Rechtbank Den Haag, 7 oktober 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat, hoewel de minister de asielaanvraag van eiser terecht heeft afgewezen als ongegrond, hij de aanvraag onvoldoende gemotiveerd heeft afgewezen als kennelijk ongegrond. Het besluit bevat daarom een motiveringsgebrek en het beroep is gegrond. De rechtbank zal zelf in de zaak voorzien, omdat de minister de asielaanvraag wel ongegrond mocht verklaren. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening[_775e39fc-f404-4975-b48e-1f0f513e5aa0], op 2 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.

De minister acht de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser geloofwaardig, evenals het feit dat eiser tot de lhbtiq+-gemeenschap behoort. De minister acht echter niet geloofwaardig dat eiser zelf problemen heeft met criminelen. Volgens de minister volgt uit de geloofwaardig geachte asielmotieven niet dat eiser een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade heeft. De minister heeft de aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond, omdat eiser de Mexicaanse nationaliteit heeft en volgens de meest recente beschikbare Eurostat-gegevens het inwilligingspercentage voor personen met dezelfde nationaliteit 20 procent of minder bedraagt.

De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister het politiek activisme in het bestreden besluit terecht niet als afzonderlijk asielmotief aangemerkt. Eiser heeft tijdens het gehoor namelijk verklaard dat hij twee redenen heeft om asiel aan te vragen: enerzijds de problemen van zijn stiefvader met criminelen en anderzijds de beperkte mogelijkheden voor transpersonen op het gebied van werk, medische ondersteuning en het hebben van een waardig leven.[_2f3e2432-dee0-41b9-b763-68c3748feddc] Hoewel eiser in het gehoor wel heeft verklaard dat hij heeft deelgenomen aan twee demonstraties waarbij aandacht werd gevraagd voor de rechten van transgenders, heeft hij echter ook verklaard dat hij naar aanleiding van deze demonstraties geen problemen heeft ondervonden[_145391bb-874f-4c59-90f5-af21e54a3243] en dat hij nooit problemen heeft ondervonden vanwege zijn politieke overtuiging.[_124427a1-dc63-4363-912e-4c11de6097cb] Hij heeft zijn deelname aan de demonstraties dan ook niet in verband gebracht met een vrees voor vervolging of ernstige schade bij terugkeer naar Mexico. Naar het oordeel van de rechtbank hoefde de minister onder deze omstandigheden eisers deelname aan de demonstraties niet als een afzonderlijk asielmotief te beoordelen. Dat het begrip politieke overtuiging in het kader van de beoordeling van een verzoek om internationale bescherming ruim moet worden uitgelegd, maakt dit niet anders. De vraag of sprake is van een politieke overtuiging staat immers los van de vraag of eiser stelt dat hij vanwege die overtuiging bij terugkeer een risico loopt op vervolging of ernstige schade.

Voor zover eiser met zijn beroepsgrond alsnog beoogt aan te voeren dat hij vanwege zijn politieke activiteiten bij terugkeer naar Mexico te vrezen heeft voor vervolging, oordeelt de rechtbank dat dit beroep niet kan slagen. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) volgt dat een in beroep nieuw ingebracht asielmotief in beginsel bij de beoordeling van het beroep kan worden betrokken, maar dat daarvoor onder meer is vereist dat het tijdig en voldoende concreet is aangevoerd.[_bb53385c-39b3-4d7c-a953-fd2881251705] Indien het nieuwe asielmotief onvoldoende concreet is om binnen de beroepsprocedure naar behoren te kunnen worden onderzocht, kan het buiten beschouwing worden gelaten. De rechtbank is van oordeel dat daarvan sprake is. Eiser heeft bijvoorbeeld niet concreet toegelicht welke vervolging hij vanwege zijn deelname aan de demonstraties vreest, welke politieke activiteiten hij bij terugkeer naar Mexico zou willen verrichten, van wie die dreiging zou uitgaan en waarom hij bij terugkeer vanwege deze of toekomstige activiteiten in de negatieve belangstelling van de autoriteiten of anderen zou komen te staan. De enkele stelling dat zijn deelname aan demonstraties moet worden aangemerkt als politiek activisme is daarvoor onvoldoende. Het alsnog inhoudelijk onderzoeken van dit niet nader geconcretiseerde asielmotief zou een nadere beoordeling door de minister vergen. Gelet op het stadium van de procedure en het ontbreken van een voldoende concrete grondslag voor dit motief, ziet de rechtbank daarom geen aanleiding dit motief bij de beoordeling van het beroep te betrekken.

