Rechtbank Den Haag, 15 oktober 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de gevraagde omgevingsvergunning heeft mogen weigeren. Eisers krijgen dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Met het besluit van 24 oktober 2024 (het primaire besluit) heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning geweigerd.

Met het besluit van 9 september 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eisers is het college, onder aangevulde motivering, bij het primaire besluit gebleven.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Het college heeft gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 23 juli 2026 op zitting behandeld. Namens eisers is [eisers sub 2] verschenen, bijgestaan door de gemachtigde. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Eisers hebben op 13 december 2024 een tweede aanvraag om een omgevingsvergunning ingediend. Met het besluit van 19 maart 2025 heeft het college deze omgevingsvergunning verleend. Tegen dit besluit hebben eisers bezwaar gemaakt en vervolgens beroep ingesteld. Het beroep is bij de rechtbank behandeld onder het zaaknummer SGR 26/832.

De gronden waarop het bouwplan is voorzien, hebben, voor zover relevant, de bestemming ‘Gemengd – 4.’ Ingevolge artikel 7.1, onder f, van het omgevingsplan zijn de voor ‘Gemengd – 4’ aangewezen gronden bestemd voor wonen.

Ingevolge artikel 5.1 van het bestemmingsplan ‘Parapluherziening (fiets)parkeren geldt het volgende:

Ingevolge artikel 4:3 van de Nota parkeernormen Den Haag 2021 (de Nota parkeernormen) is, indien niet aan de parkeereis voldaan wordt, afkoop van de parkeereis mogelijk op basis van de regels en voorwaarden van de Regeling afkoop van de parkeereis Den Haag 2020 of een vervangende regeling.

Ingevolge artikel 2.1 van de Regeling afkoop van de parkeereis Den Haag 2020 (de Afkoopregeling) kan de aanvrager (een deel van) de parkeereis alleen afkopen wanneer het college op basis van de voorwaarden uit onderstaande artikel 2.2 en 2.3 aannemelijk kan maken, dat de financiële bijdrage van een bouwplan ook daadwerkelijk wordt aangewend om te voorzien in of ter compensatie van de parkeerbehoefte van dat bouwplan.

Ingevolge artikel 2.2 van de Afkoopregeling kan de aanvrager (een deel van) de parkeereis alleen afkopen indien er bij het college een doorgerekende businesscase ligt voor aanleg (en indien van toepassing: beheer en onderhoud) van een of meerdere mobiliteitsmaatrelen, inclusief andere financiële dekking.

Ingevolge artikel 2.3 van de Afkoopregeling kan de aanvrager (een deel van) de parkeereis alleen afkopen als de afkoopsom reëel kan worden besteed binnen 10 jaar na datum van de ondertekende overeenkomst voor afkoop.

Het college stelt zich op het standpunt dat de door eisers genoemde alternatieve parkeeroplossingen zowel in bezwaar als in beroep niet nader zijn onderbouwd. Om die reden heeft het college deze alternatieven niet inhoudelijk beoordeeld. Ten aanzien van de afkoop van de parkeereis wijst het college erop dat reeds in de bezwaarfase is gemotiveerd dat afkoop, gelet op de hieraan verbonden voorwaarden van de artikelen 2.1 tot en met 2.3 van de Afkoopregeling, niet mogelijk is. Verder wijst het college erop dat eisers tijdens de bezwaarprocedure een nieuwe aanvraag hebben ingediend, die inmiddels is vergund. Volgens het college bestond daarom geen aanleiding om de in de voorliggende procedure genoemde alternatieven alsnog te onderzoeken. Tot slot stelt het college dat de aanvraag moet worden beoordeeld zoals deze is ingediend. Het college zag geen aanleiding om eisers in gelegenheid te stellen hun aanvraag te wijzigen. Daarbij acht het college het van belang dat eisers het college in gebreke hebben gesteld, waardoor volgens het college geen ruimte meer bestond voor overleg over een mogelijke aanpassing van de aanvraag.

Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) volgt dat het college moet beslissen over een bouwplan zoals dat is ingediend.[_f0c60def-ca46-4dff-9740-e82c28383da5] Het is aan de aanvrager om de inhoud en omvang van zijn aanvraag te bepalen. Het bestuursorgaan is niet gehouden om ambtshalve te onderzoeken of een gewijzigd bouwplan wel aan de toepasselijke regelgeving zou voldoen, omdat dan een andere aanvraag wordt beoordeeld dan de aanvraag die voorligt.

