Uitspraak · Omgevingsrecht
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026 – Beroep ongegrond
ECLI:NL:RBDHA:2026:33182Zaaknummer SGR 26/230
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Publicatiedatum
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- SGR 26/230
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 8:1 Awb
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Beroep ongegrond. Eiseres kan op grond van het afstand- en zichtcriterium niet als belanghebbende in de zin van de Awb worden aangemerkt. Het is niet aannemelijk geworden dat eiseres ter plaatse van haar woning als gevold van de vergunde installaties geluidhinder van enige betekenis ondervindt. Voor zover het college heeft nagelaten de ontvankelijkheid van de medeondertekenaars te beoordelen, heeft dit geen gevolgen voor de belanghebbendheid van eiseres. Het college mocht het bezwaar van eiseres dan ook niet-ontvankelijk verklaren.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meessen, rechter, in aanwezigheid van
mr. E.M.J. Kemper, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 26/230
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 november 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
en
het college van burgemeester en wethouders van Teylingen, het college
(gemachtigden: D. van den Berg en K.E. van der Meulen).
Als derde-partij neemt aan de zaak deel: [derde-partij] uit [plaats] (vergunninghouder)
(gemachtigde: mr. A.P. IJkelenstam).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het beroep van eiseres tegen de verleende omgevingsvergunning voor het legaliseren van de aangebrachte verdampingscondensor en de luchtbehandelingsinstallaties en het aanbrengen van een afscherming om de bestaande verdampingscondensor op de locatie [adres 1] . Eiseres is het hier niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de verleende omgevingsvergunning.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college het bezwaar van eiseres niet-ontvankelijk mocht verklaren. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Op 11 april 2024 heeft vergunninghouder een omgevingsvergunning aangevraagd voor het legaliseren van de aangebrachte verdampingscondensor en de luchtbehandelingsinstallaties en het aanbrengen van een afscherming om de bestaande verdampingscondensor op de locatie [adres 1] .
Met het besluit van 22 mei 2025 (het primaire besluit) heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning verleend.
Met het besluit van 1 december 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eiseres heeft het college het bezwaarschrift niet-ontvankelijk verklaard en het primaire besluit in stand gelaten.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Eiseres heeft nadere stukken overgelegd.
Het college heeft gereageerd met een verweerschrift.
Vergunninghouder heeft schriftelijk gereageerd op het beroep.
De rechtbank heeft het beroep op 24 september 2026 op zitting behandeld. Eiseres heeft hieraan deelgenomen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden, vergezeld door [naam 1] . Namens vergunninghouder is [naam 2] verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde en vergezeld door [naam 3] .
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Vergunninghouder exploiteert een inrichting voor het produceren van gekoelde salades, dips, tapas en vleeswaren aan de [adres 1] . Hij heeft in 2020 de bestaande verdampingscondensors om technische en milieutechnische redenen vervangen. Daarnaast heeft hij de bestaande luchtbehandelingsinstallaties om technische, milieutechnische en luchtkwaliteitsredenen vervangen.
Eiseres woont aan de [adres 2] . Op 14 september 2023 heeft zij bij de Omgevingsdienst West-Holland (de Omgevingsdienst) nagevraagd of voor installatie 1 op het dak van vergunninghouder een omgevingsvergunning is verleend.
Op 22 november 2023 is geconstateerd dat de installaties op het dak van vergunninghouder zonder de vereiste omgevingsvergunning zijn gerealiseerd. Naar aanleiding van deze constatering heeft het college op 1 maart 2024 een waarschuwingsbrief aan vergunninghouder gestuurd. Hierin is aangegeven dat vergunninghouder ter legalisering van de installaties een omgevingsvergunning kan aanvragen. Vergunninghouder heeft vervolgens op 11 april 2024 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het legaliseren van de aangebrachte verdampingscondensor en de luchtbehandelingsinstallaties en het aanbrengen van een afscherming om de bestaande verdampingscondensor.
