Uitspraak · Vreemdelingenrecht

Rechtbank Den Haag, 2 november 2026 – hc BOA bevoegdheid

ECLI:NL:RBDHA:2026:32221Zaaknummer NL26.63118

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
2 november 2026
Publicatiedatum
17 november 2026
Zaaknummer
NL26.63118
Rechtsgebied
Bestuursrecht, Vreemdelingenrecht
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Uitkomst
Beroep ongegrond
Hoofdwetsartikel
Artikel 4.1 VV
Zittingsplaats
Den Haag
Soort
Uitspraak

Inhoudsindicatie

hc BOA bevoegdheid

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. D. Biever, rechter, in aanwezigheid van J.J. Brands, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Volledige tekst

Inhoud van de uitspraak
  1. [eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
  2. Procesverloop
  3. Overwegingen
  4. Beslissing

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.63118

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. M. Timmer),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).

Procesverloop

1. Met het bestreden besluit van 19 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

1.1.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

1.2.

De rechtbank heeft het beroep op 23 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, mr. M. Erik als waarnemer van de gemachtigde van eiser,

D. Elhaddouchi als tolk, en de gemachtigde van de minister.

Overwegingen

1. Eiser stelt de Marokkaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 2005.

2. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

3. In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;d. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;j. een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb 2000 heeft gehouden;q. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

4. De gemachtigde van eiser heeft aangevoerd dat de binnentreding en staandehouding onrechtmatig zijn, hetgeen de daaropvolgende inbewaringstelling ook onrechtmatig maakt. De machtiging tot binnentreden is verstrekt aan buitengewoon opsporingsambtenaren (BOA’s) van de Dienst Vervoer en Ondersteuning (DV&O). Deze vallen onder het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar DV&O 2024. Uit artikel 3 van dit Besluit volgt dat de BOA’s bevoegd zijn tot het opsporen van de strafbare feiten behorend tot het domein VI Generieke Opsporing zoals opgenomen in de bijlage bij de Regeling domeinlijsten buitengewoon opsporingsambtenaar. Uit deze bevoegdheid kan niet worden afgeleid dat het de BOA’s was toegestaan zonder toestemming van de bewoners een woning binnen te treden. Gesteld noch gebleken is dat een BOA kan worden belast met ruimere bevoegdheden dan die hem op grond van de toepasselijke regelgeving is of kan worden toegekend.

4.1.

Daarnaast zijn de betrokken BOA’s prematuur overgegaan tot binnentreding. Uit het proces-verbaal van binnentreden blijkt dat de verbalisanten omstreeks 07.00 uur zijn binnengetreden omdat eiser niet reageerde nadat de verbalisanten tweemaal op de deur hadden geklopt en zich hadden bekendgemaakt. Hieruit kan niet zonder meer worden afgeleid dat eiser de toestemming voor binnentreden heeft geweigerd, terwijl evenmin was gebleken dat eiser afwezig was en er sprake was van een dringende noodzakelijkheid tot binnentreden. Verder verbleef eiser in een COA-locatie waar hij zich niet aan het toezicht heeft onttrokken. Eiser werkt mee aan terugkeer naar Marokko en heeft geprobeerd aan documenten te komen. Aangezien dit niet is gelukt heeft eiser de samenwerking met de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) niet voortgezet. Bij invrijheidstelling zal eiser terugkeren naar de COA-locatie, zodat er is geen sprake is van een risico op onderduiken. Volstaan kan worden met het opleggen van een lichter middel.

