Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 3 november 2026 – regulier, mvv, artikel 8 EVRM

ECLI:NL:RBDHA:2026:33895Zaaknummer NL26.25587

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
3 november 2026
Publicatiedatum
18 november 2026
Zaaknummer
NL26.25587
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 8 EVRM
Zittingsplaats
Arnhem
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

regulier, mvv, artikel 8 EVRM, bijkomende elementen van afhankelijkheid, hechte en persoonlijke banden, beroep ongegrond.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S. Kompier, rechter, in aanwezigheid van mr. V. Bouman, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiseres] , v-nummer: [x] , eiseres
  2. Samenvatting
  3. Procesverloop
  4. Conclusie en gevolgen
  5. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.25587

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 november 2026 in de zaak tussen

[eiseres] , v-nummer: [x] , eiseres

(gemachtigde: mr. E. Derksen),

en

de minister van Asiel en Migratie

(gemachtigde: mr. P.M.W. Jans).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag die namens eiseres is ingediend voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) als familie- of gezinslid bij haar kleinzoon (referent). Eiseres is het niet eens met de afwijzing van haar aanvraag. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de aanvraag terecht heeft afgewezen. De minister heeft zich op het standpunt kunnen stellen dat tussen eiseres en haar (klein)kinderen geen hechte persoonlijke banden bestaan en tussen eiseres en haar zoon en schoondochter geen bijkomende elementen van afhankelijkheid. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

1.2.

Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak. Onder 3 staan de van belang zijnde feiten en omstandigheden die hebben geleid tot het bestreden besluit. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 4. Aan het eind staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.

Procesverloop

2. Referent heeft namens eiseres een aanvraag ingediend voor een mvv voor verblijf als familie- of gezinslid. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 11 augustus 2025 afgewezen. Met het bestreden besluit van 5 juni 2026 op het bezwaar van eiseres heeft de minister het bezwaar ongegrond verklaard en de afwijzing gehandhaafd.

2.1.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 23 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het bestreden besluit

3. Referent heeft een asielvergunning in Nederland. Op 26 oktober 2022 heeft hij aanvragen ingediend voor mvv’s in het kader van nareis voor zijn gezinsleden. De minister heeft de aanvragen ten behoeve van zijn ouders, broers en zus, na bezwaar, op 5 juni 2026 ingewilligd. De aanvraag van eiseres is afgewezen en het daartegen gerichte bezwaar is ongegrond verklaard. Daaraan heeft de minister ten grondslag gelegd dat zowel tussen eiseres, referent en haar andere kleinkinderen, als tussen eiseres en haar zoon en schoondochter geen sprake is van familie- of gezinsleven zoals bedoeld in artikel 8 van het EVRM. Daarom heeft de minister geen belangenafweging gemaakt in het kader van dat artikel.

Had de minister in bezwaar een proceskostenvergoeding moeten toekennen?

4. Eiseres betoogt allereerst dat de minister het bezwaar ten onrechte ongegrond heeft verklaard en daarom ook ten onrechte geen proceskostenvergoeding heeft toegekend. Uit het bestreden besluit volgt namelijk dat het primaire besluit niet berustte op een draagkrachtige motivering. Een gedeelte van de motivering van het primaire besluit is immers vervallen en er is een nieuwe integrale beoordeling gemaakt aan de hand van een ander beoordelingskader. Dit betekent dat sprake is van herstel van een aan de minister toe te rekenen gebrek. Dat de minister uiteindelijk dezelfde uitkomst handhaaft, maakt dit niet anders.

4.1.

De rechtbank overweegt allereerst dat uit artikel 7:15, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) volgt dat de kosten die de belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken door het bestuursorgaan uitsluitend worden vergoed op verzoek van de belanghebbende voor zover het bestreden besluit wordt herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.

4.2.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Volgens vaste rechtspraak staat artikel 7:11 van de Awb niet in de weg aan de handhaving in bezwaar van een primair besluit op een andere grond dan die waarop dat primaire besluit steunt. De bezwaarprocedure is namelijk juist bedoeld voor een volledige heroverweging.[_42b42ebf-79bc-4b8e-abaf-8bcb43d9d04c] In geval van eiseres is haar mvv-aanvraag in het primaire besluit afgewezen, omdat tussen haar en referent geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zouden bestaan. Na bezwaar is die motivering niet gehandhaafd, maar vervangen door (onder andere) de motivering dat tussen eiseres en haar kleinzoon geen sprake is van hechte persoonlijke banden. Het bestreden besluit strekt echter nog steeds tot afwijzing van de mvv-aanvraag, waardoor het rechtsgevolg voor eiseres nog steeds hetzelfde is en het primaire besluit niet is herroepen. Daarmee is niet voldaan aan de voorwaarden van artikel 7:15, tweede lid, van de Awb en bestond er geen recht op proceskostenvergoeding in bezwaar. De minister heeft die kosten daarmee terecht niet aan eiseres vergoed.

