Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 3 november 2026 – AMB-verordening, beroep gegrond, Frankrijk

ECLI:NL:RBDHA:2026:33802Zaaknummer NL26.50984

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
3 november 2026
Publicatiedatum
16 november 2026
Zaaknummer
NL26.50984
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Hoofdwetsartikel
Artikel 28 Vw
Zittingsplaats
Utrecht
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

AMB-verordening, beroep gegrond, Frankrijk, de minister heeft onvoldoende onderzoek gedaan naar de gestelde minderjarige leeftijd van eiser. De minister mocht niet zonder nader onderzoek vertrouwen op de leeftijdsregistratie in Frankrijk, ook al was deze gebaseerd op een paspoort en een afgegeven visum. De minister moet een nieuw besluit nemen, waarbij het door eiser overgelegde Iraanse document moet worden betrokken. Ook dient de minister een leeftijdsschouw uit te (laten) te voeren en de uitkomst hiervan te betrekken in het nieuw te nemen besluit.

De rechtbank:

  • verklaart het beroep gegrond;
  • vernietigt het bestreden besluit van 25 augustus 2026;
  • draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op de aanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;
  • veroordeelt de minister tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M.M. Heppe, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.W.M. Engels, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

03 november 2026

Documentcode: [documentcode]

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Volledige tekst

uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL26.50984

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. A.P.E.M. Pover),

en

de minister van Asiel en Migratie, (gemachtigde: mr. R. van Dooren).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. De minister heeft deze aanvraag niet in behandeling genomen omdat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

1.1. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft op 11 juli 2026 een asielaanvraag als bedoeld in artikel 28 van de Vw 20001 ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 25 augustus 2026 deze aanvraag niet in behandeling genomen.

2.1. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

2.2. De rechtbank heeft het beroep op 20 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [tolk] als tolk en de gemachtigde van de minister.

1. Vreemdelingenwet 2000.

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het besluit

3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMB-verordening). Op grond van de AMB-verordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.2

3.1. In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om kennisgeving inzake terugname gedaan. Frankrijk heeft de kennisgeving bevestigd.

Wat voert eiser aan?

4. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte heeft aangenomen dat eiser meerderjarig is en daardoor ten onrechte het visumcriterium van artikel 29, vierde lid, van de AMB-verordening heeft toegepast. Eiser heeft steeds verklaard dat hij op [2010] is geboren en dus minderjarig is. De minister had toepassing moeten geven aan artikel 25 van de AMB-verordening. De minister had de leeftijd van eiser anders moeten vaststellen. Artikel 25 van Verordening (EU) 2024/1348 (Kwalificatieverordening) bepaalt dat bij twijfel over de minderjarigheid een multidisciplinaire beoordeling kan worden verricht, waaronder een psychosociale beoordeling door gekwalificeerde professionals. Dit heeft de minister niet gedaan; er is enkel verwezen naar de geboortedatum in het paspoort en de visumregistratie, waarbij is verwezen naar Werkinstructie 2025/1. Eiser heeft echter verklaard dat dit paspoort vals is. Ter onderbouwing van zijn minderjarige leeftijd heeft eiser in beroep een kopie overgelegd van een ‘verdict’ van de Iraanse rechtbank, waarmee de geboortedatum op zijn geboorteakte wordt gecorrigeerd van [2006] naar [2010] . Ter zitting licht eiser toe dat hij als minderjarige Iran niet kon verlaten. Om Iran toch alleen te kunnen verlaten is voor hem een document geregeld met een meerderjarige leeftijd.

4.1. De minister heeft verder onvoldoende onderzocht of overdracht aan Frankrijk in strijd is met artikel 4 van het Handvest. Eiser heeft concreet verklaard dat hij gedurende maanden in Frankrijk geen opvang heeft gehad, in parken en stations op straat heeft geslapen, politiegeweld tegen andere dakloze personen heeft gezien en door een persoon is achtervolgd, bedreigd en gedwongen drugs te gebruiken. Deze ervaringen kunnen niet enkel terzijde worden geschoven met de overweging dat eiser toen nog geen asielaanvraag had ingediend. Eiser is ook bijzonder kwetsbaar. Eiser wijst op zijn verklaringen over suïcidegedachten die hij heeft gehad en dat hij psychische hulp nodig heeft. Zijn suïcidale gedachten nemen af als hij bij de kennis van zijn vader verblijft in Rotterdam. De minister heeft ten onrechte geen onderzoek gedaan naar de medische situatie van eiser. De minister heeft in zijn besluit ook onvoldoende gemotiveerd waarom geen toepassing is gegeven aan artikel 35, eerste lid, van de AMB-verordening. De minister beperkt de discretionaire bevoegdheid tot de vraag of behandeling door Nederland uit proceseconomisch oogpunt gunstiger is. Daarmee zijn de belangen van eiser, te weten zijn minderjarigheid, psychische toestand en zijn feitelijke steunnetwerk in Nederland, onvoldoende geadresseerd. Dit is onverenigbaar met artikel 24 van het Handvest.

