Uitspraak · Omgevingsrecht
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026 – Beroep ongegrond
ECLI:NL:RBDHA:2026:33180Zaaknummer SGR 26/1557
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Publicatiedatum
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- SGR 26/1557
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Beroep ongegrond. De minister heeft zich op het standpunt mogen stellen dat de aangevraagde laadvoorzieningen van vergunninghoudster kunnen worden aangemerkt als aanvullende voorzieningen. De minister heeft de gevraagde omgevingsvergunning dan ook mogen verlenen.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meessen, rechter, in aanwezigheid van
mr. E.M.J. Kemper, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 26/1557
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 november 2026 in de zaak tussen
Circle K Nederland B.V., uit Den Haag en [eiser 2] B.V. uit [vestigingsplaats], eisers
(gemachtigde: mr. V.J. Leijh),
en
de minister van Infrastructuur en Waterstaat, de minister
(gemachtigden: mr. B. Geveling en M. Top).
Als derde-partij neemt aan de zaak deel: Fastned B.V. uit Amsterdam, vergunninghoudster
(gemachtigde: mr. L.P.W. Mensink).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het beroep van eisers tegen de verleende omgevingsvergunning aan vergunninghoudster voor het bouwen en instandhouden van een bouwwerk voor het leveren van energie aan voertuigen op de algemene parkeervoorziening van verzorgingsplaats Vanenburg langs de rijksweg A28, ter hoogte van km 39,35 HRR in de gemeente Putten. Eisers zijn het hier niet mee eens. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de verlening van de omgevingsvergunning aan vergunninghoudster.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de gevraagde omgevingsvergunning heeft mogen verlenen. Eisers krijgen dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Op 2 december 2024 heeft vergunninghoudster een omgevingsvergunning aangevraagd voor het bouwen en instandhouden van een bouwwerk voor het leveren van energie aan voertuigen op de algemene parkeervoorziening van verzorgingsplaats Vanenburg langs de rijksweg A28, ter hoogte van km 39,35 HRR in de gemeente Putten.
Met het besluit van 15 juli 2025 (het primaire besluit) heeft de minister de gevraagde omgevingsvergunning verleend.
Met het besluit van 1 december 2025 op de bezwaren van eisers heeft de minister het primaire besluit in stand gelaten.
Eisers hebben beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Vergunninghoudster heeft schriftelijk gereageerd op het beroep.
De minister heeft nadere stukken overgelegd.
De minister heeft gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 24 september 2026 op zitting behandeld. Namens eisers zijn [naam 1] en [naam 2] verschenen, bijgestaan door hun gemachtigde. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden. Vergunninghoudster heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde, vergezeld door [naam 3].
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Vergunninghoudster exploiteert een snellaadnetwerk langs het Europese hoofdwegennet. Zij wenst een energielaadpunt te realiseren op de verzorgingsplaats Vanenburg langs de rijksweg A28, ter hoogte van km 39,95 HRR, in de gemeente Putten. Op deze verzorgingsplaats is reeds een benzinestation als basisvoorziening aanwezig. Achter het benzinestation zijn zes laadplekken gerealiseerd als aanvullende voorziening bij het benzinestation.
In 2012 heeft vergunninghoudster een aanvraag ingediend voor een energielaadpunt als basisvoorziening op de genoemde verzorgingsplaats. Zij heeft het destijds beoogde bouwplan niet kunnen uitvoeren, omdat daarvoor onvoldoende ruimte beschikbaar was op de verzorgingsplaats.
De minister heeft de verzorgingsplaats in 2024 gereconstrueerd en uitgebreid. Naar aanleiding daarvan heeft vergunninghoudster op 2 december 2024 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het bouwen en instandhouden van een bouwwerk voor het leveren van energie aan voertuigen als aanvullende voorziening op de algemene parkeervoorziening van verzorgingsplaats Vanenburg. De aanvraag omvat acht laadplekken, vier laadeilanden, vier y-vormige signings, een lantaarnpaal en mantelbuizen.