Op 17 september 2024 heeft de Omgevingsdienst een advies ruimtelijke ontwikkeling aan het college uitgebracht. Hierin heeft de Omgevingsdienst geconcludeerd dat een alles omvattend akoestisch onderzoek uitgevoerd dient te worden waarin alle milieubelastende activiteiten en functioneel ondersteunende activiteiten worden meegenomen, om aan te tonen dat vergunninghouder aan de van toepassing zijnde geluidsnormen kan voldoen en dat sprake is van een gezonde leefomgeving ter plaatse van de omliggende woningen.
Op verzoek van vergunninghouder heeft RBK Milieu Advies B.V. op 15 oktober 2024 een geluidsonderzoek uitgebracht. Met dit geluidsonderzoek is geconcludeerd dat vergunninghouder zowel op de omliggende burgerwoningen als op de bedrijfswoningen voldoet aan de normstelling voor het langtijdgemiddeld beoordelingsniveau en voor de maximale geluidsniveaus.
Op 4 november 2024 heeft de Omgevingsdienst een aanvullend advies ruimtelijke ontwikkeling aan het college uitgebracht. Hierin is bevestigd dat vergunninghouder zowel op de omliggende burgerwoningen als op de bedrijfswoningen kan voldoen aan de normstelling voor het langtijdgemiddeld beoordelingsniveau en het maximale geluidniveau. Het geluidaspect vormt daarom volgens de Omgevingsdienst geen belemmering voor de legalisatie van de dakinstallaties.
Met het primaire besluit van 22 mei 2025 heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning verleend.
Op 28 juli 2025 heeft de Omgevingsdienst een meetrapport uitgebracht. Hierin is geconcludeerd dat op korte afstand van vergunninghouder aantoonbaar laagfrequent geluid is gemeten, maar dat in het plukbos nabij de dichtstbijzijnde woning aan de [adres 3] geen aantoonbaar laagfrequent geluid meer aanwezig is. De gemeten geluidswaarden van vergunninghouder blijven onder de grenswaarde.
Naar aanleiding van het bezwaar van eiseres heeft de Omgevingsdienst op 17 september 2025 een geluidsadvies uitgebracht met betrekking tot het rapport van RBK Milieu Advies B.V. van 15 oktober 2024. Uit het advies van de Omgevingsdienst volgt dat de door eiseres ingediende bezwaren geen aanleiding geven tot aanvulling of wijziging van het door RBK uitgevoerde onderzoek. Volgens de Omgevingsdienst voldoen zowel de aanvraag van vergunninghouder als de bijgevoegde akoestische onderzoeken aan de gestelde eisen. De aangevraagde situatie past binnen de geldende geluidsnormen en richtwaarden voor laagfrequent geluid.
Juridisch kader
4. Met de inwerkingtreding van de Omgevingswet (Ow) op 1 januari 2024 heeft iedere gemeente van rechtswege een omgevingsplan dat geldt voor het gehele grondgebied. In het tijdelijke deel van dit omgevingsplan zijn onder meer de bestemmingsplannen opgenomen die vóór 1 januari 2024 golden. Ter plaatse van het bouwplan geldt het bestemmingsplan ‘Bedrijventerrein Teylingen.’ Dit bestemmingsplan maakt dan ook onderdeel uit van het tijdelijke deel van het omgevingsplan van de gemeente Teylingen.
De gronden waarop de aanvraag ziet, hebben de bestemming ‘Bedrijf – 1.’ De gronden zijn voorzien van de functieaanduiding ‘bedrijf tot en met categorie 4.1.’ Verder is voor de gronden een maximum bouwhoogte van 12 meter vastgesteld.
Ingevolge artikel 4.1, aanhef en onder d, van de planregels zijn ter plaatse van de aanduiding 'bedrijf tot en met categorie 4.1' bedrijven uit ten hoogste categorie 4.1 van de Staat van Bedrijfsactiviteiten - 'bedrijventerrein' of bedrijven uit ten hoogste een subcategorie hoger dan deze categorie die naar aard en invloed op de omgeving (gelet op de specifieke werkwijze of bijzondere verschijningsvorm) geacht kan worden te behoren tot categorie 4.1, toegestaan.
