Rechtbank Den Haag, 2 oktober 2026

De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of partijen het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.[_51de18d3-9f54-4697-ad66-fcaa725f5f0d]

Het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

De werkwijze van het COa bij het opleggen van maatregelen is neergelegd in het Maatregelenbeleid COa. Hieruit volgt dat een viertal categorieën van maatregelen kunnen worden opgelegd, waaronder maatregelen waarbij verstrekkingen ingehouden kunnen worden. Dit zijn de zogeheten ROV-maatregelen. Uit paragraaf 4.3.5 van het Maatregelenbeleid volgt dat een bewoner die zich bij herhaling periodiek wel en niet meldt, een maatregel opgelegd krijgt. Wanneer een bewoner zich binnen een tijdsperiode van zes maanden na een eerste meldverzuim opnieuw niet meldt, dan wordt maatregel 1 opgelegd. Hiervoor wordt geen maatregelgesprek gevoerd. Bij herhaaldelijk verzuim van de meldplicht binnen deze zes maanden kan een zwaardere maatregel worden opgelegd. Bij een zwaardere maatregel wordt wel een maatregelgesprek gevoerd.

De rechtbank merkt allereerst op dat uit het dossier volgt – en tussen partijen ook niet in geschil is – dat aan eiser in de periode voorafgaand aan het bestreden besluit een waarschuwing en een ROV-1 en ROV-2 maatregel zijn opgelegd, omdat eiser zich eerder meermalen niet aan de meldplicht heeft gehouden. Als eiser het niet eens was met de oplegging van die maatregelen, had eiser tegen die maatregelen beroep kunnen instellen. Voor zover bekend, heeft eiser dat niet gedaan. Deze besluiten staan dus in rechte vast. Dat betekent dat wat eiser aanvoert over zijn eerdere meldverzuimen, daarom op zichzelf niet kan worden betrokken in deze procedure. De rechtbank kan in deze zaak alleen beoordelen of het COa op 7 januari 2026 terecht een ROV-3 maatregel heeft opgelegd.

De rechtbank is van oordeel dat het COa aan eiser een ROV-3 maatregel heeft kunnen opleggen. Tussen partijen is niet in geschil dat eiser zich op 6 januari 2026 niet heeft gemeld. In hetgeen eiser heeft aangevoerd, ziet de rechtbank geen verschoonbare reden voor het niet melden, Op 6 januari 2026 gold er, in tegenstelling tot wat eiser betoogt, geen code rood. Het COa wijst er in het verweerschrift terecht op dat uit informatie van het KNMI blijkt dat er op 6 januari 2026 in het hele land code geel was afgegeven. Verder vindt de rechtbank van belang dat eiser – gelet op de eerdere waarschuwing en de opgelegde ROV-maatregelen – een gewaarschuwd mens was. Het komt dan ook voor zijn rekening en risico dat eiser – zonder tijdig en op de juiste wijze ontheffing van de meldplicht te hebben gevraagd – is gaan reizen. Wat betreft het betoog van eiser over het niet kunnen doorgeven van een adreswijziging vanwege de vakantie van een COa-medewerker, begrijpt de rechtbank eisers betoog zo dat hij bedoelt dat hij eerder gebruik had willen maken van de logeerregeling waarvan hij blijkens het dossier vanaf eind januari 2026 gebruik heeft gemaakt. Ook dit vindt de rechtbank geen verschoonbare reden. Eiser heeft namelijk niet aannemelijk gemaakt dat geen enkele COa-medewerker van zijn opvanglocatie hem hier bij heeft kunnen helpen. Ook heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat het voor hem niet mogelijk was om tijdig om ontheffing van de meldplicht te verzoeken.

Tot slot ziet de rechtbank in wat eiser heeft aangevoerd ook geen omstandigheden die maken dat de opgelegde maatregel disproportioneel is. Zolang eiser bij het COa verblijft, gelden namelijk de huisregels. Dat eiser zich eerder wel langere tijd aan zijn meldplicht heeft gehouden, betekent niet dat hij daar nu niet meer toe verplicht is. Bovendien heeft eiser in het half jaar voorafgaand aan het opleggen van de ROV- 3 maatregel al eerder een waarschuwing gehad en een ROV-1 maatregel en ROV-2 maatregel opgelegd gekregen. Eiser was er dus van op de hoogte dat zijn (aanhoudende) meldverzuim gevolgen kon hebben. Eiser heeft ook niet onderbouwd dat hij door de ROV-3 maatregel in de financiële problemen is gekomen of anderszins dat de opgelegde maatregel als disproportioneel moet worden beschouwd.

Gelet op het voorgaande heeft het COa voldoende gemotiveerd dat eiser op grond van het schenden van de meldplicht op 6 januari 2026 in combinatie met het al eerder viermaal niet voldoen aan de meldplicht een ROV-3 maatregel is opgelegd. De beroepsgrond slaagt daarom niet.