Eisers exploiteren de reeds aanwezige voorzieningen op de verzorgingsplaats. [eiser 2] B.V. is vergunninghoudster van het benzinestation. Circle K Nederland B.V. is vergunninghoudster van de bestaande laadvoorziening.
Juridisch kader
4. Ingevolge artikel 5.1, tweede lid, aanhef en onder f, sub 1, van de Ow is het verboden zonder omgevingsvergunning een beperkingengebiedactiviteit met betrekking tot een weg te verrichten.
Ingevolge artikel 8.16, tweede lid, sub c, van het Besluit activiteiten leefomgeving (Bal) geldt het verbod van artikel 5,1, tweede lid, aanhef en onder f, sub 1, van de Ow niet voor activiteiten in het deel van het beperkingengebied dat hoort bij een verzorgingsplaats, tenzij het gaat om:
- het bouwen of in stand houden van een gebouw;
- het bouwen of in stand houden van een bouwwerk voor het leveren van energie aan voertuigen; en
- het herinrichten van de verzorgingsplaats dat nadelige gevolgen kan hebben voor de staat of werking van de weg.
Uit de Kennisgeving Voorzieningen op verzorgingsplaatsen langs rijkswegen (de Kennisgeving) volgt dat op verzorgingsplaatsen langs rijkswegen benzinestations, wegrestaurants, servicestations en, vanaf 10 januari 2012, energielaadpunten als basisvoorzieningen kunnen worden toegestaan.[_96910181-753e-42bb-a1f7-55a9d1774573]
Uit de Kennisgeving volgt dat aanvullende voorzieningen zijn toegestaan mits de verzorgingsplaats daartoe voldoende ruimte biedt, de voorzieningen een functionele relatie hebben met het weggebruik, geen verkeersaantrekkende werking hebben en de verkeersveiligheid niet negatief beïnvloeden.[_1194efb1-36ba-4150-b1ff-6f20e63972f5]
Ingevolge de Kennisgeving wordt bij de beoordeling van de vraag of een voorziening aanvullend is, getoetst aan de volgende criteria:
- de aanvullende voorziening moet bereikbaar zijn via de bestaande infrastructuur. Er is geen sprake van een aanvullende voorziening als voor de bereikbaarheid ervan nieuwe infrastructuur moet worden aangelegd;
- de aanvullende voorziening doet – in het belang van een veilig en doelmatig gebruik – geen afbreuk aan de uniforme en sobere opzet van de verzorgingsplaats. Dit betekent dat een aanvullende voorziening geclusterd moet worden gerealiseerd bij een basisvoorziening (cluster-eis). Dit zal in de meeste gevallen betekenen dat de aanvullende voorziening is gelegen op het perceel van de basisvoorziening, direct aangrenzend aan het perceel van de basisvoorziening of in de nabijheid van het perceel van de basisvoorziening;
- de aanvullende voorziening doet geen functionele afbreuk aan de basisvoorziening waarmee het de in- en uitritten deelt. Dit betekent dat de voor de basisvoorziening kenbare hoofdactiviteit niet kan worden veranderd door de realisatie van aanvullende voorzieningen;
- de aanvullende voorziening leidt er niet toe dat de verkeersstromen in complexiteit toenemen of ten koste gaan van de (verkeers)veiligheid op de verzorgingsplaats. Een aanvullende voorziening mag de doorstroming van de verkeersstromen niet belemmeren;
- de aard van de aanvullende voorziening is aanvullend aan een basisvoorziening. Dit betekent dat het per definitie om een andere voorziening gaat dan de basisvoorziening waarmee het de in- en uitritten deelt (anders is geen sprake van een aanvullende voorziening maar van uitbreiding van de basisvoorziening);
- de aanvullende voorziening gaat in beginsel niet ten koste van bestaande groenvoorzieningen, waterberging, picknickplekken en/of speelplaatsen;
- de aanvullende voorziening mag er niet toe leiden dat niet meer wordt voldaan aan de geldende parkeernorm op grond van het Kader inrichting verzorgingsplaatsen. De kosten van eventuele compensatie van parkeerplaatsen komen voor rekening van de aanvrager.[_1bc60cb2-dbb8-4d22-9643-e20f13643f80]
Afbreuk aan de uniforme en sobere opzet van de verzorgingsplaats
5. Eisers betogen dat de vergunde laadvoorzieningen afbreuk doen aan de uniforme en sobere opzet van de verzorgingsplaats. Volgens hen worden de laadvoorzieningen ten onrechte niet bij de basisvoorziening geclusterd, maar op enige afstand daarvan gerealiseerd op de algemene parkeervoorziening. Ook zou een separate toegangsweg zijn aangelegd, waardoor de samenhang tussen de basisvoorziening en de laadvoorzieningen ontbreekt. Verder stellen eisers dat de situering van de laadvoorzieningen het risico op verkeersongevallen vergroot. Eisers achten het verder van belang dat de uitstraling van de laadvoorzieningen, mede door de y-signings, overeenkomt met die van een basisvoorziening.