Is er sprake van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en haar zoon?

5. Eiseres betoogt dat de minister ten onrechte niet heeft aangenomen dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen haar en haar zoon (de vader van referent).

Beoordelingskader

5.1.

De rechtbank overweegt allereerst dat voor het aannemen van familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM tussen meerderjarige kinderen en hun ouders sprake moet zijn van bijkomende elementen van afhankelijkheid die de gebruikelijke emotionele banden overstijgen. De minister mag in die beoordeling niet slechts betrekken of een vreemdeling vanwege diens medische toestand afhankelijk is van een referent, maar hij moet een op het specifieke geval toegespitste beoordeling maken van alle door een vreemdeling aangedragen feiten en omstandigheden die kunnen maken dat er bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan. Elementen zoals de financiële en materiële afhankelijkheid, de gezondheid van de betrokkenen en de banden met het land van herkomst moeten, voor zover zij zijn aangevoerd, in die beoordeling een rol spelen. Verder kan bijvoorbeeld de mate van emotionele afhankelijkheid en de vraag of betrokkenen eerder hebben samengewoond van belang zijn.[_cdefd8e0-fccb-4f56-be94-23c93dff0d52]

5.2.

Het is aan de betrokken vreemdeling om te stellen, en zoveel mogelijk te onderbouwen, uit welke feiten en omstandigheden de bijkomende elementen van afhankelijkheid zouden kunnen blijken. Het is vervolgens aan de minister om te beoordelen of er daadwerkelijk bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan. Deze beoordeling is van feitelijke aard. De bestuursrechter moet het onderzoek van de minister naar de relevante feiten en omstandigheden en de door de minister gegeven motivering voor het antwoord op de vraag of er familieleven bestaat in de zin van artikel 8, eerste lid, van het EVRM, als dit wordt betwist, volledig toetsen, zodat effectieve rechtsbescherming is verzekerd. Bij de weging van de elementen heeft de minister beoordelingsruimte. De uitkomst van de beoordeling of er bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan toetst de bestuursrechter daarom enigszins terughoudend.[_03105e1b-3fdf-4032-a6e9-2bdbd290fcf8]

Samenwoning

5.3.

Eiseres betoogt dat de minister te weinig betekenis heeft toegekend aan het feit dat zij en haar zoon langdurig hebben samengewoond. De minister hanteert een onjuiste maatstaf door te vereisen dat deze samenwoning noodzakelijk was.

5.4.

Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich niet ten onrechte op het standpunt dat hoewel eiseres en haar zoon langdurig hebben samengewoond, dit op zichzelf niet betekent dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Dat de minister een onjuiste maatstaf zou hebben gehanteerd door zich in het bestreden besluit vervolgens op het standpunt te stellen dat niet aannemelijk is dat deze samenwoning noodzakelijk was, volgt de rechtbank niet. Op de zitting heeft de minister namelijk toegelicht dat hij hiermee heeft bedoeld dat het enkele samenwonen op zichzelf niet voldoende is om te spreken van bijkomende elementen van afhankelijkheid, maar dat daarvoor nog andere bijkomende elementen van afhankelijkheid moeten bestaan.

Medische situatie en feitelijke zorg

5.5.