Ingevolge artikel 4.2.1, onder b, van de planregels bedraagt de bouwhoogte van gebouwen en overkappingen maximaal de ter plaatse van de aanduiding ‘maximaal bouwhoogte (m)’ aangegeven bouwhoogte.
Ingevolge artikel 22.63, eerste lid, van de planregels is, met het oog op het voorkomen of het beperken van geluidhinder, het geluid van een activiteit die wordt verricht op een Activiteitenbesluit – bedrijventerrein op een geluidgevoelig gebouw op dat terrein niet hoger dan de waarde bedoeld in tabel 22.3.1:
Ingevolge artikel 5.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Ow is het verboden zonder omgevingsvergunning een omgevingsplanactiviteit te verrichten.
Ingevolge artikel 8.0a, tweede lid, van het Besluit kwaliteit leefomgeving (Bkl) wordt, voor zover de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op een buitenplanse omgevingsplanactiviteit, de omgevingsvergunning alleen verleend met het oog op een evenwichtige toedeling van functies aan locaties.
De beroepsgronden van eiseres
5. Eiseres betoogt dat het college haar bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. Volgens eiseres heeft het college onvoldoende rekening gehouden met de zichtbaarheid en ruimtelijke uitstraling van de vergunde dakinstallaties. Uit de door haar overgelegde afbeeldingen blijkt namelijk dat de installaties duidelijk zichtbaar boven de daklijn uitsteken. Het college heeft bovendien nagelaten de zichtbaarheid per installatie afzonderlijk te beoordelen. Verder is uitgegaan van een onjuiste maatvoering. Volgens eiseres heeft het college erkend dat installatie 2 niet 70 centimeter, maar 3,05 meter boven de maximale bouwhoogte uitsteekt. Deze afwijking is volgens haar van belang voor de beoordeling van de zichtbaarheid en ruimtelijke uitstraling. Ook betoogt eiseres dat het college het zichtcriterium ten onrechte heeft gewijzigd door in bezwaar niet langer het zicht vanaf de openbare weg, maar het zicht vanuit haar woning doorslaggevend te achten. Eiseres betwist verder dat het college het aspect geluid op juiste wijze bij de beoordeling van haar belanghebbendheid heeft betrokken. Het meetrapport van 28 juli 2025 ziet volgens haar uitsluitend op het geluid van geparkeerde koelwagens en niet op de vergunde dakinstallaties. Daarnaast ontbreekt volgens eiseres een deugdelijke en controleerbare beoordeling van laagfrequent geluid en is bij de metingen uitgegaan van een onjuiste windrichting, waardoor de meetresultaten niet representatief zijn. Bovendien heeft het college miskend dat het bezwaarschrift door 28 omwonenden is ondertekend, van wie een deel op minder dan 500 meter van de vergunde locatie woont. Het college had volgens haar de belanghebbendheid van deze medeondertekenaars afzonderlijk moeten beoordelen.
