Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 10 november 2026 – Marokko, afwijzing visum kort verblijf, beroep ongegrond
ECLI:NL:RBDHA:2026:33420Zaaknummer NL25.49076
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Publicatiedatum
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.49076
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Marokko, afwijzing visum kort verblijf, beroep ongegrond.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.E.J.M. Gielen, rechter, in aanwezigheid van mr. D.N. van Essen, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL25.49076
V-nummer: [v-nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] ,
geboren op [geboortedag] 1992, van Marokkaanse nationaliteit, eiser
(gemachtigde: mr. A. El Yahiaoui),
en
de minister van Buitenlandse Zaken, verweerder(gemachtigde: mr. G.F. Meiland).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn aanvraag om een visum voor kort verblijf.
Bij besluit van 13 maart 2025 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser afgewezen. Het daartegen gemaakte bezwaar is bij besluit van 14 september 2025 (het bestreden besluit) kennelijk ongegrond verklaard.
Op 8 oktober 2025 heeft de rechtbank het beroepschrift van eiser ontvangen. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 12 oktober 2026. Hieraan hebben deelgenomen: mr. A. Agayev, kantoorgenoot van de gemachtigde van eiser, en de gemachtigde van verweerder.
Eiser is wegens betalingsonmacht vrijgesteld van de verplichting om griffierecht te betalen.
Beoordeling door de rechtbank
Achtergrond
2. Eiser heeft op 3 maart 2025 verzocht om afgifte van een visum voor kort verblijf bij [referente] (hierna: referente) voor de periode van 16 april 2025 tot en met 31 mei 2025 met als doel familiebezoek.
Besluitvorming
3. Verweerder heeft de aanvraag afgewezen omdat het doel en de omstandigheden van het verblijf onvoldoende zijn aangetoond. De relatie tussen eiser en referente is niet aannemelijk gemaakt middels objectiveerbare bewijsstukken, terwijl deze relatie te maken heeft met eisers reden voor de reis. Ook bestaat er redelijke twijfel over het voornemen om tijdig terug te keren, omdat eiser onvoldoende heeft aangetoond dat er sprake is van sociale en economische binding met Marokko. Wat betreft de sociale binding, betrekt verweerder dat eiser geen verantwoordelijkheid voor een eigen gezin in Marokko draagt. Verweerder stelt dat de zorg die eiser voor zijn moeder draagt niet specifiek genoeg is en zij is niet uitsluitend van hem afhankelijk. Wat betreft de economische binding, is niet aangetoond dat eiser een regelmatig en substantieel inkomen genereert uit zijn onderneming om zelfstandig in zijn inkomen te voorzien.
Standpunt eiser
4. Eiser stelt zich op het standpunt dat verweerder de hoorplicht heeft geschonden. Volgens eiser had hij verweerder door te horen meer duidelijkheid kunnen verschaffen over het doel en de omstandigheden van zijn verblijf en zijn sociale en economische binding met Marokko.
Verder stelt eiser dat hij de sociale en economische binding met Marokko wel degelijk heeft onderbouwd. Hoewel eiser ongehuwd is en geen kinderen heeft, is zijn moeder wel op hem aangewezen. Eiser heeft een medische verklaring overgelegd waaruit blijkt dat hij zijn moeder begeleidt naar medische afspraken wegens haar diabetes, ook heeft hij een gelegaliseerde verklaring overgelegd waaruit blijkt dat hij de enige is die zorg draagt voor zijn moeder wat betreft voeding, medicatie en huisvesting. Daarnaast is eiser financieel gebonden aan Marokko, waar hij ondernemer is. Om zijn economische activiteiten aan te tonen is een groot aantal stukken aangeleverd. Ook geeft eiser aan dat in Marokko betalingen in contanten nog zeer gebruikelijk zijn, wat verklaart waarom het geld wordt verzameld en in grotere bedragen op de bank wordt gezet.
