt deze tegenwerpingen niet weg. Ook de omstandigheid dat eiser Ahmadi is en donaties heeft gedaan, maakt op zichzelf niet aannemelijk dat hij bij deze specifieke gebedsbijeenkomst aanwezig was. Verder heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat [persoon] hem persoonlijk heeft bedreigd. Eiser heeft verklaard dat [persoon] bij zijn ouderlijk huis is geweest en daar heeft gezegd dat eiser vanwege zijn aanwezigheid bij de gebedsbijeenkomst de islam had beledigd en gedood moest worden.[_5e2ff344-cec6-4954-a2f7-99e6a50a458b] Eiser heeft deze uitlatingen niet zelf gehoord, maar heeft daarover verklaard op basis van informatie van zijn familieleden. Dat eiser de gestelde bedreiging niet zelf heeft gehoord, maakt zijn verklaringen daarover niet zonder meer ongeloofwaardig. De rechtbank betrekt echter bij haar beoordeling dat de minister eiser heeft tegengeworpen dat hij wisselend heeft verklaard over de persoon van wie hij de uitlatingen van [persoon] had vernomen. Eiser heeft aangevoerd dat hij bepaalde informatie van zijn zus heeft gehoord en dat zijn vader deze later heeft bevestigd.[_3ce0604d-674d-49ee-bced-f2dbacf5767a] De rechtbank is van oordeel dat de minister deze uitleg onvoldoende heeft mogen achten om de tegengeworpen wisseling in eisers verklaringen weg te nemen. Ook heeft de minister bij zijn beoordeling mogen betrekken dat eiser de gestelde fatwa niet zelf heeft gehoord en geen schriftelijke of andere objectieve informatie daarover heeft overgelegd. Het ontbreken van een schriftelijke fatwa is op zichzelf niet doorslaggevend. Dit neemt echter niet weg dat de minister het ontbreken daarvan in samenhang met de overige verklaringen en omstandigheden bij zijn beoordeling mocht betrekken. Hetzelfde geldt voor de gestelde zoekacties, die eiser niet zelf heeft waargenomen en waarover hij volgens de minister onvoldoende concrete informatie heeft gegeven. Ten slotte heeft de minister betekenis mogen toekennen aan de omstandigheid dat eiser na zijn vertrek uit Daska gedurende langere tijd elders in Pakistan heeft verbleven zonder dat hij daar is gevonden of dat zich concrete incidenten hebben voorgedaan. Daarbij is eisers familie in Daska gebleven zonder problemen te ondervinden. Deze omstandigheden zijn niet afzonderlijk doorslaggevend, maar zijn in samenhang met de overige tegenwerpingen terecht bij de beoordeling betrokken. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Leidt eisers aanhang van het Ahmadi-geloof bij terugkeer naar Pakistan tot een gegronde vrees voor vervolging?

De algemene situatie van Ahmadi’s in Pakistan

7. Eiser betoogt dat hij vanwege zijn geloofsovertuiging bij terugkeer naar Pakistan gegronde vrees heeft voor vervolging. Hij voert daartoe aan dat de situatie van Ahmadi’s in Pakistan sinds de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 10 augustus 2015[_52848e96-ba59-4014-a90a-c6c13d9288d8] is verslechterd en nu wel sprake is van groepsvervolging. Hij verwijst ter onderbouwing naar het Algemeen ambtsbericht Pakistan van 23 juli 2024 en het Country of Origin Report – Pakistan: Country Focus van 20 mei 2026 van het EUAA.[_946e3754-d7cf-4fb4-b1fb-d872bf57004b] Daaruit blijkt volgens eiser dat geweld tegen Ahmadi’s toeneemt, dat gebedshuizen worden aangevallen en vernietigd en dat Ahmadi’s onder maatschappelijke druk en druk van de autoriteiten hun religieuze identiteit moeten verbergen. Eiser voert aan dat de minister de recente landeninformatie onvoldoende heeft betrokken bij de beoordeling. Hij wijst daarbij op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Rotterdam van 24 juli 2026,[_7c589946-e63c-4c0a-8b01-a425b14d005e] waarin is overwogen dat een verwijzing naar het ambtsbericht van juli 2024 onvoldoende onderbouwing vormt voor de conclusie dat geen sprake is van groepsvervolging. Verder stelt eiser dat het aantal gerapporteerde incidenten geen volledig beeld geeft van de risico’s, omdat incidenten niet altijd worden gemeld en Ahmadi’s hun geloof uit angst voor vervolging verborgen houden. Eiser verwijst ter onderbouwing ook naar andere rechterlijke uitspraken waarin de verslechtering van de situatie van Ahmadi’s aan de orde is geweest en de aanvragen zijn ingewilligd. [_c15df4a0-167b-4e5e-8583-6599c8840b5b] Op de zitting heeft eiser toegelicht dat de minister vreest dat Ahmadi’s in algemene zin een beroep kunnen doen op de situatie in Pakistan omdat zij hun geloof daar niet vrij kunnen uitoefenen. Doorslaggevend moet echter zijn of Ahmadi’s vervolgd worden vanwege hun geloof, dat moet de minister beoordelen, en dat is volgens eiser zo.