Het standpunt van het college
6. Het college stelt zich op het standpunt dat eiseres niet als belanghebbende kan worden aangemerkt. Daarbij acht het college van belang dat haar woning op ongeveer 587 meter van vergunninghouder ligt en dat zij hier vanuit haar woning geen of slechts zeer beperkt zicht op heeft. Tussen haar woning en de locatie bevinden zich onder meer een tuin, een park met hoge bomen, water, een geluidwal, een drukke weg en een weiland. Deze obstakels ontnemen het zicht van eiseres op de vergunde installaties. Het college erkent dat bij de primaire besluitvorming van een onjuiste maatvoering is uitgegaan, maar stelt dat dit niet zonder meer betekent dat de installaties vanuit de woning van eiseres zichtbaar zijn of dat het akoestisch onderzoek ondeugdelijk is. Volgens het college blijkt uit het akoestisch onderzoek van RBK Milieu Advies B.V. van 15 oktober 2024 dat aan de toepasselijke geluidnormen wordt voldaan. Eiseres heeft geen deskundig tegenrapport overgelegd waaruit blijkt dat bij haar woning laagfrequent geluid waarneembaar is dat tevens aan de vergunde installaties kan worden toegeschreven. Daarbij wijst het college erop dat ook andere bedrijfsinstallaties in de omgeving laagfrequent geluid kunnen veroorzaken. Bovendien heeft de Omgevingsdienst in de bezwaarprocedure aanvullend onderzoek verricht, waarvan de resultaten zijn vastgelegd in het meetrapport van 28 juli 2025. Omdat voor laagfrequent geluid in Nederland geen wettelijk voorgeschreven beoordelingskader bestaat, heeft de Omgevingsdienst aansluiting gezocht bij de NSG-richtlijn Laagfrequent Geluid.
Is eiseres ontvankelijk in haar bezwaar?
7. Ingevolge artikel 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan uitsluitend een belanghebbende tegen een besluit beroep instellen.
Ingevolge artikel 1:2, eerste lid, van de Awb wordt onder belanghebbende verstaan degene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken. Een natuurlijk persoon moet een voldoende objectief en actueel, eigen en persoonlijk belang hebben dat rechtstreeks wordt geraakt door het bestreden besluit en hem in voldoende mate onderscheid van anderen.
Het uitgangspunt is dat degene die rechtstreeks feitelijke gevolgen ondervindt van een activiteit die het besluit toestaat, in beginsel belanghebbende is bij dat besluit. Het criterium ‘gevolgen van enige betekenis’ dient als correctie op dit uitgangspunt. Indien iemand geen of dermate geringe gevolgen van enige betekenis ondervindt, heeft hij geen persoonlijk belang bij dat besluit. Hij onderscheidt zich in dat geval onvoldoende van anderen. Bij de beoordeling of er sprake is van gevolgen van enige betekenis, wordt acht geslagen op de factoren afstand tot, zicht op, planologische uitstraling van en milieugevolgen die het besluit toestaat. Ook de aard, intensiteit en frequentie van de feitelijke gevolgen kunnen van belang zijn.[_95bdeeea-b2d4-4282-83bf-35990d659b97]
Verder volgt uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) dat het college in beginsel mag afgaan op een deskundigenadvies, nadat het is nagegaan of dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten. Het overnemen van een deskundigenadvies behoeft in beginsel geen nadere toelichting. Dit is anders als een andere partij een advies van een andere deskundig te achten persoon of instantie heeft overgelegd of concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de zorgvuldigheid van de totstandkoming van het advies, de begrijpelijkheid van de in het advies gevolgde redenering of het aansluiten van de conclusies daarop naar voren heeft gebracht.[_bf666529-a47a-40a3-8949-83bc1697f89c]
Afstand en zicht
De rechtbank volgt eiseres niet in haar betoog dat het college bij de beoordeling van haar belanghebbendheid ten onrechte doorslaggevende betekenis heeft toegekend aan het zicht vanuit haar woning in plaats van het zicht vanaf de openbare weg. Bij de beoordeling of eiseres feitelijke gevolgen van enige betekenis ondervindt, is van belang welke gevolgen zij ondervindt op de plaats waar haar woon- en leefbelangen zich afspelen. Het college heeft daarom het zicht vanuit de woning bij de beoordeling mogen betrekken. De woning van eiseres ligt op ongeveer 587,27 meter van vergunninghouder. Daartussen bevinden zich onder meer een park met hoge bomen, een geluidwal en een drukke weg. Voor zover eiseres stelt dat zij vanuit haar woning zicht heeft op de installaties en vanuit haar slaapkamerraam de verlichting daarvan kan waarnemen, is de rechtbank van oordeel dat dit zicht, gelet op de afstand en aanwezige obstakels, dermate beperkt is dat dit geen gevolgen van enige betekenis oplevert.