Het standpunt van de minister over de leeftijd van eiser

2 Dit staat in artikel 30, eerste lid, van de Vw 2000.

5. De minister stelt zich op het standpunt dat eiser meerderjarig is. Frankrijk heeft een visum afgegeven op grond van een Iraans paspoort. In het paspoort staat dat eiser is geboren op [2006] . De informatie uit dit paspoort is leidend, omdat de minister erop mag vertrouwen dat de Franse autoriteiten bij het afgeven van een visum de echtheid van een paspoort controleren.

Het juridisch kader

6. Op 9 oktober 2024 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) een oordeel gegeven over het interstatelijk vertrouwensbeginsel en leeftijdsregistraties.3 De Afdeling komt hierbij terug van eerdere rechtspraak.4 Hierbij heeft de Afdeling, kort gezegd, geoordeeld dat de minister zich niet kan beroepen op het interstatelijk vertrouwensbeginsel als hij bij de beoordeling van de leeftijd van een vreemdeling een leeftijdsregistratie in een andere EU-lidstaat betrekt.5 De Afdeling heeft verder het volgende geoordeeld over de beoordeling van leeftijdsregistraties in een andere lidstaat volgens nationaal recht:

“7.1. Uit het voorgaande volgt dat de leeftijd van een vreemdeling en de bewijswaarde van een leeftijdsregistratie zullen moeten worden beoordeeld met toepassing van het nationale bestuursrechtelijke bewijsrecht, met inachtneming van wat daarover aanvullend in het Unierecht is bepaald. Het is in beginsel aan een vreemdeling om zijn identiteit, waaronder zijn geboortedatum, aannemelijk te maken. De bewijslast ligt namelijk op grond van artikel 31 van de Vw 2000 bij de vreemdeling. Omdat asielzoekers zich vaker dan andere vreemdelingen in een moeilijke bewijspositie bevinden, omdat zij bijvoorbeeld hun identiteitsdocumenten niet hebben meegenomen of onderweg zijn kwijtgeraakt, moet de minister vreemdelingen op grond van de samenwerkingsplicht bedoeld in artikel 4, eerste lid, van de Kwalificatierichtlijn, in de bewijslast tegemoetkomen.

7.2. Hier gaat het om een vreemdeling die stelt minderjarig te zijn. Als de minister twijfels heeft over de minderjarigheid van een vreemdeling, dan geldt als vertrekpunt de presumptie van minderjarigheid. Dat betekent dat hij dan van het vermoeden moet uitgaan dat de vreemdeling minderjarig is en deze vreemdeling als minderjarige moet behandelen. De Afdeling wijst ter vergelijking op artikel 25, vijfde lid, van de Procedurerichtlijn, de paragrafen 139-141, 153 en 154 van het hiervoor genoemde arrest Darboe en Camara en de punten 72 en 73 van het eerdergenoemde arrest K en L. Het is dan aan de minister om dat vermoeden van minderjarigheid te ontzenuwen. Hij zal dan nader onderzoek moeten doen, eventueel in samenwerking met andere lidstaten. Als hij na dat onderzoek toch tot de conclusie komt dat de twijfel over de minderjarigheid is weggenomen en hij ervan uitgaat dat de vreemdeling meerderjarig is, dan zal hij dat moeten motiveren.

Bij dit onderzoek zal hij ook moeten samenwerken met de vreemdeling. Daarbij moet hij rekening houden met de belangen van het kind bedoeld in artikel 24 van het EU Handvest en artikel 3 van het Kinderrechtenverdrag, en vreemdelingen bij het ontbreken van bewijsmateriaal onder bepaalde omstandigheden het voordeel van de twijfel geven. Zie artikel 4, vijfde lid, van de Kwalificatierichtlijn, en het arrest van het EHRM van 22 februari 2024, M.H. en S.B. tegen Hongarije, ECLI:CE:ECHR:2024:0222JUD001094017,

paragrafen 71, 72 en 79.

3 ECLI:NL:RVS:2024:3992.

4 Overweging 1.

5 Overweging 6.9.

7.3.