7.1.

De minister stelt zich op het standpunt dat de situatie van Ahmadi’s in Pakistan zorgelijk is, maar dat niet iedere Ahmadi daar reeds vanwege zijn geloofsovertuiging een gegronde vrees voor vervolging heeft. Voor Pakistan is de categorie ‘Ahmadi’s’ aangemerkt als risicoprofiel.[_73c1298a-c5f5-46f5-b015-2966bbdd78cc] Dat betekent dat een beoordeling moet worden gemaakt van de individuele omstandigheden van het geval, afgezet tegen de positie van de groep en de algemene (veiligheids)situatie in het land van herkomst. De minister verwijst in het bestreden besluit bovendien naar het algemeen ambtsbericht van juli 2024 en betrekt bij zijn beoordeling de omvang van de Ahmadi-gemeenschap en de gemelde incidenten. Volgens de minister blijkt daaruit niet dat de situatie voor alle Ahmadi’s zodanig is dat sprake is van groepsvervolging. Op de zitting heeft de minister toegelicht dat het EUAA-rapport van mei 2026 wel bij de beoordeling van de algemene situatie is betrokken, maar niet uitdrukkelijk in het bestreden besluit is genoemd.

7.2.

De rechtbank is van oordeel dat de minister de actuele landeninformatie onvoldoende, of in elk geval onvoldoende kenbaar bij zijn beoordeling heeft betrokken en daarom onvoldoende heeft gemotiveerd dat eiser bij terugkeer naar Pakistan niet alleen al vanwege zijn geloofsovertuiging gegronde vrees heeft voor vervolging. Eiser voert terecht aan dat uit het EUAA-rapport van mei 2026 blijkt dat de situatie van Ahmadi’s sinds de uitspraak van de Afdeling uit 2015 (aanzienlijk) is verslechterd. Uit het bestreden besluit blijkt niet dat de minister de relevante recente informatie, bijvoorbeeld uit het EUAA-rapport van mei 2026, in zijn beoordeling heeft betrokken en inzichtelijk heeft gemaakt welke betekenis hij daaraan heeft toegekend. De toelichting van de minister ter zitting, dat het EUAA-rapport van mei 2026 wel bij de beoordeling van de algemene situatie is betrokken maar niet uitdrukkelijk in het besluit is genoemd, neemt dit gebrek niet weg. De rechtbank kan daardoor niet nagaan hoe de inhoud van het rapport is betrokken bij de beoordeling van de risico’s die Ahmadi’s in Pakistan lopen. Dat mocht gelet op de aard en ernst van de in de landeninformatie beschreven incidenten, wel van de minister worden verwacht. De minister heeft dus onvoldoende inzichtelijk gemaakt welke betekenis hij heeft toegekend aan recente informatie over de beperkingen van de geloofsuitoefening en de positie van Ahmadi’s. Deze beroepsgrond slaagt.