Eiseres betoogt verder dat de minister ten onrechte heeft geconcludeerd dat, gelet op haar chronische aandoeningen en beperkingen, geen sprake is van een afhankelijkheidsrelatie tussen haar en haar zoon. De minister heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de dagelijkse verzorging van eiseres niet aannemelijk wordt geacht. De enkele tegenwerping dat deze zorg niet volledig met objectieve documenten is onderbouwd, is ontoereikend. De minister heeft in dat kader onvoldoende rekening gehouden met het feit dat gezinsleden die afkomstig zijn uit Jemen en Egypte in nareiszaken in evidente bewijsnood verkeren. De minister heeft de beoordeling verder ten onrechte gereduceerd tot de vraag of eiseres haar insuline zelf kan toedienen. Hiermee miskent de minister dat de afhankelijkheid van eiseres niet uitsluitend betrekking heeft op één medische handeling, maar op de totale dagelijkse verzorging en begeleiding die zij nodig heeft. Ook heeft de minister ten onrechte doorslaggevende betekenis toegekend aan het feit dat in de overgelegde documenten van Alfa Labs een afwijkende leeftijd staat genoteerd en dat de volledige achternaam van eiseres ontbreekt. Verder schiet ook de motivering van de minister ten aanzien van het document van de Jemenitische ambassade in Caïro tekort. Dat het document dateert uit 2022 en een kopie is, rechtvaardigt niet dat de minister aan dit document nauwelijks bewijswaarde toekent. Tot slot betoogt eiseres dat de minister zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat de noodzakelijke zorg voor eiseres ingekocht kan worden in Egypte, dan wel het land van herkomst. Dit is een speculatieve overweging. De minister heeft geen onderzoek gedaan naar de daadwerkelijke beschikbaarheid, kwaliteit en betaalbaarheid van deze zorg, en of deze zorg voor eiseres daadwerkelijk een reëel alternatief vormt. Ook heeft de minister niet gemotiveerd wie deze zorg zou organiseren, coördineren en controleren indien haar zoon met zijn gezin naar Nederland vertrekt.

5.6.

Dit betoog slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de minister zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat, hoewel eiseres (mede) vanwege haar leeftijd last heeft van bepaalde ziektes en aandoeningen, zij niet aannemelijk heeft gemaakt dat om die reden sprake is van een afhankelijkheidsrelatie. In tegenstelling tot wat eiseres betoogt, heeft de minister in dit kader niet alleen betrokken dat eiseres haar insuline zelf zou kunnen toedienen, maar ook de verklaringen van eiseres en haar familieleden betrokken over de door haar gestelde benodigde dagelijkse zorg. De minister heeft zich hierover echter terecht op het standpunt gesteld dat eiseres deze benodigde zorg niet met voldoende stukken heeft onderbouwd. Dat eiseres dit niet met stukken zou kunnen onderbouwen omdat zij in bewijsnood verkeert, heeft zij op geen enkele manier onderbouwd. Eiseres heeft namelijk wel enkele medische documenten overgelegd, zoals een handgeschreven brief van een arts en documenten van Alfa Labs. De stelling van eiseres op de zitting dat geen stukken overgelegd kunnen worden omdat zij op dit moment wordt verzorgd door haar zoon en niet door een professionele zorgverlener, slaagt evenmin. Tussen partijen is namelijk niet in geschil dat eiseres afspraken heeft in het ziekenhuis. Niet valt in te zien waarom eiseres daar niet kan verzoeken om documenten die haar benodigde zorg kunnen concretiseren. De rechtbank volgt eiseres verder niet in haar stelling dat de minister te weinig waarde heeft toegekend aan de documenten van Alfa Labs en de verklaring van de Jemenitische ambassade in Egypte. Wat betreft de documenten van Alfa Labs overweegt de rechtbank dat, hoewel de minister concludeert dat slechts kopieën zijn overgelegd en de achternaam en geboortedatum op de documenten niet overeenkomen met de opgegeven achternaam en geboortedatum van eiseres, de minister de documenten ook inhoudelijk heeft beoordeeld. De minister heeft zich ten aanzien van deze documenten namelijk op het standpunt gesteld dat hieruit niet volgt dat eiseres te maken heeft met een ziekte van zodanige ernst dat daarvoor voortdurende zorg en steun nodig is. Uit de documenten kan enkel worden afgeleid dat de bloedsuiker van eiseres te hoog is en dat zij hiervoor insuline krijgt. Bovendien volgt uit deze documenten niet dat eiseres de insuline niet zelf kan toedienen. Wat betreft het document van de Jemenitische ambassade, heeft de minister niet slechts geconcludeerd dat hieraan geen bewijswaarde kan worden toegekend, omdat het gaat om een verouderde kopie. De minister heeft namelijk ook overwogen dat het document geen medisch document is, is opgesteld op eigen verzoek van de zoon van eiseres en niets zegt over de duur, aard en intensiteit van de gestelde zorg. In het document staat immers slechts dat de zoon van eiseres de enige kostwinner is en in zijn algemeenheid dat hij degene is die voor haar zorgt en haar onderhoudt. Tot slot oordeelt de rechtbank dat de minister zich ook op het standpunt heeft kunnen stellen dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat, voor zover zij wel hulp nodig zou hebben bij het innemen van medicijnen of bij het bewegen, hiervoor in Egypte geen reëel alternatief zou bestaan. Dat het aan de minister is om te onderzoeken of dit alternatief bestaat, volgt de rechtbank niet.

