Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 11 november 2026 – Bewaring – eerste beroep – ongegrond – geen pkv

ECLI:NL:RBDHA:2026:33210Zaaknummer NL26.66163

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
11 november 2026
Publicatiedatum
11 november 2026
Zaaknummer
NL26.66163
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 67 Vw
Zittingsplaats
Middelburg
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

Bewaring – eerste beroep – ongegrond – geen pkv

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan op 11 november 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.

Deze uitspraak is bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , eiser V-nummer: [v-nummer]
  2. Procesverloop
  3. Beoordeling door de rechtbank
  4. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.66163

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiser V-nummer: [v-nummer]

(gemachtigde: mr. R.W. Koevoets),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. J.A.A. Willems).

Procesverloop

Met het bestreden besluit van 30 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw[_a425a5af-4d47-47a6-bda3-745c3d00e294] en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt tevens aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiser heeft zijn gronden van beroep ingediend. verweerder heeft een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek op 9 november 2026 gesloten. .

Beoordeling door de rechtbank

1. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.[_1409118e-8b17-4cae-b3b1-ea32ae817f38] Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.[_7f3bcac9-e109-4864-8292-9d73050d11f8] Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.[_0dcf2340-e751-4bb9-b276-e11429000520] De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.[_e4c5468a-2c83-4864-85ae-8d123b202c04]

2. Uit de stukken in het dossier volgt dat eisers rechtmatig verblijf in Nederland bij beschikking van 18 oktober 2019 is geëindigd en dat hij daarbij ongewenst is verklaard. De maatregel berust in zoverre dan ook op een juiste wettelijke grondslag. In de maatregel staat verder dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:

- a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt; - b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; - g. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Vw dan wel toepassing is gegeven aan artikel 67a van de Wet, of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van die wet; - p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; - r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; - s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

3. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die aan de maatregel ten grondslag liggen inhoudelijk niet heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat in ieder geval grond a en b juist zijn en voor zover nodig afdoende zijn toegelicht in de maatregel. Deze gronden zijn voldoende om de maatregel te kunnen dragen. Daarom wordt aangenomen dat er een risico op onderduiken en ontwijken of belemmeren van de uitzettingsprocedure bestaat. De overige gronden behoeven geen verdere bespreking omdat dit niet kan leiden tot een andere uitkomst.

4. Anders dan eiser meent werkt verweerder voldoende voortvarend aan eisers uitzetting naar Polen door op 4 november 2026 een vertrekgesprek te voeren met eiser en op 5 november 2026 een lp[_35c3406b-9fff-44ab-8642-82af67608873] aan te vragen bij de Poolse autoriteiten. Dat volgens eiser al bij zijn strafrechtelijke aanhouding op 29 oktober 2026 duidelijk was dat hij geen verblijfsrecht had en ook zijn nationaliteitsgegevens bekend waren vanwege zijn Poolse identiteitsbewijs maakt het voorgaande niet anders. Eisers identiteitsdocument was immers verstreken ten tijde van zijn inbewaringstelling. Verweerder is verder afhankelijk van de medewerking van de Poolse autoriteiten voor het verkrijgen van een vervangend reisdocument. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder meer of andere uitzettingshandelingen had moeten verrichten.

5. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de vreemdelingenbewaring onrechtmatig is.

6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan op 11 november 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.

Deze uitspraak is bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Vreemdelingenwet 2000.
  2. Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.
  3. Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.
  4. Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.
  5. Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.
  6. Lassez-passer.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.