De persoonlijke vrees van eiser voor vervolging

8. Eiser betoogt dat hij ook op individuele gronden te vrezen heeft voor vervolging. Hij is naar eigen zeggen de zoon van een bekende Ahmadi, zijn geloof is volgens hem bij extremisten bekend en hij is gezien bij een gebedsbijeenkomst in een moskee die eerder door tegenstanders van de Ahmadi-gemeenschap is aangevallen. Volgens eiser heeft de minister deze omstandigheden ten onrechte niet betrokken bij de beoordeling van het risico dat hij loopt. Eiser voert daarnaast aan dat de minister onvoldoende heeft onderzocht welke geloofshandelingen hij bij terugkeer wil verrichten, welke betekenis deze voor hem persoonlijk hebben en welke risico’s hij daarbij loopt. Hij wil onder meer bidden, de Koran reciteren, naar de moskee gaan, zichzelf moslim noemen en religieuze feestdagen vieren. Volgens eiser heeft hij toegelicht dat deze handelingen verplichtingen binnen zijn geloof zijn, dat hij daarmee zegeningen van Allah wil verkrijgen en dat hij de hemel wil bereiken. Dat andere Ahmadi’s vergelijkbare redenen hebben, betekent volgens eiser niet dat zijn verklaringen onvoldoende persoonlijk zijn. Verder betoogt eiser dat de minister ten onrechte betekenis heeft toegekend aan de omstandigheid dat hij in Pakistan thuis in het geheim kon bidden zonder dat zich concrete problemen voordeden. Volgens eiser heeft hij niet verklaard dat hij niet naar de moskee ging, maar dat hij thuis niet openlijk bad en dat hij en zijn vader naar de moskee gingen wanneer dat veilig was. Eiser voert aan dat de minister niet van hem mag verlangen dat hij zijn geloof bij terugkeer terughoudend belijdt om vervolging te voorkomen.

8.1.

De minister stelt zich op het standpunt dat eiser onvoldoende inzichtelijk heeft gemaakt waarom de door hem gewenste geloofsuitoefening voor hem persoonlijk van wezenlijk belang is. Eiser heeft volgens de minister voornamelijk in algemene bewoordingen verklaard over bidden, donaties, de profeet, het bereiken van de hemel en het vieren van religieuze feestdagen. Ondanks nadere vragen heeft eiser volgens de minister onvoldoende kunnen uitleggen wat deze activiteiten persoonlijk voor hem betekenen. Verder heeft de minister van belang geacht dat eiser heeft verklaard dat hij in Pakistan in het geheim thuis kon bidden, dat dit niet tot concrete problemen heeft geleid, dat er thuis niet naar religieuze boeken of een Koran is gezocht en dat hij met andere moslims in huis heeft kunnen wonen. Ook heeft de minister betrokken dat eiser onderwijs heeft gevolgd, heeft gewerkt, over huisvesting beschikte en bij het aanvragen van officiële documenten geen problemen heeft ondervonden. Omdat de gestelde persoonlijke problemen met [persoon] en de fatwa ongeloofwaardig zijn bevonden en eiser volgens de minister geen andere persoonlijke omstandigheden naar voren heeft gebracht die wijzen op negatieve belangstelling, heeft de minister geconcludeerd dat van eiser bij terugkeer terughoudendheid in de geloofsuitoefening mag worden verwacht.

8.2.

Uit vaste rechtspraak van de Afdeling[_ddcc323f-d8af-4abf-b1df-709b6624f8f1] volgt dat de minister moet onderzoeken en beoordelen of, en zo ja, op welke wijze een vreemdeling na terugkeer naar zijn land van herkomst uiting wil geven aan zijn geloof en of hij daardoor een risico op vervolging loopt. Van een vreemdeling mag niet worden verlangd dat hij zich om vervolging te voorkomen terughoudend opstelt bij de uitoefening van zijn geloof. Ook kan uit de enkele omstandigheid dat een vreemdeling vóór zijn vertrek geen of weinig belemmeringen heeft ondervonden bij zijn geloofsactiviteiten niet zonder meer worden afgeleid dat hij bij terugkeer geen vervolgingsrisico loopt. Daarbij is van belang of hij zich in het verleden vanwege de beperkingen en risico’s juist terughoudend heeft opgesteld.

8.3.