De minister stelt zich op het standpunt dat aan de cluster-eis is voldaan. De laadvoorzieningen worden namelijk gerealiseerd op de eerst beschikbare parkeerplaatsen en bevinden zich daarmee in de nabijheid van de basisvoorziening. Dat zij op de algemene parkeervoorziening worden gerealiseerd, staat er op zichzelf niet aan in de weg dat zij als aanvullende voorziening worden aangemerkt. Van een separate toegangsweg is volgens de minister geen sprake, omdat de laadvoorzieningen bereikbaar zijn via de bestaande doorgaande rijroute over de verzorgingsplaats.
Uit de Kennisgeving volgt dat de aanvullende voorziening – in het belang van een veilig en doelmatig gebruik – geen afbreuk mag doen aan de uniforme en sobere opzet van de verzorgingsplaats. Dit betekent dat een aanvullende voorziening geclusterd moet worden gerealiseerd bij een basisvoorziening (cluster-eis). Dit zal in de meeste gevallen betekenen dat de aanvullende voorziening is gelegen op het perceel van de basisvoorziening, direct aangrenzend aan het perceel van de basisvoorziening of in de nabijheid van het perceel van de basisvoorziening.
Tussen partijen is niet in geschil dat de laadvoorzieningen niet op hetzelfde perceel als de basisvoorziening worden gerealiseerd. Op de verzorgingsplaats bevinden zich, naast de algemene parkeervoorziening voor personenauto’s, twee parkeerstroken voor langwerpig verkeer. Hoewel de algemene parkeervoorziening hemelsbreed bezien het verst van de basisvoorziening ligt, is zij, gelet op de bestaande rijroute over de verzorgingsplaats, de eerst beschikbare locatie voor het parkeren van personenauto’s. De rechtbank is van oordeel dat de afstand tussen de basisvoorzienig en de laadvoorzieningen er in dit geval niet aan in de weg staat dat aan de cluster-eis is voldaan. Uit de toelichting op de Kennisgeving volgt dat de omvang en de wijze waarop aanvullende voorzieningen op een verzorgingsplaats kunnen worden gerealiseerd, afhankelijk zijn van de concrete inrichting en omstandigheden ter plaatse. De toepassing van de cluster-eis vergt daarom maatwerk. Dat de laadvoorzieningen als gevolg van de bestaande inrichting op de verzorgingsplaats op enige afstand van de basisvoorziening worden gerealiseerd, betekent daarom niet dat zij reeds daarom niet kunnen worden aangemerkt als een aanvullende voorziening in de nabijheid van de basisvoorziening.
De rechtbank volgt eisers niet in hun betoog dat een separate toegangsweg de samenhang tussen de basisvoorziening en de laadvoorzieningen doorbreekt. Ter zitting hebben eisers erkend dat geen afzonderlijke toegangsweg is aangelegd. Zij doelen op de bestaande aftakking die, vanwege het aantal parkeerplaatsen dat voor de laadvoorziening wordt gebruikt, voornamelijk voor de bereikbaarheid van die voorzieningen lijkt te worden benut. De algemene parkeervoorziening is echter bereikbaar via de doorgaande rijroute over de verzorgingsplaats. Er is dan ook geen sprake van een separate toegangsweg ten behoeve van de vergunde laadvoorzieningen.