Dat het college gedurende de primaire besluitvorming van een onjuiste maatvoering van installatie 2 is uitgegaan, leidt niet tot een ander oordeel. Hoewel het college heeft erkend dat deze installatie hoger is dan waarvan aanvankelijk werd uitgegaan, betekent dit niet zonder meer dat eiseres vanuit haar woning of tuin zodanig zicht heeft op de installaties dat zij daarvan gevolgen van enige betekenis ondervindt. Dat dit zo is, is in deze zaak in elk geval niet gebleken. Evenmin maakt de hiervoor al genoemde onjuiste maatvoering van installatie 2 dat het akoestisch onderzoek ondeugdelijk is als het gaat om de gemeten geluidswaarden.
Gelet op het voorgaande kan eiseres op grond van het afstand- en zichtcriterium dan ook niet als belanghebbende in de zin van de Awb worden aangemerkt bij het bestreden besluit.
Geluid
De rechtbank stelt vast dat uit de ruimtelijke onderbouwing van de Omgevingsdienst van 4 november 2024 en het akoestisch onderzoek van RBK Milieu Advies B.V. van 15 oktober 2024 volgt dat ter plaatse van de omliggende burger- en bedrijfswoningen kan worden voldaan aan de geldende normen voor het langtijdgemiddeld beoordelingsniveau en het maximale geluidniveau. Uit het meetrapport van 28 juli 2025 blijkt verder dat op korte afstand van vergunninghouder weliswaar laagfrequent geluid meetbaar is, maar dat dit geluid niet aantoonbaar is waargenomen in het plukbos bij de dichtstbijzijnde woning aan de [adres 3] , op ongeveer 418 meter afstand van vergunninghouder. De gemeten waarden blijven bovendien onder de gehanteerde grenswaarden. In het geluidsrapport van 17 september 2025 heeft de Omgevingsdienst bevestigd dat de installaties aan de gehanteerde geluidsnormen voldoen.
Eiseres heeft ter onderbouwing van de door haar gestelde geluidshinder verschillende beeld- en geluidsopnamen overgelegd. Naar het oordeel van de rechtbank tonen de opnamen die op en nabij het bedrijventerrein zijn gemaakt niet aan dat eiseres ter plaatse van haar woning geluidshinder ondervindt. Ten aanzien van de opname die eiseres vanuit haar tuin heeft gemaakt, kan niet worden vastgesteld of het daarop hoorbare geluid afkomstig is van de installaties van vergunninghouder of van andere geluidbronnen in de omgeving.
Voor zover eiseres betoogt dat het onderzoek naar laagfrequent geluid ondeugdelijk is uitgevoerd, overweegt de rechtbank als volgt. Uit het meetrapport van 28 juli 2025 blijkt dat de Omgevingsdienst op 16 maart 2025, 2 juli 2025 en in de nacht van 4 op 5 juli 2025 geluidmetingen heeft verricht. In het rapport zijn de gebruikte meetinstrumenten en meetmethoden, de meetomstandigheden en de meetresultaten beschreven. Omdat voor laagfrequent geluid in Nederland geen afzonderlijke wettelijke geluidnormen gelden, heeft de Omgevingsdienst voor de beoordeling daarvan aansluiting gezocht bij de NSG-richtlijn Laagfrequent Geluid, waarbij de hoorbaarheid is beoordeeld aan de hand van de 90%-gehoordrempel van een doorsnee groep oudere personen tussen de 50 en 60 jaar. Naar het oordeel van de rechtbank is hiermee voldoende inzichtelijk gemaakt op welke wijze het onderzoek is uitgevoerd en tot welke resultaten dit heeft geleid.