De rechtbank is van oordeel dat de minister de individuele omstandigheden van eiser onvoldoende heeft beoordeeld. De minister had moeten onderzoeken welke geloofshandelingen eiser bij terugkeer wil verrichten, welke betekenis deze voor hem hebben en welke risico’s hij loopt wanneer hij zijn geloof op die wijze uitoefent. Uit het bestreden besluit blijkt onvoldoende dat de minister de door eiser genoemde geloofshandelingen heeft onderscheiden en heeft beoordeeld welke risico’s met de afzonderlijke handelingen gepaard kunnen gaan. Eiser heeft onder meer gewezen op bidden, het reciteren van de Koran, het bezoeken van een moskee, het vasten, het geven van zakaat,[_8907225e-d3c2-4f6c-bf0d-6ca1ca1d3e48] het kunnen lezen van religieuze boeken, het woord ‘moskee’ kunnen gebruiken en het vieren van religieuze feestdagen.[_0ad4e841-d370-488e-b83b-d0a6139a8e77] De minister heeft niet of in elk geval onvoldoende inzichtelijk gemaakt waar hij bij de beoordeling van eisers persoonlijke situatie van uitgaat en of eiser bij het verrichten van de handelingen waar de minister van uitgaat een risico op vervolging loopt. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat eiser onvoldoende persoonlijk heeft gemaakt waarom hij zijn geloof op de door hem gewenste wijze wil belijden. Eiser heeft daartegenover aangevoerd dat de genoemde handelingen verplichtingen binnen zijn geloof zijn, dat hij daarmee zegeningen van Allah wil verkrijgen en dat hij de hemel wil bereiken.[_b795b54f-228d-40e6-a79c-34c3d3b52376] De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom deze verklaringen niet inzichtelijk maken welke betekenis de geloofsuitoefening voor eiser heeft. Dat andere Ahmadi’s vergelijkbare redenen kunnen hebben om bepaalde geloofshandelingen te verrichten, betekent niet zonder meer dat de verklaringen van eiser onvoldoende persoonlijk zijn. Het gaat erom of uit zijn verklaringen kan worden afgeleid welke betekenis de geloofsuitoefening voor hem heeft en welke geloofshandelingen hij daadwerkelijk wil verrichten. De minister heeft onvoldoende gemotiveerd waarom eisers verklaringen op dit punt niet volstaan. Ook heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom de omstandigheid dat eiser in het verleden in het geheim thuis heeft kunnen bidden zonder dat zich concrete problemen hebben voorgedaan, betekent dat hij zijn geloof bij terugkeer veilig kan blijven belijden. Daarbij heeft de minister onvoldoende kenbaar betrokken dat eiser heeft aangevoerd dat hij thuis niet openlijk bad en dat hij en zijn vader ’s nachts of stiekem naar de moskee gingen. De minister had deze verklaring bij zijn beoordeling moeten betrekken. Dat eiser in Pakistan bepaalde geloofsactiviteiten heeft kunnen verrichten, is op zichzelf onvoldoende om te concluderen dat hij deze activiteiten bij terugkeer zonder risico kan hervatten. De minister moet dit beoordelen in het licht van de actuele landeninformatie, waarvan de betekenis onvoldoende kenbaar uit het bestreden besluit blijkt. De omstandigheid dat eiser onderwijs heeft gevolgd, heeft gewerkt, huisvesting had en bij het aanvragen van officiële documenten geen problemen heeft ondervonden, beantwoordt evenmin zonder meer de vraag welk risico hij loopt wanneer hij zijn geloof op de door hem gewenste wijze belijdt. Deze omstandigheden kunnen bij de beoordeling worden betrokken, maar vervangen niet de vereiste beoordeling van de concrete geloofshandelingen en de risico’s die daarmee gepaard kunnen gaan. Verder heeft eiser aangevoerd dat hij de zoon is van een bekende Ahmadi, dat zijn geloof bij extremisten bekend is en dat hij is gezien bij een gebedsbijeenkomst in een moskee in zijn woonplaats. De minister heeft de gestelde problemen met [persoon] en de fatwa ongeloofwaardig mogen achten, zoals hiervoor is overwogen. Dat betekent echter niet dat de minister de overige door eiser aangevoerde omstandigheden buiten beschouwing mocht laten. De minister had moeten beoordelen welke betekenis toekomt aan de door eiser gestelde bekendheid van zijn geloof, zijn familieomstandigheden en de situatie in zijn woonomgeving. Dit had in samenhang met de actuele landeninformatie en de door eiser gewenste geloofsuitoefening moeten gebeuren. Uit het bestreden besluit blijkt onvoldoende dat dit is gebeurd. De toelichting van de minister ter zitting, dat eisers verklaringen te algemeen zijn en dat zijn wens om zijn geloof op een bepaalde manier te belijden onvoldoende is om een individueel risico aan te nemen, neemt de geconstateerde gebreken niet weg. Die toelichting maakt niet inzichtelijk waarom de door eiser genoemde geloofshandelingen en zijn uitleg over de betekenis daarvan onvoldoende zijn om te beoordelen welke risico’s hij loopt. Evenmin blijkt daaruit dat de minister de afzonderlijke geloofshandelingen heeft beoordeeld in het licht van de actuele landeninformatie. De minister heeft daarom onvoldoende onderzocht en gemotiveerd welke geloofsuitingen eiser bij terugkeer wil verrichten, waarom deze voor hem persoonlijk van belang zijn en welk risico hij loopt wanneer hij deze daadwerkelijk verricht. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat eiser vanwege zijn individuele geloofsuitoefening geen gegronde vrees voor vervolging heeft. Deze beroepsgrond slaagt.

