Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026 – Amb-verordening Duitsland - interstatelijk vertrouwensbeginsel

ECLI:NL:RBDHA:2026:33896Zaaknummer NL26.39348

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
4 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
NL26.39348
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 28 Vw
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Amb-verordening Duitsland - interstatelijk vertrouwensbeginsel – toepassing discretionaire bevoegdheid.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. I.A.M. van Boetzelaer - Gulyas, rechter, in aanwezigheid van mr. L.G.C. Lelifeld, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , v-nummer: [x] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.39348

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 4 november 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. S.A.S. Jansen),

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

1. Eiser heeft, gelet op de loopbrief, op 22 april 2026 een asielaanvraag als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 14 juli 2026 deze aanvraag niet in behandeling genomen.

1.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

1.2.

De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of partijen het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.[_f7b6897d-357c-4dab-803c-2117a7d6e6ed]

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het bestreden besluit

2. De minister heeft de autoriteiten van Duitsland verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid, onder d, van de Dublinverordening. Op 27 mei 2026 is Duitsland akkoord gegaan met dit terugnameverzoek.

Aan welk recht toetst de rechtbank in deze procedure?

3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Op het moment dat eiser zijn asielverzoek indiende, was die regelgeving neergelegd in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening nam de minister een asielaanvraag niet in behandeling als werd vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Met ingang van 12 juni 2026 is de Dublinverordening ingetrokken[_6153b21a-9c44-4733-9665-38b8308cace9] en is de Asiel- en migratiebeheerverordening (Amb-verordening) van toepassing geworden.[_da5da059-0bd7-48ff-82ad-63f971daccbc]

Interstatelijk vertrouwensbeginsel

4. Eiser voert aan dat zijn asielaanvraag in Duitsland onterecht is afgewezen. Eiser loopt namelijk gevaar in zijn land van herkomst (Azerbeidzjan) vanwege zijn medische problematiek en zijn seksuele gerichtheid. In Duitsland heeft hij feitelijk geen effectieve toegang gehad tot rechtsbijstand, waardoor hij geen beroep heeft kunnen instellen tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag. Om dit te onderbouwen wijst eiser naar het AIDA-rapport 2024 over Duitsland (update juni 2025). Volgens eiser blijkt daaruit dat de toegang tot kosteloze rechtsbijstand aanzienlijk is beperkt. Daarom loopt hij bij overdracht aan Duitsland het risico op indirect refoulement. De minister heeft dit niet onderkend en hiermee ook geen rekening gehouden. De verwijzing van de minister naar de mogelijkheid om in Duitsland te klagen, is volgens eiser ontoereikend.

4.1.

De minister mag er als uitgangspunt op vertrouwen dat Duitsland zich houdt aan de verplichtingen uit het Unierecht en mensenrechtenverdragen (het interstatelijk vertrouwensbeginsel). Het ligt op de weg van eiser om aannemelijk te maken dat dit in zijn geval niet mogelijk is. Dit laat onverlet dat de minister uit eigen beweging ook rekening moet houden met relevante en objectieve informatie over Duitsland. Hij mag iemand niet overdragen als hij niet onkundig kan zijn van de omstandigheid dat er structurele tekortkomingen in de asielprocedure en de opvangvoorzieningen zijn waardoor een vreemdeling een reëel risico zal lopen op onmenselijke of vernederende behandelingen in de zin van artikel 4 van het EU Handvest.[_12e86ec0-07ed-4a9a-b5e6-6e7c7af0be74]

4.2.

Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister zich terecht op het standpunt dat eiser niet aannemelijk maakt dat in Duitsland sprake is van aan het systeem gerelateerde tekortkomingen in de asielprocedure. Het uitgangspunt dat van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan blijft daarom ongewijzigd. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft dit uitgangspunt in haar uitspraak van 14 februari 2025 nog bevestigd.[_e3952f8a-0474-49ac-9c5d-4699ec705094] Het AIDA-rapport waar eiser naar verwijst, verandert dit oordeel niet. Dat rapport vermeldt dat het verkrijgen van kosteloze rechtsbijstand afhangt van de vraag of een beroep een redelijke kans van slagen heeft (‘merits test’), maar dat betekent niet dat eiser geen toegang heeft tot rechtsbijstand in Duitsland. Artikel 20, derde lid, van de Procedurerichtlijn biedt deze mogelijkheid namelijk aan de lidstaten. Als eiser vindt dat de toegang tot de rechtsbijstand niet goed is, dan kan hij hierover procederen in Duitsland. De rechtbank wijst daarbij op punt 8 van de eerder genoemde uitspraak van de Afdeling van 14 februari 2025.

4.3.

De rechtbank overweegt verder dat zij in deze procedure niet toekomt aan de toets of er een reëel risico is op indirect refoulement bij overdracht aan Duitsland. De Afdeling heeft in de uitspraak van 12 juni 2024[_c8457b66-ec3c-471b-84ce-eb4a8598747a] geoordeeld dat binnen de kaders van een Dublinprocedure niet beoordeeld kan worden of iemand bij overdracht aan de verantwoordelijke lidstaat een reëel risico loopt op indirect refoulement, zolang diegene niet aannemelijk maakt dat in de betreffende lidstaat sprake is van systeemfouten in de zin van het arrest Jawo. Ook onder de nieuwe Amb-verordening is die rechtspraak onverkort van toepassing. De beroepsgrond slaagt niet.

Toepassing discretionaire bevoegdheid

5. Eiser voert aan dat de minister in de onder 4 genoemde omstandigheden aanleiding had moeten zien om de asielaanvraag onverplicht aan zich te trekken.

5.1.

Voor zover eiser betoogt dat de minister ten onrechte en onvoldoende motiveert dat- en waarom hij geen gebruik maakt van zijn bevoegdheid om eisers asielaanvraag onverplicht aan zich te trekken, kan dit betoog niet leiden tot het daarmee door eiser beoogde resultaat. Uit artikel 43, eerste lid, van de Amb-verordening volgt namelijk dat de toepassing van de discretionaire bevoegdheid, neergelegd in artikel 35 van de Amb-verordening, buiten de omvang van de rechterlijke toetsing valt. Eiser kan hiertegen dan ook niet in rechte opkomen. Voor zover in deze zaak een ruime uitleg moet worden gegeven aan de rechtsbescherming van eiser[_b635d21a-2f31-49b5-84a2-22f90d7b423a], merkt de rechtbank ten overvloede op dat de minister in wat eiser aanvoert geen reden hoeft te zien om gebruik te maken van zijn discretionaire bevoegdheid. Er zijn geen bijzondere omstandigheden die overdracht aan Duitsland onevenredig hard maken.

Zienswijze herhaald en ingelast

6. Eiser verwijst naar de zienswijze en verzoekt om de inhoud daarvan als herhaald en ingelast te beschouwen.

6.1.

Wat eiser aanvoert slaagt niet. De minister is in het bestreden besluit ingegaan op wat eiser in de zienswijze heeft aangevoerd. Eisers enkele verwijzing naar de zienswijze in de beroepsgronden, zonder daarbij aan te geven op welke punten en waarom de motivering van het besluit volgens eiser niet toereikend is, is naar het oordeel van de rechtbank geen gemotiveerde betwisting van het besluit en kan daarom niet tot vernietiging van het besluit leiden.

Conclusie en gevolgen

7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. I.A.M. van Boetzelaer - Gulyas, rechter, in aanwezigheid van mr. L.G.C. Lelifeld, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Voetnoten

  1. Artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht maakt dat mogelijk.
  2. Zie artikel 83, eerste volzin, van de Amb-verordening.
  3. Verordening (EU) 2024/1351 betreffende asiel- en migratiebeheer.
  4. HvJ 29 februari 2024, ECLI:EU:C:2024:195, arrest X.
  5. ECLI:NL:RVS:2025:588.
  6. ECLI:NL:RVS:2024:2359.
  7. Vergelijk ABRvS 7 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5867.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.