Het staat vast dat de door eisers genoemde alternatieve parkeeroplossingen, waaronder het gebruik van een deelauto, een deelbakfiets en andere mobiliteitsmaatregelen, geen onderdeel uitmaken van de ingediende aanvraag. Evenmin is gebleken dat deze alternatieven tijdens de behandeling van de aanvraag concreet zijn uitgewerkt of aan het college zijn voorgelegd. Eisers hebben in bezwaar slechts in algemene bewoordingen op deze mogelijkheden gewezen. De rechtbank is daarom van oordeel dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat deze alternatieven onvoldoende zijn geconcretiseerd en dat daarom geen aanleiding bestond deze inhoudelijk te beoordelen.

De rechtbank volgt eisers niet in hun betoog dat het college hen in de gelegenheid had moeten stellen de aanvraag aan te passen. Artikel 4:5, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht ziet namelijk op het aanvullen van een onvolledige aanvraag. In dit geval bevatte de aanvraag voldoende gegevens om daarop inhoudelijk te beslissen. Dat achteraf bezien mogelijk een ander plan had kunnen worden ingediend waarin gebruik werd gemaakt van deelmobiliteit of andere parkeeroplossingen, brengt niet mee dat het college gehouden was eisers gedurende de besluitvorming de gelegenheid te bieden hun aanvraag inhoudelijk te wijzigen.

De verwijzing van eisers naar de uitspraak van de Afdeling van 4 april 2012 maakt het voorgaande niet anders. Uit deze uitspraak volgt dat een bestuursorgaan een aanvrager onder omstandigheden de gelegenheid kan of zelfs moet bieden om een aanvraag te wijzigen, maar dat dit slechts geldt indien sprake is van een ondergeschikte wijziging van het bouwplan.[_a14f404c-5356-4251-b1fd-04a5f8055ffc] Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat, indien de wijziging zo ingrijpend is dat niet langer van hetzelfde bouwplan kan worden gesproken, een nieuwe aanvraag vereist is.[_8ec1d5f6-d812-4d8b-85f3-a0cb76194c5f] In dit geval zijn de door eisers genoemde parkeer- en mobiliteitsalternatieven niet nader uitgewerkt. Reeds daarom kan niet worden beoordeeld welke concrete wijzigingen van het bouwplan nodig zijn en evenmin of die wijzigingen als wijzigingen van ondergeschikte aard zouden kunnen worden aangemerkt.

Voor zover eisers betogen dat de parkeereis had kunnen worden afgekocht, overweegt de rechtbank het volgende. Op grond van artikel 4:3 van de Nota parkeernormen kan, indien niet aan de parkeereis wordt voldaan, onder voorwaarden gebruik worden gemaakt van de Afkoopregeling. Het college heeft in de bezwaarfase gemotiveerd uiteengezet dat niet is gebleken dat eisers voldoen aan de voorwaarden van de artikelen 2.1 tot en met 2.3 van de Afkoopregeling, zodat afkoop van de parkeereis in dit geval niet mogelijk is. Eisers hebben deze motivering niet inhoudelijk bestreden en evenmin aannemelijk gemaakt dat zij wel aan de toepasselijke voorwaarden voldoen. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding voor het oordeel dat het college was gehouden de mogelijkheid van afkoop nader te onderzoeken.

De rechtbank overweegt dat de omstandigheid dat eisers het college in gebreke hebben gesteld, niet afdoet aan de verplichting van het college om de aanvraag zorgvuldig te beoordelen. Deze verplichting strekt echter niet zo ver dat het college is gehouden om uit eigen beweging met eisers in overleg te treden over mogelijke aanpassingen van de aanvraag of alternatieve oplossingen. De rechtbank ziet in hetgeen door eisers is aangevoerd geen verdere aanknopingspunten voor het oordeel dat het college onzorgvuldig heeft gehandeld in zijn besluitvorming.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college de door eisers genoemde alternatieve parkeeroplossingen niet bij de besluitvorming hoefde te betrekken. Het college heeft de gevraagde omgevingsvergunning dan ook mogen weigeren. Het betoog van eisers slaagt niet.