Rechtbank Den Haag, 11 augustus 2026

Eiseres heeft op 23 juli 2022 een asielaanvraag ingediend. Verweerder heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 15 november 2024 ongegrond verklaard.

Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

De rechtbank heeft het beroep op 20 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben eiseres, de gemachtigde van eiseres, E. Battaoglu als tolk in de Turkse taal en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.

Verweerder heeft alle elementen geloofwaardig geacht. De problemen zijn echter niet zwaarwegend genoeg om over te gaan tot de verlening van een verblijfsvergunning.

De rechtbank stelt vast dat tussen partijen niet in geschil is dat eiseres als aleviet discriminatie ondervindt in Turkije. Discriminatie kan leiden tot het verlenen van asiel, maar de lat daarvoor ligt echter wel hoog. De discriminatie moet zo ernstig zijn dat het niet (meer) mogelijk is om op maatschappelijk en sociaal gebied te functioneren. De rechtbank is van oordeel dat een dergelijke situatie zich in het geval van eiseres niet voordoet. Eiseres heeft geen eigen ervaringen en problemen aangedragen waaruit blijkt dat zij slechts op marginale wijze op maatschappelijk en sociaal gebied heeft kunnen functioneren. Daarnaast gaan de artikelen waar eiseres naar verwijst over de algemene situatie voor alevieten in Turkije, waarmee eiseres niet concreet en geïndividualiseerd heeft dat zij problemen hebben ondervonden vanwege het zijn van een aleviet. De verwijzing van eiseres naar het Ambtsbericht van augustus 2023 leidt ook niet tot een ander oordeel. Er wordt namelijk niets gezegd over de discriminatie van alevieten in Turkije. Uit het Algemeen Ambtsbericht Turkije van 2025 lijkt te volgen dat alevieten in toenemende mate erkenning en bescherming genieten.[_6f1c94b9-8eac-4705-95ad-41a4ca71eeeb] De situatie van alevieten in Turkije lijkt dus na het vertrek van eiseres niet te zijn verslechterd.

Met betrekking tot de situatie voor lhbti’ers in Turkije stelt de rechtbank vast dat de situatie voor de lhbti-gemeenschap slecht is en dat lhbti-rechten onder druk staan.[_3d2d9285-2a5b-443d-917f-21f3e18618db] Uit het beleid van verweerder volgt dat verweerder aanneemt dat het voor lhbti’ers niet mogelijk is bescherming te verkrijgen van de autoriteiten of internationale organisaties, tenzij sprake is van concrete en individualiseerbare aanknopingspunten op basis waarvan kan worden aangenomen dat het verkrijgen van bescherming wel mogelijk is. Dat het sociale klimaat voor lhbti’ers slecht is blijkt onder andere uit negatieve uitspraken van de overheid, maatschappelijke afkeer, het verbod op films over de lhbti-gemeenschap en harde optredens tegen lhbti-rechten organisaties. Homoseksualiteit is in Turkije echter niet strafbaar en de lhbti-gemeenschap is weerbaar, zichtbaar en georganiseerd, vooral in steden als Istanbul en Ankara. Daarnaast zetten delen van het maatschappelijk middenveld (zoals belangenorganisaties, de advocatenorde en sommige oppositiepartijen) zich in voor de rechten van lhbti’ers. Met betrekking tot de vermeende wetsvoorstellen overweegt de rechtbank dat de positie van lhbti’ers in Turkije verder zouden kunnen verslechteren als deze daadwerkelijk worden ingevoerd. Het gaat hier echter om conceptwetsvoorstellen waarvan de precieze inhoud nog onbekend is, die nog niet door het Turkse parlement zijn aangenomen en waarvan onzeker is of deze zullen worden aangenomen. Deze wetsvoorstellen mogen daarom beschouwd worden als een onzekere toekomstige gebeurtenis die niet op dit moment als zodanig ernstige verslechtering van de algemene situatie voor lhbti’ers moet worden beschouwd dat sprake is van een gegronde vrees voor vervolging.

Hoewel uit het voorgaande blijkt dat de situatie voor de lhbti-gemeenschap in Turkije erg zorgelijk is, betekent dit niet dat iemand afkomstig uit de lhbti-gemeenschap uit Turkije automatisch in aanmerking dient te komen voor bescherming. Verweerder moet daarom aan de hand van de individuele feiten en omstandigheden beoordelen of iemand vanwege zijn seksuele geaardheid een zodanig risico loopt. De rechtbank oordeelt dat dit in de situatie van eiseres niet het geval is; verweerder is op goede gronden tot de conclusie gekomen dat de individuele omstandigheden van eiseres niet laten zien dat eiseres vanwege haar seksuele geaardheid een gegronde vrees heeft voor vervolging of een reëel risico loopt op ernstige schade en daarom bescherming nodig heeft. Eiseres heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat zij bij terugkeer zal worden uitgesloten van de arbeidsmarkt, gezondheidszorg, huisvesting, of dat zij zal worden blootgesteld aan extreem geweld vanuit de samenleving. Evenmin heeft eiseres onderbouwd dat zij geen steun zou kunnen krijgen van het maatschappelijk middenveld.