In hetgeen door eisers is aangevoerd ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de situering van de laadvoorzieningen de kans op verkeersongevallen vergroot. Daartoe overweegt zij dat eisers niet concreet hebben aangevoerd welke verkeersveiligheidsrisico’s zich op deze verzorgingsplaats zullen voordoen. De enkele verwijzing naar de Memorie van Toelichting op het wetsvoorstel Wet voorzieningen verzorgingsplaatsen is hiervoor onvoldoende.
Voor zover eisers betogen dat de uitstraling van de vergunde laadvoorzieningen overeenkomt met die van de basisvoorziening, overweegt de rechtbank dat de Kennisgeving aan de uitstraling van een aanvullende voorziening geen zelfstandige betekenis toekent. De minister hoefde die uitstraling daarom niet afzonderlijk te betrekken bij de beoordeling of de laadvoorzieningen afbreuk doen aan de uniforme en sobere opzet van de verzorgingsplaats.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de vergunde laadvoorzieningen geen afbreuk doen aan de uniforme en sobere opzet van de verzorgingsplaats. Het betoog van eisers slaagt niet.
Afbreuk aan de kenbare hoofdactiviteit
6. Eisers betogen dat de laadvoorzieningen van vergunninghoudster op een andere locatie worden gerealiseerd dan hun eigen voorzieningen. Volgens hen doet deze situering afbreuk aan de kenbare hoofdactiviteit van de basisvoorziening, namelijk het tankstation voor voertuigen met een verbrandingsmotor. De laadvoorzieningen van vergunninghoudster functioneren volgens eisers feitelijk zelfstandig en kunnen daarom niet worden beschouwd als een aanvullende voorziening bij de basisvoorziening.
De minister stelt zich op het standpunt dat het criterium dat een aanvullende voorziening geen functionele afbreuk mag doen aan de basisvoorziening in dit geval niet van toepassing is. Volgens de minister delen de laadvoorzieningen van vergunninghoudster en de aanwezige basisvoorzieningen geen in- en uitritten.
Uit de Kennisgeving volgt dat de aanvullende voorziening geen functionele afbreuk doet aan de basisvoorziening waarmee het de in-en uitritten deelt. Dit betekent dat de voor de basisvoorziening kenbare hoofdactiviteit niet kan worden veranderd door de realisatie van aanvullende voorzieningen. In de toelichting op de Kennisgeving is opgenomen dat met in- en uitritten van de basisvoorziening de wegen die toegang geven naar en van het perceel van de basisvoorziening worden bedoeld.
De rechtbank stelt vast dat weggebruikers die de verzorgingsplaats oprijden vanaf de A28, na het verlaten van de snelweg een splitsing bereiken. Weggebruikers die rechtdoor rijden, bereiken de basisvoorziening. Weggebruikers die rechtsaf slaan, kunnen via de doorgaande rijroute over de verzorgingsplaats de laadvoorzieningen bereiken. De basisvoorziening en de vergunde laadvoorzieningen zijn dus via afzonderlijke routes bereikbaar. Gelet hierop is geen sprake van gedeelde in- en uitritten in de zin van de Kennisgeving. Het criterium dat een aanvullende voorziening geen functionele afbreuk mag doen aan de kenbare hoofdactiviteit van de basisvoorziening is daarom niet van toepassing. Het betoog van eisers slaagt niet.
Groenvoorzieningen
7. Eisers betogen dat de realisatie van de laadvoorzieningen ten koste gaat van de bestaande groenvoorzieningen op de verzorgingsplaats. Anders dan de minister stelt, speelt de vraag of het verdwijnen van groen gevolgen heeft voor de verblijfskwaliteit van de verzorgingsplaats volgens eisers geen rol bij de toepassing van dit criterium. Eisers menen dat de minister de kwaliteit en functie van het groen heeft betrokken bij de beoordeling van de aanvraag op een wijze die niet wordt beoogd door de Kennisgeving. Volgens hen hanteert de minister een uitleg van het groenbegrip die verder gaat dan de reikwijdte van de Kennisgeving.