Onderlinge samenhang

5.7.

Eiseres betoogt tot slot dat de minister ten onrechte slechts voor alle feiten en omstandigheden afzonderlijk heeft beoordeeld of dit voldoende is om van bijkomende elementen van afhankelijkheid te spreken. De minister had echter alle feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang moeten beoordelen. De minister erkent namelijk dat er een familierechtelijke relatie bestaat, dat eiseres 75 jaar oud is, weduwe is, gezondheidsproblemen heeft, haar zoon haar enige kind is en dat zij en haar zoon lang hebben samengewoond. Ook had de minister moeten betrekken dat met de weigering van de mvv-aanvraag van eiseres, de inwilligingen van de mvv-aanvragen voor de overige gezinsleden hierdoor feitelijk illusoir worden.

5.8.

Dit betoog slaagt niet. De minister heeft kenbaar de door eiseres aangedragen feiten en omstandigheden betrokken. Al deze feiten en omstandigheden, zowel die in het voordeel als nadeel, heeft de minister meegewogen. Dat de minister bij de beoordeling van de vraag of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid ook had moeten betrekken dat de inwilligingen van de mvv-aanvragen voor de overige gezinsleden hierdoor feitelijk illusoir worden, volgt de rechtbank niet. Hoewel de rechtbank begrijpt dat het voor alle betrokkenen moeilijk zou zijn als eiseres zich niet bij het gezin kan voegen in Nederland, is dit niet aan te merken als een bijkomend element van afhankelijkheid.

Is er sprake van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en haar schoondochter?

6. Eiseres betoogt verder dat de minister voor de beoordeling van de vraag of tussen haar en haar schoondochter bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan niet heeft kunnen volstaan met een verwijzing naar de beoordeling van de vraag of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen haar en haar zoon. Haar schoondochter verzorgt haar namelijk en dient haar haar noodzakelijke injecties toe. Deze omstandigheden wijzen op een eigen zorg- en afhankelijkheidsrelatie die niet zonder meer kan worden gelijkgesteld met de relatie tussen haar en haar zoon.

6.1.

Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de minister voor de beoordeling van de vraag of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en haar schoondochter heeft kunnen verwijzen naar de beoordeling die de minister heeft gemaakt in het kader van de vraag of tussen eiseres en haar zoon bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan. De minister is er bij die beoordeling namelijk van uitgegaan dat de rol die de zoon van eiseres vervult niet wezenlijk anders is dan de rol die haar schoondochter vervult. Dat wat eiseres heeft aangevoerd over de door haar benodigde zorg en injecties, heeft de minister, zoals ook blijkt uit 5.6 al betrokken in de beoordeling van de vraag of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiseres en haar zoon.

Is er sprake van hechte persoonlijke banden tussen eiseres en referent en andere kleinkinderen?

7. Eiseres betoogt verder dat de minister ten onrechte heeft geconcludeerd dat tussen haar en referent en haar overige kleinkinderen geen sprake is van hechte persoonlijke banden. De minister heeft onvoldoende in onderlinge samenhang betrokken dat eiseres en haar kleinkinderen voor vertrek uit Jemen en Egypte langdurig hebben samengewoond, dat zij en referent gescheiden zijn vanwege een vluchtsituatie en dat zij een rol heeft gespeeld bij de verzorging van de kleinkinderen. Verder heeft de minister in dit kader een onjuiste maatstaf gehanteerd door doorslaggevend gewicht toe te kennen aan de omstandigheid dat eiseres geen structurele en substantiële ouderrol heeft vervuld. Ook heeft de minister miskend dat de afgenomen fysieke betrokkenheid van eiseres rechtstreeks samenhangt met haar hoge leeftijd en verslechterde gezondheid. Dat zij tegenwoordig minder in staat is om voor de kleinkinderen te zorgen, betekent niet dat de opgebouwde persoonlijke banden zijn verdwenen. Ook de overweging van de motivering dat contact via moderne communicatiemiddelen mogelijk is, kan de motivering niet dragen. Dit is namelijk geen gelijkwaardig alternatief voor feitelijk samenleven.

