Rechtbank Den Haag, 16 september 2026

De voorzieningenrechter wijst in deze uitspraak het verzoek om een voorlopige voorziening af. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.

De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 25 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [de vader] (vader van verzoeker, via een videoverbinding), de gemachtigde van verzoeker, de gemachtigde van het college en [naam] (werkzaam bij Kracht voor jeugd en gezin).

Met het besluit van 15 oktober 2024 heeft het college aan verzoeker jeugdhulp toegekend voor individuele begeleiding in de vorm van een pgb, categorie 2, over de periode van 1 oktober 2024 tot 30 september 2024 voor 22 uur in de maand tegen het tarief van € 60,34 per uur.

Met de beslissing op bezwaar van 20 maart 2025 heeft het college het besluit van 15 oktober 2024 gewijzigd door aan verzoeker jeugdhulp toe te kennen voor individuele begeleiding in de vorm van een pgb over de periode van 1 oktober 2024 tot en met 31 december 2025 voor 75 uur per maand tegen het tarief van € 90,02 per uur.

In verband met het aflopen van de indicatie is het college onderzoek gestart naar de noodzaak, de omvang en de aard van de jeugdhulp. Met het besluit van 23 januari 2026 heeft het college de aanvraag om jeugdhulp buiten behandeling gesteld op grond van artikel 4:5 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Met het bestreden besluit heeft het college het bezwaar gegrond verklaard en het besluit van 23 januari 2026 herroepen. Het college heeft hieraan ten grondslag gelegd dat in een ambtshalve procedure artikel 4:5 van de Awb niet kan worden toegepast. Het college heeft daarom het onderzoek niet kunnen afsluiten door het buiten behandeling te stellen. Het onderzoek had betrekking op de noodzaak van jeugdhulp voor de periode na 31 december 2025. Het college acht zichzelf gehouden om die beoordeling te voltooien en daarover een inhoudelijk besluit te nemen. Het verzoek om voortzetting van de indicatie en toewijzing van het pgb kan in het kader van deze beslissing op bezwaar niet worden ingewilligd, aldus het college. Een dergelijke toewijzing veronderstelt namelijk een zorgvuldig onderzoek, dat nog zal worden uitgevoerd door Kracht voor jeugd en gezin.

Artikel 8:81 van de Awb bepaalt kort gezegd dat de voorzieningenrechter een voorlopige voorziening kan treffen indien onverwijlde spoed gelet op de betrokken belangen dat vereist.

Uit artikel 1.1 van de Jw volgt dat de wetgever heeft gekozen voor een leeftijdsgrens van achttien jaar voor de jeugdige die in aanmerking kan komen voor jeugdhulp op grond van deze wet, met de mogelijk om bepaalde vormen van jeugdhulp voort te zetten (verlengde jeugdhulp). Jeugdhulp kan doorlopen tot het 23e levensjaar, maar uitsluitend voor zover deze hulp niet onder een andere wet valt. Veel vormen van zorg zijn vanaf het moment dat de jeugdige achttien jaar wordt verkrijgbaar op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo), Participatiewet of Zorgverzekeringswet. In die gevallen is jeugdhulp niet mogelijk.

Verzoeker is op [dag] 2026 achttien jaar geworden. Dit betekent dat hij niet meer onder de Jw valt. Verzoeker komt dan ook in beginsel niet meer in aanmerking voor jeugdhulp, omdat de Wmo een voorliggende voorziening is voor wat betreft individuele begeleiding.

Het voorgaande wordt niet anders door de stelling van verzoeker dat hij mogelijk niet in aanmerking komt voor een voorziening op grond van de Wmo, omdat de problemen die hij ondervindt niet zien op zijn participatie en zelfredzaamheid. De vraag of de hulp die het college op grond van de Wmo aan verzoeker kan bieden passend is, valt buiten de omvang van dit geding. Dit moet nader onderzocht worden. Het staat verzoeker vrij om in het kader van de behandeling van een nog in te dienen Wmo-aanvraag te onderbouwen welke voorzieningen volgens hem nodig zijn. Voorts loopt er op dit moment nog een onderzoek naar de vraag of het college (verlengde) jeugdhulp aan verzoeker moet verstrekken. Verzoeker is er vooralsnog niet in geslaagd om aannemelijk te maken dat het uitblijven van zorg op grond van de Jw op dit moment een direct gevaar oplevert of onherstelbare gevolgen voor hem heeft. Het is de voorzieningenrechter daarom niet gebleken van onverwijlde spoed die het treffen van een voorlopige voorziening noodzakelijk maakt. Of al dan niet sprake is van verboden gesplitste besluitvorming doordat het college het primaire besluit heeft herroepen zonder direct een nieuw inhoudelijk besluit te nemen kan hier, gezien het voorgaande, in het midden blijven.