De rechtbank kan eiser in dit standpunt niet volgen. Uit het bestreden besluit blijkt dat de minister niet alleen de door eiser gestelde discriminatie heeft beoordeeld, maar ook de door hem gestelde vrees voor (dodelijk) geweld. In dat kader heeft de minister algemene landeninformatie betrokken, waaronder informatie van de International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association (ILGA) over de positie van lhbtiq+-personen in Mexico.[_c624e38c-a8f9-49c5-8f72-40d505bce40d] Hieruit volgt dat er geen sprake is van wettelijke beperkingen of vervolging door de overheid tegen personen uit de lhbtiq+-gemeenschap en dat de wet in Mexico bovendien bescherming biedt tegen discriminatie op basis van genderidentiteit. De minister heeft verder onderkend dat transgenders in Mexico met uitdagingen en geweld te maken kunnen krijgen, maar dat dit gegeven als zodanig niet de conclusie rechtvaardigt dat de algemene situatie voor lhbtiq+-personen in Mexico dusdanig slecht is dat alleen op grond hiervan al kan worden geconcludeerd dat eiser als transgender internationale bescherming nodig heeft. De rechtbank volgt eiser evenmin in zijn stelling dat de minister niet inzichtelijk heeft gemaakt op welke informatie de beoordeling van geweld tegen transgenders is gebaseerd. De minister heeft in het bestreden besluit verwezen naar de informatie van ILGA en heeft op zitting toegelicht dat ook de omstandigheid dat geweld tegen transgenders voorkomt uit die informatie volgt. Daarmee heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank voldoende inzichtelijk gemaakt welke informatie aan deze beoordeling ten grondslag ligt.

De in beroep door eiser overgelegde nieuwsartikelen en statistieken leiden niet tot een ander oordeel. Hoewel uit deze bronnen blijkt dat transgenders in Mexico geconfronteerd kunnen worden met discriminatie en ernstig, waaronder dodelijk geweld, is daarmee nog niet aannemelijk gemaakt dat iedere transgender bij terugkeer naar Mexico te vrezen heeft voor vervolging. Daarbij is van belang dat de overgelegde nieuwsberichten voornamelijk betrekking hebben op geweld tegen transvrouwen en daarmee niet zonder meer iets zeggen over het risico dat eiser, als transman, loopt. Verder heeft eiser geen individuele omstandigheden aangevoerd waaruit volgt dat hij bij terugkeer een bijzonder risico op dergelijk geweld loopt. Eiser heeft verklaard dat hij vanwege zijn transgenderidentiteit discriminatie heeft ondervonden, maar niet dat hij eerder slachtoffer is geweest van geweld of bedreigingen.[_1f5358b6-f5ac-4f4f-91bc-ffcf3d78b28a] Het ontbreken van dergelijke problemen is op zichzelf niet beslissend, maar vormt in samenhang met de overige omstandigheden wel een relevante omstandigheid bij de beoordeling van eisers individuele vrees. De rechtbank is daarom van oordeel dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij vanwege zijn transgenderidentiteit bij terugkeer naar Mexico een gegronde vrees voor vervolging heeft. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Eiser betoogt dat de minister ten onrechte zijn asielaanvraag om deze reden als kennelijk ongegrond heeft afgewezen. Hij voert onder meer aan dat niet duidelijk is of het percentage van 12,7 procent daadwerkelijk kan worden aangemerkt als het vereiste jaargemiddelde voor de gehele Europese Unie. Uit de aangepaste gegevensverzameling van Eurostat blijkt dat het jaargemiddelde voor Mexico in 2025 is gebaseerd op gegevens van slechts drie lidstaten.[_ccb21968-0c5d-4fc7-bc35-a58b31cc85ce] Er kan daarom niet gesproken worden van een jaargemiddelde voor de gehele Europese Unie. Ook betoogt eiser dat het inwilligingspercentage over 2025 niet representatief is. In 2024 was het inwilligingspercentage namelijk 24,3 procent en in het eerste kwartaal van 2026 was dit 21,1 procent. Ten tweede voert eiser aan dat de minister in het bestreden besluit onvoldoende heeft onderbouwd waarom het gemiddelde inwilligingspercentage van 12,7 procent representatief is voor de beschermingsbehoefte van de specifieke categorie waartoe hij behoort, nu hij transgender is en zijn asielmotief verband houdt met zijn transgenderidentiteit, Ten slotte betoogt eiser dat de minister in het bestreden besluit ten onrechte niet heeft onderzocht of zich sinds de publicatie van het inwilligingspercentage in Mexico een belangrijke wijziging heeft voorgedaan. Dit schrijft artikel 42, eerste lid, aanhef en onder j, van de Procedureverordening wel voor.