5. De rechtbank overweegt als volgt.

6. Uit artikel 4.1, eerste lid, aanhef en onder d, van het Voorschrift Vreemdelingen 2000 (VV 2000) volgt dat BOA’s van de DV&O zijn belast met het toezicht op de naleving van de wettelijke voorschriften met betrekking tot vreemdelingen. De bevoegdheden van de in dit artikellid genoemde ambtenaren is opgenomen in artikel 4.1, vierde lid, van het VV 2000. Terecht heeft de minister op zitting gewezen op de Regeling van de minister van Asiel en Migratie van 11 mei 2026, nummer 7304051 tot wijziging van het VV 2000, waar aan het vierde lid is toegevoegd dat deze bevoegdheden zich uitstrekken tot die genoemd in de artikelen 44a, eerste lid, aanhef en onder b, en 45, eerste lid, aanhef en onder d, en 53 van de Vw 2000, als het een woning betreft gelegen op een opvangvoorziening als bedoeld in artikel 1, aanhef en onder e, van de Wet Centraal Orgaan opvang asielzoekers, een opvangvoorziening als bedoeld in artikel 2 van de Tijdelijke wet opvang ontheemden Oekraïne, dan wel een andere locatie onder beheer van het COA.

6.1.

Naar het oordeel van de rechtbank waren de verbalisanten als BOA bij de DV&O gelet op het voorgaande in combinatie met de schriftelijke machtiging afgegeven voor eiser, dan ook bevoegd om zonder toestemming van de bewoner binnen te treden.

De omstandigheid dat de verbalisanten kort nadat zij hadden aangeklopt en zich hadden bekendgemaakt tot binnentreding zijn overgegaan leidt naar het oordeel van de rechtbank niet tot relevante gevolgen voor de rechtmatigheid van de binnentreding.

7. Verder blijkt uit de dossierstukken dat op 4 mei 2026 eisers tweede asielaanvraag als kennelijk ongegrond is afgewezen. Eiser diende Nederland onmiddellijk te verlaten en heeft een inreisverbod van twee jaren opgelegd gekregen. Met eiser zijn sindsdien meerdere vertrekgesprekken gehouden. Ondanks zijn toezeggingen daartoe heeft hij tot op heden geen documenten overgelegd die zijn vertrek zouden kunnen bespoedigen. Op 26 augustus 2026 heeft eiser geweigerd om naar het Marokkaanse consulaat te gaan. Daarnaast heeft eiser zich weliswaar ingeschreven bij de IOM, maar heeft hij sinds 10 september 2026 meermalen geen gevolg gegeven aan uitnodigingen om zich bij de IOM te melden. Desgevraagd heeft de minister op zitting verklaard dat de aanvraag van een laissez-passer (lp) bij de Marokkaanse autoriteiten via de IOM nog steeds loopt.

8. De gronden waarop de maatregel berust zijn niet inhoudelijk bestreden. Naar het oordeel van de rechtbank zijn deze gronden feitelijk juist en waar nodig van een voldoende motivering voorzien. Gelet op artikel 5.6, tweede lid, van het Vb 2000 zijn voldoende gronden aanwezig om ten aanzien van eiser het risico op onderduiken aan te nemen.

In samenhang met hetgeen hiervoor onder 7 is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. De minister moet vooralsnog in de gelegenheid worden gesteld om de bewaring voort te zetten om er op deze wijze op toe te zien dat eiser Nederland daadwerkelijk zal verlaten.

9. Gebleken is verder dat de minister op 30 juni 2026 een lp-aanvraag voor eiser aan de Marokkaanse vertegenwoordiging heeft gezonden, waarop voor het laatst op 20 oktober 2026 is gerappelleerd. Ook is op 21 oktober 2026 een vertrekgesprek met eiser gehouden.

10. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe de rechtbank gehouden is[_b8985809-e77d-40cc-aad5-cf475d5e0f63], ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is. Het beroep wordt ongegrond verklaard. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. D. Biever, rechter, in aanwezigheid van J.J. Brands, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Voetnoten

  1. Zie de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ECLI:EU:C:2022:858 en ECLI:EU:C:2025:647 en de uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329.

Wetsartikelen in deze uitspraak

Deze uitspraak verwijst naar

Gepseudonimiseerd gepubliceerd door de Rechtspraak (open data, publiek domein). Bron: uitspraken.rechtspraak.nl. Dit is geen juridisch advies.