Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. De minister hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel beroep ingesteld. Eiser heeft ook verzocht om schadevergoeding.

De minister heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.

De rechtbank heeft het vooronderzoek op 16 oktober 2026 gesloten en bepaald dat de zaak niet op zitting wordt behandeld.

De rechtbank volgt eiser hierin niet. Uit de voortgangsrapportage blijkt dat de laissez passer (lp) aanvraag loopt en eiser op 17 juli 2026 is gepresenteerd. Er wordt regelmatig gerappelleerd, laatstelijk op 30 september 2026 en er worden regelmatig vertrekgesprekken met eiser gevoerd, laatstelijk op 13 oktober 2026. De rechtbank is van oordeel dat de minister hiermee voldoende voortvarend handelt. Op 28 augustus 2026 heeft de ambassade van Mozambique in Brussel laten weten dat er nog geen resultaat bekend is van het onderzoek naar de identiteit en nationaliteit van eiser en dat zij de ambassade van Mozambique in Lissabon hebben verzocht hen te ondersteunen bij het onderzoek naar het verleden van eiser in Portugal. Dat sprake zou zijn van rechtmatig verblijf in Portugal is nog niet gebleken. Verder is niet gebleken dat de autoriteiten van Mozambique hebben aangegeven geen lp voor eiser te zullen verstrekken. Daarbij weegt de rechtbank mee dat het primair op de weg van eiser ligt om zijn identiteit en nationaliteit aan te tonen en is het eisers verantwoordelijkheid om het vertrek naar zijn land van herkomst mogelijk te maken. Eiser heeft tot op heden geen documenten overgelegd en niet is gebleken dat hij hiertoe enige inspanning heeft verricht. Uit de vertrekgesprekken blijkt dat eiser niets heeft ondernomen om zijn identiteit en nationaliteit aan te tonen. Dat het lp-traject en de bewaring van eiser voortduurt, ligt dus ook aan eiser zelf. De minister is daarom afhankelijk van het onderzoek dat door de autoriteiten van Mozambique wordt verricht. Het zicht op uitzetting binnen redelijke termijn ontbreekt naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet. In het enkele feit dat eiser verklaart medewerking te willen verlenen aan terugkeer heeft de minister geen aanleiding hoeven zien voor het opheffen van de maatregel van vreemdelingenbewaring. De beroepsgrond slaagt niet.