Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026 – Verzoek om een voorlopige voorziening hangende bezwaar
ECLI:NL:RBDHA:2026:33859Zaaknummer NL26.43770
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Publicatiedatum
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.43770
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Voorlopige voorziening
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 9 Vw
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Verzoek om een voorlopige voorziening hangende bezwaar, artikel 9 Vw, Chavez, herhaalde aanvraag, geen nieuwe feiten en omstandigheden, bezwaar heeft naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter geen redelijke kans van slagen.
Beslissing
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers - Taselaar, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.43770
uitspraak van de voorzieningenrechter in de zaak tussen
[verzoeker], V-nummer: [V-nummer], verzoeker
(gemachtigde: mr. J.A. Pieters),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. E. de Jong).
Procesverloop
Verzoeker heeft op 23 december 2025 een aanvraag ingediend tot afgifte van een document als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) waaruit het rechtmatig verblijf als familielid van een Unieburger blijkt.[_9e943da6-7a6f-4667-a65e-19fa2c9d5a67] Verzoeker wil in Nederland als verzorgende ouder van zijn twee minderjarige Nederlandse kinderen verblijven.
Bij besluit van 13 juli 2026 heeft verweerder deze aanvraag afgewezen. Verzoeker heeft hiertegen op 3 augustus 2026 bezwaar gemaakt.
Verzoeker heeft de voorzieningenrechter op 3 augustus 2026 gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen hangende zijn bezwaar. Verzoeker wil hiermee voorkomen dat hij in afwachting van zijn bezwaar mag worden uitgezet. Op 21 september 2026 heeft verzoeker verzocht om het verzoek met voorrang te behandelen omdat hij zijn werkzaamheden heeft moeten staken. Op 19 oktober 2026 is verzoeker met het oog op uitzetting in bewaring gesteld.
De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 29 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: verzoeker, de gemachtigde van verzoeker, [naam tolk] als tolk, en de gemachtigde van verweerder.
Totstandkoming van het besluit van 13 juli 2026
1. Verzoeker heeft twee minderjarige dochters met de Nederlandse nationaliteit. Op 21 oktober 2021 heeft verzoeker een aanvraag ingediend tot afgifte van een document als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw waaruit het rechtmatig verblijf als familielid van zijn twee minderjarige Nederlandse kinderen blijkt. Deze aanvraag is op 20 september 2023 afgewezen omdat – kort samengevat – verzoeker niet heeft aangetoond dat sprake is van een zodanige afhankelijkheidsverhouding tussen hem en zijn dochters dat de dochters gedwongen zouden zijn het grondgebied van de Europese Unie (EU) te verlaten als verweerder het verblijfsrecht weigert (zodanige afhankelijkheidsverhouding). Verzoeker heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Verweerder heeft dit bezwaar bij besluit van 13 november 2024 ongegrond verklaard. Het door verzoeker ingestelde beroep is met de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht, van 10 oktober 2025 (NL24.48248) ongegrond verklaard. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) heeft deze uitspraak bij uitspraak van 19 december 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:6115) bevestigd. Deze afwijzing staat dus in rechte vast.
Op 23 december 2025 heeft verzoeker opnieuw een aanvraag voor verblijf als verzorgende ouder van zijn twee dochters ingediend. Verzoeker heeft hierbij een beschikking van 2 december 2025 van de familierechter van de rechtbank Noord-Holland[_5600429e-a130-4f6f-82d8-3a45776dc599] overgelegd waarin is bepaald dat verzoeker samen met de moeder het ouderlijk gezag over de twee dochters heeft. Verder is bepaald dat de zorgregeling tussen verzoeker en de kinderen wordt uitgebreid. Zij verblijven nu om de week van vrijdag 18:00 uur tot zondag 18:00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen bij verzoeker. Verzoeker heeft bij zijn aanvraag ook een aantal foto’s overgelegd.