7.1.

De rechtbank overweegt allereerst dat de minister overeenkomstig paragraaf B7/3.8.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 en Werkinstructie 2026/6 Richtlijnen voor de toepassing van artikel 8 EVRM (WI 2026/6) heeft beoordeeld of sprake is van hechte, persoonlijke banden. Uit dit beleid volgt dat ‘hechte persoonlijke banden’ een begrip is van feitelijke aard en dat voor de beantwoording van de vraag of sprake is van hechte persoonlijke banden altijd moet worden afgeleid uit een zorgvuldige en gemotiveerde beoordeling van de feitelijke situatie. De minister houdt bij het beoordelen hiervan in ieder geval rekening met de volgende omstandigheden:

  • “Is en of wordt (structureel) samengewoond met het kind?
  • Vervult het familie- of gezinslid van het kind een structurele en substantiële ouderrol?
  • Hoe verhoudt de rol van het familie- of gezinslid zich tot eventuele andere betrokken familie- of gezinsleden?
  • Hoe (intensief) en op welke wijze wordt invulling gegeven aan het familie- of gezinsleven met het kind?
  • Vindt vanuit het familie- of gezinslid van het kind een structurele en substantiële financiële ondersteuning plaats?”
7.2.

De rechtbank overweegt verder dat de minister op de zitting desgevraagd heeft toegelicht dat in het bestreden besluit ten overvloede is opgenomen dat contact tussen eiseres en haar kleinkinderen via moderne communicatiemiddelen kan plaatsvinden. De minister heeft toegelicht dat dit geen dragend onderdeel is van de motivering of sprake is van hechte persoonlijke banden. Dat contact via moderne communicatiemiddelen zou kunnen plaatsvinden hoort namelijk bij de vraag op welke manier invulling gegeven kan worden aan het gezinsleven. Dit wordt echter pas beoordeeld nádat is vastgesteld dat sprake is van familie- en gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM.

7.3.

De rechtbank oordeelt dat de minister zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat tussen haar en haar kleinkinderen hechte persoonlijke banden bestaan. De minister heeft bij de beoordeling zowel betrokken dat eiseres en haar kleinkinderen hebben samengewoond maar door een vluchtsituatie zijn gescheiden, als ook dat eiseres een rol zou hebben gespeeld bij de opvoeding van haar kleinkinderen. Uit de verklaringen over de invulling van de rol van eiseres volgt echter niet dat de relatie tussen eiseres en haar kleinkinderen een normale invulling van een grootouder-kleinkind relatie overstijgt.. Referent heeft namelijk slechts verklaard dat hij vaak samen met eiseres koffie dronk, dat zij hem verhalen vertelde, en dat eiseres toen de kleinkinderen jonger waren hen extra aandacht gaf, maar dat dat nu vanwege haar fysieke achteruitgang niet meer kan. Ook heeft de minister in dat kader kunnen betrekken dat eiseres zelf heeft verklaard niet zoveel te doen met de kleinkinderen. Verder heeft de minister in overeenstemming met WI 2026/6 de daar genoemde omstandigheden betrokken bij de beoordeling van de feitelijke situatie. In dat kader heeft de minister ook beoordeeld of eiseres een structurele en substantiële ouderrol heeft vervuld. Voor zover eiseres betoogt dat de minister ten onrechte doorslaggevende betekenis heeft toegekend aan het feit dat zij geen structurele en substantiële ouderrol zou hebben vervuld, volgt de rechtbank dat niet. Uit het bestreden besluit volgt namelijk expliciet dat de minister dit als één van de omstandigheden heeft betrokken die ertoe kan leiden dat sprake is van hechte persoonlijke banden. De minister heeft echter expliciet opgenomen dat het bestaan hiervan niet vereist is. Deze beroepsgrond slaagt dus niet.

Conclusie en gevolgen

8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiseres krijgt daarom ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S. Kompier, rechter, in aanwezigheid van mr. V. Bouman, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Voetnoten

  1. Zie bijvoorbeeld CRvB 13 december 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:2743.
  2. ABRvS 27 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1188, r.o. 3.
  3. ABRvS 27 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1188, r.o. 5.2 en 5.3.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.