Uitspraak · Vreemdelingenrecht
Rechtbank Den Haag, 9 november 2026 – Kennisgeving artikel 59, eerste lid, aanhef
ECLI:NL:RBDHA:2026:33099Zaaknummer NL26.65061
- Instantie
- Rechtbank Den Haag
- Datum uitspraak
- 9 november 2026
- Publicatiedatum
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.65061
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudig
- Uitkomst
- Beroep ongegrond
- Hoofdwetsartikel
- Artikel 106 Vw
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Soort
- Uitspraak
Inhoudsindicatie
Kennisgeving artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. Informatiefolder in de juiste taal. Alle bewaringsgronden worden door eiser betwist. De rechtbank ziet geen aanleiding de gronden van de maatregel onvoldoende te achten. Verder heeft de minister terecht geen reden gezien om aan eiser een lichter middel op te leggen. Tot slot werkt de minister voldoende voortvarend. Beroep ongegrond.
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van B.S. Beens, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Volledige tekst
Inhoud van de uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.65061
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser
(gemachtigde: mr. D. Matadien),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder (hierna: de minister)
(gemachtigde: mr. B.H. Wezeman).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. De rechtbank beoordeelt de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.[_4ebdeb37-81ad-4cfb-842e-1c0abad86a67]
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. Er is geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 27 oktober 2026 heeft de minister aan eiser, die stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedag] 1980, de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, M. Bourik als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
3. Eiser voert aan dat in de maatregel van bewaring is opgenomen dat aan hem de informatiefolder in de Arabische taal is uitgereikt, terwijl in het proces-verbaal van gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling staat vermeld dat een informatiefolder in de Spaanse taal zou zijn uitgereikt. Deze tegenstrijdigheid levert een vormverzuim op, aldus eiser.
De rechtbank stelt vast dat zich in het dossier een Arabische informatiefolder bevindt waarin de juiste bewaringsgrondslag is vermeld. Ter zitting heeft de minister toegelicht dat aan eiser een folder in de Arabische taal is uitgereikt en dat de vermelding van een folder in de Spaanse taal in het proces-verbaal van gehoor berust op een kennelijke verschrijving. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan deze verklaring te twijfelen, te meer aangezien eiser niet heeft aangevoerd dat aan hem niet een folder in de Arabische taal is uitgereikt. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
4. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.[_45afd40d-30c6-4049-9c02-2d768e5cf822] De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.[_4c61239a-52d4-4201-91d8-0344ead08ae7] Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.[_57109118-d48d-407a-80e0-a54f589c535a] De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.[_689d5d44-7234-4b7a-9126-622562ddfb42]
5. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;d. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
6. Eiser betwist alle bewaringsgronden die aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag zijn gelegd.
7. De rechtbank ziet geen aanleiding om de gronden van de maatregel onvoldoende te achten. De minister heeft grond a aan de maatregel ten grondslag mogen leggen. Deze grond is feitelijk juist, omdat eiser niet in het bezit is van de vereiste reisdocumenten en
Nederland daarmee in het verleden niet op voorschreven wijze is binnengekomen. De minister heeft ook gronden r en s terecht tegengeworpen. Eiser staat niet ingeschreven in de Basisregistratie Personen (BRP). Dat eiser vanuit Zwitserland is teruggenomen door Nederland en hij daardoor geen adres heeft maakt dit niet anders. Verder heeft eiser in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling van 23 oktober 2026 aangegeven niet over voldoende middelen van bestaan te beschikken om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien. Hij heeft toen verklaard in het bezit te zijn van 24,85 euro. Eiser beschikt hierdoor niet over een vaste woon- of verblijfplaats en voldoende middelen van bestaan. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de gronden a, r en s de maatregel van vreemdelingenbewaring kunnen dragen en voldoende zijn om een onderduikrisico aan te nemen. De overige gronden behoeven daarom geen bespreking meer. De beroepsgrond slaagt niet.
8. Verder voert eiser aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel. Eiser heeft last van zijn been en enkels. Ook heeft hij last van mentale klachten. De minister heeft onvoldoende onderzocht of met een lichter middel kon worden volstaan, aldus eiser.
De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. Daarbij is van belang dat de minister niet heeft volstaan met te verwijzen naar de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd, maar ook de persoonlijke en medische omstandigheden van eiser bij de belangenafweging heeft betrokken. Zo is in de maatregel opgenomen dat eiser opnieuw heeft verklaard dat hij last heeft van zijn been en enkels en dat hij het mentaal moeilijk heeft en is door de minister toegelicht dat de zorg in het detentiecentrum vergelijkbaar is met de zorg in de vrije maatschappij. Mocht de zorg onvoldoende zijn dan kan eiser worden overgeplaatst naar een regulier ziekenhuis, een penitentiair psychiatrisch centrum of een gesloten gezondheidsinstelling. Bovendien is eiser in het verleden twee keer met onbekende bestemming (mob) vertrokken. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de minister voldoende heeft gemotiveerd dat in dit geval niet kon worden volstaan met een lichter middel nu niet is gebleken van relevante nieuwe omstandigheden. De beroepsgrond slaagt niet.
9. Tot slot voert eiser aan dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan zijn verwijdering. Er zijn onvoldoende stappen gezet om zijn uitzetting spoedig te realiseren, aldus eiser.
Anders dan eiser betoogt werkt de minister wel voldoende voortvarend aan zijn uitzetting. Ter zitting heeft de minister verklaard dat DT&V het laissez-passer proces reeds voorafgaand aan de bewaringsmaatregel van 27 oktober 2026 heeft opgestart en dat er geregeld wordt gerappelleerd. Ook is op 2 november 2026 een vertrekgesprek met eiser gevoerd. De beroepsgrond slaagt niet.
10. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank ook ambtshalve geen reden om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.[_156704c8-af13-4e05-9750-800e4607cda7]
Conclusie en gevolgen
11. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van B.S. Beens, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.
Voetnoten
- Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel tot vreemdelingenbewaring beveelt, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
- Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.
- Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.
- Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.
- Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.
- Vergelijk HvJEU 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858 en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647.
Wetsartikelen in deze uitspraak
Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.