Bij besluit van 13 juli 2026 heeft verweerder de aanvraag afgewezen omdat niet is gebleken van nieuwe feiten en omstandigheden die tot heroverweging van de eerdere afwijzing moet leiden.[_c649aaad-69ea-4c9c-8119-a34e1a3b13fb] De Afdeling heeft in haar hiervoor genoemde uitspraak van 19 december 2025 al geoordeeld dat de beschikking van de familierechter niet leidt tot het oordeel dat sprake is van een zodanige afhankelijkheidsverhouding. Ook de overgelegde foto’s zijn volgens verweerder geen relevant nieuw feit of omstandigheid omdat verzoeker een deel hiervan ook al in de eerdere procedure heeft overgelegd en omdat er sprake is van een momentopname en dit een afhankelijkheidsrelatie onvoldoende onderbouwt. Verzoeker mag een bezwaar gericht tegen het besluit van 13 juli 2026 en een verzoek om een voorlopige voorziening hangende dit bezwaar niet in Nederland afwachten.
Standpunten partijen
2. Verzoeker wil voorkomen dat hij tijdens de bezwaarprocedure wordt uitgezet. Verzoeker is op 19 oktober 2026 in bewaring gesteld om zijn uitzetting te bewerkstelligen. Daarnaast heeft verzoeker zijn werkzaamheden moeten staken omdat hij niet langer rechtmatig in Nederland verblijft. Volgens verzoeker heeft het bezwaarschrift een redelijke kans van slagen omdat de beschikking van de familierechter, anders dan verweerder meent, wel een nieuw feit of omstandigheid is. Deze beschikking en de daaraan ten grondslag liggende informatie dateert namelijk van na de beslissing op bezwaar in de eerdere procedure. De Afdeling heeft hier in haar uitspraak van 19 december 2025 geen rekening mee kunnen houden omdat zij enkel de rechtmatigheid van het eerder genomen besluit toetst. Daarnaast heeft de Afdeling ook geen rekening gehouden met het arrest Safi van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 4 juni 2026 (ECLI:EU:C:2026:442). Uit dit arrest volgt volgens verzoeker dat verweerder uitdrukkelijk dient te toetsen aan het belang van eenheid van het gezin en het belang van het kind, zoals neergelegd in artikel 7 en 24, tweede en derde lid, van het EU Handvest. Dit onderzoek heeft in de eerdere procedure niet plaatsgevonden. Verweerder dient eiser in bezwaar te horen.
Verweerder is het met verzoeker eens dat er sprake is van spoedeisend belang omdat verzoeker geen verblijfsrecht in Nederland heeft en hij zijn bezwaar niet in Nederland mag afwachten. Verweerder meent echter dat in de omstandigheid dat verzoeker niet mag werken geen spoedeisend belang rust. Volgens verweerder heeft het bezwaar verder geen redelijke kans van slagen omdat er geen sprake is van nieuwe feiten of omstandigheden. Het arrest Safi waar verzoeker naar verwijst is volgens verweerder niet van toepassing omdat dit ziet op een (derdelander) ouder die verblijfsrecht in een andere lidstaat heeft.[_8ec7b66c-9a7f-469f-b03c-eea87c47df5c] Het verzoek om een voorlopige voorziening moet daarom worden afgewezen, aldus verweerder.
Beoordeling door de voorzieningenrechter
Inleiding
3. Op grond van artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan, indien tegen een besluit bij de bestuursrechter beroep is ingesteld dan wel, voorafgaand aan een mogelijk beroep bij de bestuursrechter, bezwaar is gemaakt of administratief beroep is ingesteld, de voorzieningenrechter van de bestuursrechter die bevoegd is of kan worden in de hoofdzaak, op verzoek een voorlopige voorziening treffen indien onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in de bodemprocedure niet.
Spoedeisend belang
4. Partijen zijn het erover eens dat er sprake is van spoedeisend belang omdat verzoeker zijn bezwaar niet in Nederland mag afwachten. De voorzieningenrechter sluit zich hierbij aan en laat het standpunt van verweerder dat er in de omstandigheid dat verzoeker niet mag werken geen spoedeisend belang rust verder onbesproken.