Conclusie en gevolgen

9. Uit het voorgaande volgt dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat eiser bij terugkeer naar Pakistan geen gegronde vrees voor vervolging heeft vanwege zijn Ahmadi-geloof. De minister heeft de recente landeninformatie onvoldoende bij zijn beoordeling betrokken en heeft daarnaast onvoldoende onderzocht en gemotiveerd welke geloofsuitingen eiser bij terugkeer wil verrichten en welk risico hij daardoor persoonlijk loopt.

9.1.

Het beroep is daarom gegrond. Het bestreden besluit is in strijd met de artikelen 3:2 en 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten. De minister zal immers opnieuw moeten beoordelen wat de betekenis is van de recentere landeninformatie voor de algemene situatie van Ahmadi’s in Pakistan (daarbij hoort ook het recente EUAA-rapport van

1 oktober 2026[_0b430771-ed18-4d64-bbfa-e46957d988df]) en, voor zover geen groepsvervolging wordt aangenomen, welke individuele gevolgen deze situatie heeft voor eiser en zijn voorgenomen geloofsuitoefening. De rechtbank ziet evenmin aanleiding om zelf in de zaak te voorzien. Daarvoor is nader onderzoek en een nieuwe beoordeling door de minister nodig. De rechtbank zal de minister daarom opdragen binnen zes weken een nieuw besluit te nemen met inachtneming van deze uitspraak.

9.2.

Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit;

- draagt de minister op binnen zes weken een nieuw besluit te nemen op de aanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;

- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Emaus, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Habibi, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen

Voetnoten

  1. De rechtbank merkt voor de volledigheid op dat ahmadiyya de naam is van de geloofsgemeenschap en dat leden van deze gemeenschap Ahmadi’s worden genoemd.
  2. Een fatwa is volgens Islamitisch recht een niet-bindend advies, interpretatie of academische opinie over een vraagstuk binnen de sharia, gedaan door een daartoe gekwalificeerde rechtsgeleerde.
  3. Verordening (EU) 2024/1347. In het arrest Ebilum was dat nog artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn (Richtlijn 2011/95/EU).
  4. Arresten van 4 juni 2026, Quotal, C-198/25, ECLI:EU:C:2026:447, en Ebilum, C-440/25, ECLI:EU:C:2026:448.
  5. Zie p. 6 en 7 van het verslag nader gehoor.
  6. Zie p. 16 van het verslag nader gehoor.
  7. Zie p. 20 van het verslag nader gehoor.
  8. Zie p. 27 en 28 van het verslag nader gehoor.
  9. Zie p. 16 van het verslag nader gehoor.
  10. Zie p. 20 van het verslag nader gehoor.
  11. Zie p. 26 en 27 van het verslag nader gehoor.
  12. Zie p. 28 van het verslag nader gehoor.
  13. ABRvS 10 augustus 2015, ECLI:NL:RVS:2015:2667.
  14. EUAA, Country of Origin Information Report – Pakistan – Country Focus, May 2026, p. 138 t/m 141.
  15. Rb. Den Haag, zp. Rotterdam van 24 juli 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:22002.
  16. Rb. Den Haag, zp. Rotterdam van 24 juli 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:22002. Rb. Den Haag van 10 april 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:8935. Rb. Den Haag, zp. Groningen van 3 maart 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:4217. Rb. Den Haag, zp. Amsterdam van 27 februari 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:7198. Rb. Den Haag, zp. Haarlem van 12 februari 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:3078.
  17. WBV 2024/27 van 18 december 2024; paragraaf C9/27.3.2 van de Vreemdelingencirculaire 2000.
  18. Zie ABRvS 10 augustus 2015, ECLI:NL:RVS:2015:2667 en ABRvS 12 juni 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2359.
  19. Zakaat is een verplichte vorm van aalmoezen geven.
  20. Zie p. 16, 17, 26 en 31 van het verslag nader gehoor.
  21. Zie p. 16, 17, 26 en 31 van het verslag nader gehoor.
  22. EUAA, Country Guidance: Pakistan, October 2026.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.