Rechtbank Den Haag, 3 augustus 2026

Verweerder heeft de eerste drie asielmotieven geloofwaardig geacht. De problemen in de kledingwinkel en het verkrijgen van de fatwa acht verweerder ongeloofwaardig. Verweerder legt aan dit standpunt ten grondslag dat eiser wisselend heeft verklaard over de aanleiding van de blasfemiebeschuldiging. Eiser baseert zich op aannames en speculaties. Zo heeft eiser niet onderbouwd dat [naam 1] achter de escalatie in de kledingwinkel zit of dat [naam 2] in opdracht van [naam 1] een bestelling heeft geplaatst. Daarnaast verklaart eiser volgens verweerder wisselend over de fatwa en acht verweerder het opmerkelijk dat eiser de namen van zijn werknemers niet weet.

De geloofwaardig geachte asielmotieven leiden volgens verweerder niet tot een vervolgingsgrond in de zin van het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen (Vluchtelingenverdrag) of tot een reëel risico op ernstige schade in de zin van artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Verweerder voert hiertoe aan dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij vanwege het behoren tot het christendom zo ernstig wordt beperkt in zijn bestaansmogelijkheden dat hij onmogelijk op maatschappelijk en sociaal gebied kan functioneren. Verweerder heeft de asielaanvraag afgewezen als ongegrond. Daarnaast omvat het bestreden besluit een terugkeerbesluit.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eisers gestelde problemen in de kledingwinkel en het verkrijgen van de fatwa ongeloofwaardig zijn. Verweerder heeft eiser in dit kader allereerst terecht tegengeworpen dat zijn verklaringen over de problemen op aannames en speculaties berusten. Zo heeft eiser verklaard dat hij van zijn moeder heeft vernomen dat [naam 1] achter de problemen in de kledingwinkel zit (p. 6 nader gehoor), maar kan eiser dit verder niet onderbouwen (p. 16 nader gehoor). Verweerder heeft dit terecht onvoldoende gevonden om geloofwaardig te achten dat [naam 1] het conflict in de kledingwinkel in scene heeft gezet om eiser te beschuldigen van blasfemie. Eiser heeft immers ook verklaard dat er in Pakistan geen aanleiding of getuigen hoeven te zijn om iemand te beschuldigen van blasfemie (p. 18 nader gehoor). Verweerder wijst er terecht op dat niet valt in te zien dat [naam 1] het incident in de kledingwinkel dan in scene zou hebben gezet om getuigen te creëren. Dit is volgens eisers verklaringen immers niet nodig om iemand te beschuldigen van blasfemie. Dat uit landeninformatie blijkt dat christenen vaak slachtoffer worden van valse blasfemie beschuldigingen doet aan het voorgaande niet af omdat hieruit niet volgt dat eiser specifiek slachtoffer is geworden van valse blasfemiebeschuldigingen. Eiser heeft dit ook anderszins niet onderbouwd. Verweerder stelt zich naar het oordeel van de rechtbank terecht op het standpunt dat deze speculerende verklaringen en aannames afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van eisers gestelde problemen.

Verweerder heeft er naar het oordeel van de rechtbank verder terecht op gewezen dat eiser wisselend en vaag heeft verklaard over de inhoud en totstandkoming van de fatwa en over hoe deze bij eiser terecht is gekomen. Zo heeft eiser verklaard dat hij van zijn moeder heeft gehoord dat er een fatwa is uitgesproken en dat zijn moeder dit van andere mensen in de wijk heeft gehoord (p. 19 nader gehoor). Eiser heeft in zijn correcties en aanvullingen op het nader gehoor echter gesteld dat de fatwa bij hem thuis is gebracht. Eiser heeft echter ook verklaard dat hij en zijn moeder beiden gevlucht waren (p. 4 en 6 nader gehoor). Verweerder stelt terecht dat deze verklaringen tegenstrijdig zijn en dat het niet duidelijk is wie de fatwa thuis in ontvangst zou hebben genomen of zou hebben aangetroffen. Verweerder stelt terecht dat dit afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van eisers verklaringen. Ook heeft verweerder er terecht op gewezen dat eiser heeft verklaard dat hij niet weet wat de fatwa in zijn geval inhoudt, maar ook dat hij wel weet wat deze inhoudt, namelijk dat er in staat dat hij de profeet heeft beledigd (p. 4 nader gehoor). Verweerder heeft deze verklaringen terecht tegenstrijdig gevonden. Verder heeft eiser verklaard dat hij geen foto van de fatwa heeft gemaakt omdat hij anders problemen kan krijgen (p. 18 nader gehoor). Eiser heeft echter op 20 maart 2023 een foto van de fatwa overgelegd zonder uit te leggen hoe hij hier aan is gekomen. Ook dit heeft verweerder wisselend kunnen vinden. Over de (vertaling van de) foto van de kopie van de fatwa heeft verweerder zich naar het oordeel van de rechtbank tot slot terecht op het standpunt gesteld dat de inhoud van de door eiser overgelegde vertaling niet overeen komt met de verklaringen van eiser en dat dit afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van eisers problemen. Zo heeft eiser in het nader gehoor verklaard dat hij weet dat [naam 1] de fatwa heeft aangevraagd omdat zijn naam op de fatwa staat (p.18 nader gehoor) terwijl in de door eiser overgelegde vertaling de naam van [naam 1] niet wordt genoemd. Voor zover eiser zich op het standpunt stelt dat verweerder de fatwa ten onrechte niet heeft betrokken bij zijn oordeel omdat niet duidelijk is wie de kopie heeft vertaald, volgt de rechtbank dit, gelet op het voorgaande niet. Verweerder heeft de vertaling immers kenbaar betrokken bij zijn beoordeling. Onder voornoemde omstandigheden ziet de rechtbank geen aanleiding verweerder op te dragen nader onderzoek naar de fatwa te laten verrichten zoals door eiser ter zitting voorgesteld.

Tot slot heeft verweerder eiser naar het oordeel van de rechtbank terecht tegengeworpen dat het opmerkelijk is dat hij niet weet wat de achternamen van zijn werknemers zijn. Eiser stelt weliswaar terecht dat uit landeninformatie blijkt dat Pakistan geen formeel systeem voor het toekennen van achternamen kent, maar uit de passage waar eiser naar verwijst blijkt ook dat achternamen wel in Pakistan worden gebruikt. Verweerder heeft zich naar het oordeel van de rechtbank terecht op het standpunt gesteld dat het gebruik van een achternaam in Pakistan weliswaar anders is dan in Nederland, maar dat dit niet betekent dat niet van eiser kan worden verwacht dat hij de achternamen van zijn werknemers weet. Dat, zoals eiser stelt, dit niet relevant is voor zijn asielaanvraag, volgt de rechtbank niet. Het gaat immers om de beoordeling van de algehele geloofwaardigheid van eisers relaas. Hieronder kunnen ook details vallen over bijvoorbeeld achternamen van werknemers.