Als de minister een leeftijdsregistratie uit een andere lidstaat aantreft, waaruit volgt dat de vreemdeling meerderjarig is, dan mag hij die bij het beoordelen van de leeftijd van een vreemdeling betrekken en daaraan gewicht toekennen. Hij zal dan steeds zorgvuldig moeten onderzoeken en deugdelijk moeten motiveren welk gewicht hij aan een bepaalde registratie toekent en waarom. Daarbij zal hij zo mogelijk moeten toelichten waarop de leeftijdsregistratie is gebaseerd. Als een leeftijdsregistratie is gebaseerd op een brondocument of een medisch leeftijdsonderzoek, dan zal hij hierover navraag moeten doen bij de betreffende lidstaat en nader moeten toelichten waarom hij daaraan al dan niet een bepaalde waarde hecht. Als aan een leeftijdsregistratie alleen een eigen verklaring van een vreemdeling ten grondslag ligt, dan zal de minister moeten informeren onder welke omstandigheden deze verklaring is afgelegd. De vreemdeling zal een plausibele verklaring moeten geven voor deze afwijkende verklaring, omdat deze afwijking in beginsel afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van zijn verklaringen. De minister zal steeds alle feiten en omstandigheden moeten meewegen bij het beoordelen van de leeftijd van een vreemdeling die stelt minderjarig te zijn. De minister moet bij deze beoordeling ook eventuele overgelegde bewijsmiddelen, zoals officiële en onofficiële identificerende documenten en/of verklaringen van voogden van Nidos, betrekken.”

7. Het standpunt van de minister dat voornoemd juridisch kader niet van toepassing is in geval van eiser, volgt de rechtbank niet. De minister heeft ter zitting verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 28 februari 2019⁶, waarin is geoordeeld dat de minister in beginsel terecht uitgaat van de juistheid van de informatie in EU-VIS en dat het aan de vreemdeling is om aan te tonen dat in zijn geval deze informatie onjuist is. Hierbij verwijst de Afdeling ter onderbouwing echter naar een eerdere uitspraak (de uitspraak van de Afdeling van 15 augustus 2017, ECLI:NL:RVS:2017:2219), waarin is geoordeeld dat de minister er in beginsel vanuit mag gaan dat de leeftijdsregistratie in de andere lidstaat zorgvuldig heeft plaatsgevonden, op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dat de minister uit mag gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel is juist waar de Afdeling in haar uitspraak van 9 oktober 2024 van is teruggekomen. De rechtbank gaat daarom uit van het juridisch kader zoals de Afdeling deze heeft geformuleerd in haar uitspraak van 9 oktober 2024. Het is de rechtbank niet gebleken dat het juridisch kader anders moet zijn in zaken waarin een andere lidstaat een visum heeft afgegeven op grond van een paspoort.

Toepassing van het juridisch kader op het geval van eiser

8. Het is in beginsel aan eiser om zijn identiteit, waaronder zijn geboortedatum, aannemelijk te maken. De minister moet eiser tegemoetkomen in de

bewijslast, gelet op de moeilijke bewijspositie waarin hij zich bevindt.7 Het is daarom aan de minister om onderzoek te doen naar de leeftijd van eiser. De minister heeft hierbij volstaan met een verwijzing naar de leeftijdsregistratie in Frankrijk, die is gebaseerd op een paspoort. De minister kan zich echter niet beroepen op het interstatelijk vertrouwensbeginsel als hij bij de beoordeling van de leeftijd van een vreemdeling een leeftijdsregistratie in een andere EU-lidstaat betrekt.8 Als een leeftijdsregistratie is gebaseerd op een brondocument, dan zal hij hierover navraag moeten doen bij de betreffende lidstaat en nader moeten

6 ECLI:NL:RVS:2019:661.

7 ECLI:NL:RVS:2024:3992, overweging 7.1.

8 ECLI:NL:RVS:2024:3992, overweging 6.9.

toelichten waarom hij daaraan al dan niet een bepaalde waarde hecht.9

8.1.

De minister heeft het paspoort van eiser niet op echtheid kunnen onderzoeken. Dat de minister ervan mocht uitgaan dat eiser meerderjarig is, alleen omdat eiser zonder problemen heeft kunnen reizen met een paspoort waarop een meerderjarige leeftijd staat, is hiertoe onvoldoende. De rechtbank verwijst hierbij naar de uitspraak van de Afdeling van 20 maart 2025.10

8.2.

Ook moet de minister steeds alle feiten en omstandigheden meewegen bij het beoordelen van de leeftijd van een vreemdeling die stelt minderjarig te zijn. De minister moet bij deze beoordeling ook eventuele overgelegde bewijsmiddelen betrekken.11 Eiser heeft met de vertaalde kopie van een document van de Iraanse rechtbank een (begin van een) onderbouwing gegeven dat hij minderjarig is. Uit eisers betoog, dat met de uitspraak van de Iraanse rechtbank is onderbouwd, maakt de rechtbank op dat het paspoort waarmee hij Frankrijk is ingereisd weliswaar echt is, maar frauduleus is verkregen. Hoewel het een kopie van een rechtbankdocument heeft overgelegd en geen origineel document, dient de minister dit ook in zijn beoordeling te betrekken.12