De minister stelt zich op het standpunt dat het verdwijnen van een deel van de groenvoorziening in dit geval aanvaardbaar is. Het gaat volgens de minister om een zeer beperkte oppervlakte en het verdwijnen daarvan heeft geen wezenlijke invloed op de verblijfskwaliteit van de verzorgingsplaats. Daarbij verwijst de minister naar de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 13 april 2026, waarin de rechtbank heeft overwogen dat betekenis mag worden toegekend aan de aard, omvang en functie van het te verdwijnen groen in relatie tot de inrichting van de verzorgingsplaats.[_f932ff19-daef-44b5-9b06-b1874e726f0e] Bovendien hebben eisers niet aannemelijk gemaakt dat de groenstrook die als gevolg van de plaatsing van de transformator verdwijnt, een betekenisvolle bijdrage levert aan het groene karakter van de verzorgingsplaats.
Uit de Kennisgeving volgt dat een aanvullende voorziening in beginsel niet ten koste mag gaan van bestaande groenvoorzieningen, waterberging, picknickplekken en/of speelplaatsen.
Tussen partijen is niet in geschil dat voor de transformator die nodig is om de laadvoorzieningen van stroom te voorzien, een deel van het bestaande groen zal verdwijnen. De transformator wordt geplaatst in het gras naast het bestaande voetpad bij de algemene parkeervoorziening. De realisatie van de groenvoorzieningen gaat in zoverre ten koste van een bestaande groenvoorziening. De rechtbank is echter van oordeel dat dit niet zonder meer betekent dat sprake is van strijd met de Kennisgeving. De woorden ‘in beginsel’ brengen mee dat het criterium geen absoluut verbod bevat op het verminderen van bestaande groenvoorzieningen. Zij laten de minister enige beoordelingsruimte om aan de hand van de concrete omstandigheden van het geval te bepalen of het verdwijnen van een deel van het groen aanvaardbaar is. Anders dan eisers betogen, leidt daarom niet iedere aantasting van een bestaande groenvoorziening zonder meer tot strijd met dit criterium. Evenmin is gebleken dat de minister een ruimere uitleg hanteert van het groenbegrip dan wordt beoogd door de Kennisgeving.
De rechtbank sluit aan bij de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 13 april 2026 en overweegt dat de minister bij de beoordeling van de aanvraag betekenis heeft mogen toekennen aan de aard, omvang en functie van het groen dat verdwijnt, bezien in samenhang met de verzorgingsplaats als geheel. Vergunninghoudster heeft ter zitting toegelicht dat het te plaatsen transformatorhuisje de omvang heeft van een halve parkeerplaats. De minister heeft zich dan ook op het standpunt mogen stellen dat slechts een beperkt gedeelte van de groenvoorziening verloren gaat en dat dit gedeelte gelet ook op de locatie ervan geen wezenlijke functie heeft voor de verblijfskwaliteit van de verzorgingsplaats. Eisers hebben onvoldoende concreet gemaakt waarom juist dit gedeelte van het groen een zodanige betekenis heeft dat het verdwijnen daarvan onaanvaardbaar kan worden geacht. Het betoog van eisers slaagt niet.
Slotsom
8. Gelet op hetgeen hiervoor overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de minister zich op het standpunt heeft mogen stellen dat de aangevraagde laadvoorzieningen van vergunninghoudster kunnen worden aangemerkt als een aanvullende voorziening. De minister heeft de gevraagde omgevingsvergunning dan ook mogen verlenen.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eisers geen gelijk krijgen. Eisers krijgen daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van hun proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meessen, rechter, in aanwezigheid van
mr. E.M.J. Kemper, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.
| griffier | rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Voetnoten
- Stcrt. 22 maart 2004, nr. 56, p.19. en Stcrt. 20 december 2011, nr. 23149.
- Stcrt. 22 maart 2004, nr.56, p.19.
- Stcrt 17 mei 2022, nr.7852.
- Uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 13 april 2026 (ECLI:NL:RBMNE:2026:1460 (https://pi.rechtspraak.minjus.nl/)).
Deze uitspraak verwijst naar
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.