Dat de windrichting tijdens de meting van 16 maart 2025 volgens eiseres onjuist is weergegeven, maakt het voorgaande niet anders. De onjuiste weergave van de windrichting op één meetmoment, mocht dat al zo zijn, betekent niet zonder meer dat de metingen op de andere meetdagen onjuist of onbruikbaar zijn. De rechtbank acht het in dit kader van belang dat het college ter zitting heeft toegelicht dat laagfrequent geluid minder afhankelijk is van de windrichting dan geluid met een hogere frequentie. Ook heeft het college toegelicht dat bij de metingen het geluid integraal is beoordeeld, waarbij alle frequenties, waaronder laagfrequent geluid, zijn meegenomen. De gedane metingen van zowel 16 maart 2025 als 2 juli 2025 zijn allen geëxtrapoleerd naar de dichtstbijzijnde woning [adres 3] . Uit de onderzoeksresultaten blijkt niet van een overschrijding van de geldende geluidnormen, in het bijzonder niet wat betreft laagfrequent geluid.
Verder heeft vergunninghouder ter zitting toegelicht dat het akoestisch onderzoek betrekking heeft op de inrichting als geheel en niet uitsluitend op de vergunde installaties. Ook andere geluidbronnen in de omgeving zijn onderzocht. De rechtbank acht van belang dat op basis van de beschikbare gegevens niet kan worden vastgesteld dat het door eiseres ervaren geluid afkomstig is van de vergunde installaties. Uit de resultaten van het onderzoek volgt dat het zoemende geluid van het bedrijventerrein en andere omgevingsgeluiden significant bijdragen aan het totale geluidsniveau. Bovendien heeft zij geen deskundig tegenrapport overgelegd waaruit blijkt dat de uitgevoerde onderzoeken of de daaraan verbonden conclusies onjuist zijn. De rechtbank ziet in hetgeen eiseres heeft aangevoerd dan ook onvoldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat het college niet van de juistheid van de akoestische onderzoeken mocht uitgaan.
Ook het betoog van eiseres dat het meetrapport van 28 juli 2025 niet in de bezwaarprocedure had mogen worden betrokken, omdat dit na het primaire besluit is opgesteld, slaagt niet. Het rapport is opgesteld naar aanleiding van het bezwaar van eiseres en maakt deel uit van de heroverweging in bezwaar. De enkele omstandigheid dat dit aanvullende onderzoek na het primaire besluit is uitgevoerd, staat er niet aan in de weg dat het college de resultaten daarvan bij de heroverweging heeft betrokken.
Gelet op het voorgaande is niet aannemelijk geworden dat eiseres ter plaatse van haar woning als gevolg van de vergunde installaties geluidhinder van enige betekenis ondervindt.
Medeondertekenaars
Voor zover eiseres betoogt dat de positie van de medeondertekenaars van het bezwaarschrift niet is betrokken bij de ontvankelijkheidsbeoordeling, overweegt de rechtbank als volgt. Het bezwaarschrift is mede ondertekend door 28 omwonenden. Uit de bewoordingen van het bezwaarschrift volgt dat het bezwaar gezamenlijk door eiseres en deze omwonenden is ingediend. Het beroep bij de rechtbank is echter uitsluitend door eiseres ingesteld. In deze procedure ligt dan ook uitsluitend ter beoordeling voor of het college het bezwaar van eiseres op goede gronden niet-ontvankelijk heeft verklaard. Of de overige bezwaarmakers mogelijk wel als belanghebbenden bij het primaire besluit kunnen worden aangemerkt, is voor die beoordeling niet van belang. Voor zover het college heeft nagelaten de ontvankelijkheid van de medeondertekenaars te beoordelen, raakt dat hun rechtspositie en heeft dit geen gevolgen voor de belanghebbendheid van eiseres.
Slotsom
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college eiseres op goede gronden niet als belanghebbende heeft aangemerkt. Het college mocht het bezwaar van eiseres dan ook niet-ontvankelijk verklaren. Het betoog van eiseres slaagt niet. De overige beroepsgronden van eiseres behoeven daarom geen bespreking.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meessen, rechter, in aanwezigheid van
mr. E.M.J. Kemper, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Voetnoten
- Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 5 juni 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2323).
- Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 20 maart 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:1155).
Wetsartikelen in deze uitspraak
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.