Kans van slagen bezwaar
5. Uit artikel 4:6 van de Awb volgt dat als er na een afwijzende beschikking een nieuwe aanvraag wordt gedaan, de aanvrager gehouden is om nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden te vermelden. Als hier geen sprake van is, dan kan verweerder de aanvraag afwijzen onder verwijzing naar de eerdere afwijzende beschikking. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling, waaronder de uitspraken van 22 maart 2023 (ECLI:NL:RVS:2023:1161) en van 17 juni 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:3492), volgt verder dat onder nieuw gebleken feiten of omstandigheden moet worden begrepen: feiten of omstandigheden die na het eerdere afwijzende besluit zijn voorgevallen of feiten of omstandigheden die weliswaar voor het eerdere besluit zijn voorgevallen, maar niet voor dat besluit konden worden aangevoerd. Nieuw gebleken feiten zijn ook bewijsstukken van al eerder gestelde feiten of omstandigheden als deze niet voor het nemen van het eerdere besluit konden worden overgelegd. Als op voorhand kan worden uitgesloten dat hetgeen alsnog is aangevoerd of overgelegd niet kan afdoen aan het eerdere besluit, dan doen zich ook geen nieuwe feiten of omstandigheden voor.
Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat verzoeker geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd en onderbouwd. Weliswaar heeft verzoeker een beschikking van de familierechter overgelegd van na de eerdere afwijzing, maar verweerder heeft er in dit kader terecht op gewezen dat deze beschikking niet afdoet aan deze eerdere afwijzing zodat er geen sprake is van een nieuw feit of omstandigheid zoals hiervoor beschreven. Uit de Afdelingsuitspraak van 19 december 2025 volgt namelijk dat deze beschikking van de familierechter niet leidt tot het oordeel dat al hierom sprake is van een zodanige afhankelijkheidsverhouding dat de twee dochters van verzoeker gedwongen zouden zijn het grondgebied van de EU te verlaten als verzoeker een verblijfsrecht wordt geweigerd. Verzoeker heeft, anders dan de inhoud van de beschikking te herhalen, bij onderhavige aanvraag niet onderbouwd waarom de beschikking nu wel tot het oordeel moet leiden dat er sprake is van een zodanige afhankelijkheidsrelatie. Ook in het arrest Safi heeft verweerder geen nieuw feit of omstandigheid hoeven zien. Dit arrest ziet op de situatie waarbij een minderjarig kind dat burger van Unie is in Nederland in gezinsverband samenleeft en door beide ouders wordt verzorgd, waarbij één van de ouders een derdelander is die een verblijfsrecht in een andere lidstaat heeft. Uit het arrest volgt dat in die situatie, waarin dus sprake is van een zodanige afhankelijkheidsverhouding, verweerder vooraf dient na te gaan of het familie- of gezinsleven dat dit kind leidt met zijn twee ouders, van wie hij afhankelijk is, in die andere lidstaat kan worden voortgezet, en of de verplaatsing van het kind naar die lidstaat tegen zijn belangen indruist. De overwegingen van het Hof in paragraaf 57, 60 en 63 van het arrest Safi, waarop verzoeker wijst, zien op die situatie en dus niet op de vraag of sprake is van een zodanige afhankelijkheidsverhouding. Het arrest Safi vormt dan ook geen nieuw feit of nieuwe omstandigheid. Tot slot ziet de voorzieningenrechter in de door verzoeker overgelegde foto’s geen aanleiding voor het voorlopig oordeel dat er sprake is van nieuwe feiten of omstandigheden. Verweerder heeft er in de beschikking terecht op gewezen dat deze foto’s slechts een momentopname zijn en dat ook hieruit niet volgt dat er sprake is van een afhankelijkheidsrelatie tussen verzoeker en zijn dochters.
Gelet op het voorgaande heeft verweerder, naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter, de aanvraag op goede gronden afgewezen als herhaalde aanvraag. Nu verzoeker in bezwaar ook geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd die relevant kunnen zijn voor de beslissing op de aanvraag, heeft het bezwaar bij de huidige stand van zaken geen redelijke kans van slagen. Het verzoek zal daarom worden afgewezen.
Conclusie en gevolgen
6. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers - Taselaar, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Voetnoten
- Op grond van artikel 20 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie en het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 10 mei 2017 (ECLI:EU:C:2017:354) (het arrest Chavez).
- Zaaknummer C/15/351276/ FA RK 24-1807
- Zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht.
- Verweerder verwijst hierbij naar Informatiebericht 2026/32.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.