Oordeel van de rechtbank
Doel en omstandigheden
5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat eiser het doel en omstandigheden van het beoogde verblijf niet aannemelijk heeft gemaakt. Eiser heeft in bezwaar een eigen verklaring van verwantschap van 28 februari 2025 overgelegd, waarin staat vermeld dat de moeder van referente familie is van eiser. De rechtbank volgt verweerder in zijn standpunt dat dit onvoldoende is om de familierechtelijke relatie met referente aannemelijk te maken. In de verklaring wordt niet expliciet aangegeven wat de familiebanden zijn met referente. Dat eiser zich in dit verband in algemene zin op de hoorplicht beroept, neemt niet weg dat het aan eiser is om zijn familieband aannemelijk te maken. Daar is eiser niet in geslaagd. Daarbij betrekt de rechtbank ook dat eiser gedurende de procedure wisselende informatie heeft gegeven over bij wie hij zal verblijven.
Sociale en economische binding
6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich ook op het standpunt mogen stellen dat de sociale binding van eiser met Marokko onvoldoende aannemelijk is gemaakt. Op basis van het gegeven dat er nog zussen van eiser in Marokko verblijven, heeft verweerder niet zonder meer hoeven aannemen dat de sociale binding van eiser met Marokko zodanig sterk is dat terugkeer is gewaarborgd. De gestelde ondersteuning van eisers moeder is immers dermate algemeen dat niet inzichtelijk gemaakt kan worden dat deze ondersteuning niet door andere personen kan worden geboden. Verweerder heeft mogen betrekken dat eiser niet met stukken heeft onderbouwd dat hij de enige is die de zorg voor zijn moeder kan en moet verlenen.
De rechtbank oordeelt ten aanzien van de economische binding dat verweerder zich op het standpunt heeft mogen stellen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij over een regelmatig en substantieel inkomen beschikt en op basis hiervan voldoende economisch gebonden is aan Marokko dat tijdige terugkeer gewaarborgd is. Eiser heeft weliswaar documenten overgelegd waaruit blijkt dat hij een onderneming op zijn naam heeft staan bij de Marokkaanse Kamer van Koophandel, maar de facturen geven de rechtbank niet genoeg inzicht in deze onderneming. De rechtbank acht het aannemelijk dat een deel van de betalingen in Marokko contant plaatsvindt. De bedragen op de facturen die per bankoverschrijving zijn betaald, zijn echter niet terug te vinden op de overgelegde bankafschriften. Daardoor is de gestelde bedrijfsactiviteit niet aannemelijk gemaakt. Verder blijkt uit de stukken dat eiser een aanzienlijk saldo op zijn bankrekening heeft staan. Eiser heeft niet toegelicht waarom hij hier niet vanuit Nederland over zou kunnen beschikken, waardoor dit niet zonder meer wijst op een economische binding met Marokko.
Hoorplicht
7. Het is vaste rechtspraak van de Afdeling[_d6d14a9a-f53b-4bf9-9269-6c8bd53b9a56]dat het horen in bezwaar als uitgangspunt moet worden genomen.[_4a62943f-74b8-4972-9237-2061973e4791] Hierop kan slechts een uitzondering worden gemaakt als er op grond van artikel 7:3, onder b, van de Awb[_c9dfbe5a-e44f-4a15-a675-7904883e0914] op voorhand redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is dat het in bezwaar aangevoerde niet tot een ander standpunt kan leiden dan in het primaire besluit.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat sprake is van een kennelijk ongegrond bezwaar en dat daarom van het horen kon worden afgezien. Gelet op wat hiervoor onder 5 tot en met 6.2 is overwogen, bestond er op basis van hetgeen in bezwaar is aangevoerd ten aanzien van het doel en de omstandigheden en de sociale en economische binding redelijkerwijs geen twijfel over de uitkomst van de bezwaarprocedure.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de aanvraag van eiser in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.E.J.M. Gielen, rechter, in aanwezigheid van mr. D.N. van Essen, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Voetnoten
- De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
- Uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1918.
- Algemene wet bestuursrecht.
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.