De minister heeft op de zitting gereageerd op de gronden van eiser. De minister heeft zich ten aanzien van de representativiteit onder meer op het standpunt gesteld dat gekeken wordt of voor het betreffende land landenbeleid bestaat. Omdat voor Mexico geen landenbeleid bestaat, is het volgens de minister aan eiser om te onderbouwen dat hij behoort tot een categorie van personen voor wie het inwilligingspercentage niet representatief is.

De rechtbank stelt voorop dat artikel 39, vierde lid, van de Procedureverordening bepaalt dat een ongegronde aanvraag als kennelijk ongegrond kan worden afgewezen indien een van de omstandigheden van artikel 42, eerste lid, van die verordening van toepassing is. Artikel 42, eerste lid, aanhef en onder j, van de Procedureverordening ziet onder meer op de situatie waarin voor het land van nationaliteit volgens de meest recente beschikbare jaargemiddelden van Eurostat voor de gehele Unie het inwilligingspercentage 20 procent of minder bedraagt. De bepaling bevat echter een uitdrukkelijke uitzondering voor het geval de beslissingsautoriteit oordeelt dat de verzoeker behoort tot een categorie van personen voor wie dat lage inwilligingspercentage niet als representatief voor hun beschermingsbehoeften kan worden beschouwd. Bij die beoordeling moet onder meer rekening worden gehouden met aanzienlijke verschillen tussen beslissingen in eerste aanleg en eindbeslissingen. Ook kan de grond niet worden tegengeworpen indien zich sinds de publicatie van de betreffende Eurostat-gegevens een belangrijke wijziging in het betrokken derde land heeft voorgedaan.

De rechtbank laat in het midden of het gehanteerde percentage van 12,7 procent het juiste EU-jaargemiddelde is en of zich in Mexico een belangrijke wijziging heeft voorgedaan. Los hiervan moet namelijk nog steeds worden beoordeeld of dit inwilligingspercentage representatief is voor de beschermingsbehoeften van de categorie waartoe eiser behoort. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister onvoldoende gemotiveerd dat dit het geval is.

Eiser heeft naar voren gebracht dat hij transgender is, dat zijn asielmotief verband houdt met zijn transgenderidentiteit en heeft informatie overgelegd over de positie van transgenders in Mexico. Daarmee heeft eiser voldoende onderbouwd dat hij tot een categorie van personen behoort, waarvoor artikel 42, eerste lid, aanhef en onder j, van de Procedureverordening uitdrukkelijk ruimte laat om af te wijken van de toepassing van het algemene inwilligingspercentage.

Gelet op het vorenstaande komt de rechtbank tot de conclusie dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat hij de aanvraag met toepassing van artikel 39, vierde lid, in samenhang met artikel 42, eerste lid, aanhef en onder j, van de Procedureverordening als kennelijk ongegrond kon afwijzen.

Omdat het beroep gegrond is, bestaat aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De rechtbank veroordeelt de minister daarom in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,00 (1 punt voor het indienen van een beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op de zitting, met een waarde per punt van € 934,00 en een wegingsfactor 1).