Tussenconclusie

9. De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de leeftijd van eiser. De minister heeft ten onrechte geen navraag gedaan naar de leeftijdsregistratie in Frankrijk bij de autoriteiten van Frankrijk. De minister heeft enkel vertrouwd op de juistheid van de leeftijdsregistratie in Frankrijk. Omdat de registratie in Frankrijk is gebaseerd op een EU-VIS treffer, waar een (authentiek) paspoort aan ten grondslag ligt, heeft de minister geen leeftijdsschouw uitgevoerd. Volgens Werkinstructie 2025/1 Leeftijdsbepaling wordt in beginsel geen leeftijdsschouw uitgevoerd als sprake is van een EU-VIS treffer en een afgegeven visum. 13 Gelet op de presumptie van minderjarigheid bij twijfel over de leeftijd van eiser, de kwetsbare positie van minderjarigen, de lastige bewijspositie van asielzoekers in dit soort zaken, de gestelde psychische kwetsbaarheid en de gestelde wekelijkse bezoeken aan een psycholoog, het gestelde belang van verblijf bij de kennis van de vader waar eiser, de negatieve ervaringen in Frankrijk en het betoog van eiser dat zijn paspoort weliswaar echt is maar is gebaseerd op een bewust verkeerde geboortedatum, is de rechtbank van oordeel dat de minister onzorgvuldig heeft gehandeld door de leeftijd van eiser niet verder te onderzoeken.

9.1.

De minister moet daarom een nieuw besluit nemen, met inachtneming van deze uitspraak. De kopie van de uitspraak van de Iraanse rechtbank, waaruit volgt dat eiser geregistreerd moet zijn als minderjarige, moet hierbij worden betrokken. De minister dient ook een leeftijdsschouw uit te (laten) voeren en de uitkomst hiervan te betrekken in het nieuw te nemen besluit. Hoewel uit de WI 2025/1 volgt dat een leeftijdsschouw in beginsel niet nodig is in zaken met een EUVIS-treffer en een afgegeven visum, ziet de rechtbank in het geval van eiser reden voor de minister om hiervan af te wijken en terug te vallen op het

9 ECLI:NL:RVS:2024:3992, overweging 7.3.

10 ECLI:NL:RVS:2025:1193.

11 ECLI:NL:RVS:2024:3992, overweging 7.3.

12 Zie ter vergelijking de uitspraak van de Afdeling van 18 november 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4682.

13 WI 2025/1 Leeftijdsbepaling (update i.v.m Migratiepact) - Immigratie- en Naturalisatiedienst, pagina 3.

in de WI 2025/1 voorgeschreven algemene uitgangspunt dat iedere alleenstaande minderjarige vreemdeling die zijn gestelde minderjarigheid niet kan aantonen met bewijsmiddelen bij binnenkomst wordt geschouwd.14 Eiser heeft namelijk gemotiveerd betwist dat de leeftijd horende bij de EUVIS-treffer en het afgegeven visum juist is.

10. Omdat de minister een nieuw besluit moet nemen, behoeven de overige beroepsgronden geen bespreking.

Conclusie en gevolgen

11. Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met het beginsel van zorgvuldigheid, als bedoeld in artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten of zelf een beslissing te nemen. Ook draagt de rechtbank niet aan de minister op om het gebrek te herstellen met een betere motivering of een ander besluit (een zogenoemde bestuurlijke lus). Dit omdat dit volgens de rechtbank geen doelmatige en efficiënte manier is om de zaak af te doen.

11.1.

De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht dat de minister een nieuw besluit moet nemen en daarbij rekening houdt met deze uitspraak. De rechtbank geeft de minister hiervoor acht weken.

11.2.

Omdat het beroep gegrond is krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten.

11.3.

De minister moet deze vergoeding betalen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt eiser een vast bedrag per proceshandeling. De gemachtigde heeft een beroepschrift ingediend en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. Dat zijn twee proceshandelingen met een waarde van € 934,- per handeling. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 1.868,-.

14 WI 2025/1 Leeftijdsbepaling (update i.v.m Migratiepact) - Immigratie- en Naturalisatiedienst, pagina 3:

“Iedere amv die zijn gestelde minderjarigheid niet kan aantonen met bewijsmiddelen, wordt bij binnenkomst geschouwd. Een schouw vindt ook plaats als overgelegde identiteitsdocumenten nog niet zijn onderzocht op authenticiteit.”

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart het beroep gegrond;
  • vernietigt het bestreden besluit van 25 augustus 2026;
  • draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op de aanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;
  • veroordeelt de minister tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M.M. Heppe, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.W.M. Engels, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

03 november 2026

Documentcode: [documentcode]

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.