Rechtbank Den Haag, 12 augustus 2026

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring[_59de4340-da67-4bed-b9b9-2e314b8dce6e] die aan eiser is opgelegd. De maatregel is opgelegd op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw[_d293f090-f82d-4f40-93d9-920f5763ac2f]. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.[_c33eff31-8d0a-4cd9-b19f-3d185a3585e9]

Procesverloop

2. De minister heeft eiser op 31 juli 2026 op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b van de Vw in bewaring gesteld en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

Beoordeling door de rechtbank

Toetsingskader

3. De bewaring is gebaseerd op de b-grond van artikel 59b, eerste lid. De b-grond is aanwezig als door de bewaring de gegevens die ten grondslag liggen aan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel kunnen worden verkregen. Voor de b-grond geldt dat zich ten minste twee van de gronden, bedoeld in artikel 5.6, tweede lid, van de Vb[_618d7b86-7f21-451a-8a04-b41f28450891] moeten voordoen.[_357a9fd3-eb74-47b2-b597-a3528ff16ae9]

De aan eiser opgelegde maatregel van bewaring

4. In de maatregel staat dat de vreemdelingenbewaring noodzakelijk is met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een asielaanvraag.

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen of een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;

b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;

c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;

o. niet langer beschikbaar is door te verzuimen melding te doen van afwezigheid in een bepaald opvangcentrum of aangewezen gebied van verblijf;

p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 heeft gehouden;

r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;

s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;

u. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen.

Voortraject

5. Eiser voert aan dat hij niet binnen 24 uur is overgedragen naar het detentiecentrum in Rotterdam.

Grondslag

6. De rechtbank is van oordeel dat de maatregel terecht op basis van de b-grond van artikel 59b, van de Vw is opgelegd. Als goed gemotiveerd is dat een onderduikrisico bestaat[_8e88cbe3-badd-49af-b54b-4949ab665bb0], vloeit daaruit voort dat de maatregel van bewaring noodzakelijk is om gegevens te verkrijgen die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van de asielaanvraag. Anders zouden die gegevens immers niet verkregen kunnen worden.[_d6f874cf-0167-4071-981c-235a614286e9] De rechtbank oordeelt hierna, onder 7, dat sprake is van een onderduikrisico.

Gronden

7. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet heeft betwist. De rechtbank ziet ambtshalve toetsend geen aanleiding voor het oordeel dat de gronden de maatregel van bewaring niet kunnen dragen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de gronden, in samenhang bezien en gelet op de motivering in de maatregel, voldoende zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen en dat voldoende grond bestaat voor het standpunt van de minister dat sprake is van een onderduikrisico en dat eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

Lichter middel

8. Gelet op de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd en dan met name de gronden waaruit blijkt dat eiser meerdere keren met onbekende bestemming is vertrokken en hij geen medewerking heeft verleend aan zijn vertrek via het IOM, is de minister er terecht vanuit gegaan dat eiser niet uit eigen beweging gevolg zal geven aan de op hem rustende vertrekplicht. Zoals hierboven genoemd is de rechtbank van oordeel dat de gronden de maatregel kunnen dragen en dat hiermee het onderduikrisico vaststaat.

De rechtbank is van oordeel dat de minister de medische omstandigheden van eiser voldoende heeft betrokken bij de oplegging van de maatregel van bewaring. De rechtbank stelt voorop dat eiser geen documenten heeft overgelegd ter onderbouwing van zijn klachten. De minister heeft er terecht op gewezen dat medische behandeling in het detentiecentrum beschikbaar is, die gelijkwaardig is met de gezondheidszorg in de vrije maatschappij. Van persoonlijke omstandigheden die de maatregel onevenredig maken voor eiser is niet gebleken.

Voortvarendheid

9. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling[_7c8716be-d723-4d26-b72d-e08da7a71212] volgt dat de minister bij een bewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, van de Vw niet gehouden is voortvarend handelingen ter voorbereiding van de uitzetting te verrichten die daadwerkelijk kunnen bijdragen aan de bespoediging van de feitelijke uitzetting. De handelingen die de minister wel moet verrichten zien op de afhandeling van de asielaanvraag. De minister heeft ter zitting medegedeeld dat op 5 augustus 2026 een asielgehoor heeft plaatsgevonden, dat eiser tot 10 augustus 2026 de tijd heeft voor het indienen van correcties en aanvullingen en dat op 12 of 13 augustus 2026 een asielbesluit zal worden genomen. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding voor het oordeel dat de minister in onderhavige procedure onvoldoende voortvarend werkt aan de asielaanvraag van eiser.

Zicht op uitzetting

10. Tot slot stelt de rechtbank vast dat de Afdeling in de uitspraak van 6 juni 2016[_f4b8dc43-00f9-4e17-bb2a-aa1fd8a8eca4] heeft overwogen dat zicht op uitzetting geen voorwaarde is voor bewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, van de Vw.

11. De rechtbank ziet ook ambtshalve geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel onrechtmatig is.[_be630a37-160d-4765-b216-1139a326c08d]

Conclusie en gevolgen

12. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

13. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

• verklaart het beroep ongegrond;
• wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. N.M. van Waterschoot, rechter, in aanwezigheid van R. de Boer, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.