Rechtbank Den Haag, 29 juli 2026

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

De minister heeft met het bestreden besluit van 5 juli 2026 deze aanvraag in de versnelde asielprocedure afgewezen als kennelijk ongegrond.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep op 23 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van de minister deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde hebben zich afgemeld voor de zitting.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister met de gemaakte geloofwaardigheidsbeoordeling op grond van Werkinstructie 2024/6 in de zaak van eiser niet in strijd met het Unierecht gehandeld. De minister heeft bekeken of eiser zijn asielrelaas heeft onderbouwd met documenten en heeft vervolgens getoetst aan de cumulatieve voorwaarden uit artikel 4, vijfde lid, van de Kwalificatieverordening.[_b4f2ba32-22b2-4347-8d8d-b3ed00592492] De minister heeft zich in dit geval op het standpunt gesteld dat eiser zijn identiteit en zijn asielmotieven niet met documenten heeft onderbouwd. Vervolgens heeft de minister aan de hand van eisers verklaringen – zowel over het ontbreken van deze documenten als over zijn asielmotieven – beoordeeld of de asielmotieven (alsnog) geloofwaardig zijn. Hiermee heeft de minister een integrale geloofwaardigheidsbeoordeling gemaakt. Deze beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank stelt vast dat niet in geschil is dat eiser in deze procedure zijn originele paspoort niet heeft overgelegd. De omstandigheid dat eiser eerder, in reguliere procedures, zijn paspoort heeft overgelegd en dat er dus al kopieën van zijn paspoort in zijn dossier zitten, maakt dit niet anders. Dit wijst er immers des te meer op dat eiser in het bezit is van een origineel paspoort. Eiser verzoekt om internationale bescherming en in dat kader mag ook van hem verlangd worden dat hij zijn paspoort overlegd. Eiser heeft bovendien in zijn gehoor van 1 juli 2026 verklaard dat zijn originele paspoort bij zijn broer thuis ligt en dat zijn broer “gisteren of vandaag” weer in Nederland zou zijn. In beroep heeft eiser gesteld dat zijn broer langer in Turkije was, waardoor voor hem geen mogelijkheid bestond om zijn originele paspoort voorafgaand aan het bestreden besluit van 5 juli 2026 te overleggen. De minister heeft zich met juistheid op het standpunt gesteld dat eiser hiermee geen goede verklaring heeft gegeven voor het niet overleggen van zijn originele paspoort. De rechtbank is hierom van oordeel dat de minister terecht eisers identiteit ongeloofwaardig heeft gevonden. De beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank overweegt dat eiser in zijn gehoor heeft verklaard dat hij in de wijk een keer is geslagen door de idealisten, ofwel de extreemrechtse groepering, omdat hij Koerd is en dat hij verder vooral verbaal gediscrimineerd en vernederd werd. Eiser heeft echter verder verklaard dat hij op deze mishandeling na geen problemen met deze groep heeft gehad. De minister heeft de nationaliteit en herkomst, waaronder eisers Koerdische etniciteit, geloofwaardig geacht. De ondervonden problemen, waaronder de mishandeling en de discriminatie, vanwege deze etniciteit heeft de minister vervolgens getoetst in het kader van de zwaarwegendheid van zijn vrees. Anders dan eiser stelt, heeft de minister zijn verklaringen op dit punt dus wel beoordeeld. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister de asielmotieven van eiser niet onvolledig heeft vastgesteld en beoordeeld.

De rechtbank overweegt dat de minister aan eiser terecht heeft tegengeworpen dat hij geen documenten heeft die zijn asielmotief onderbouwen. Eiser heeft verklaard dat hij het wachtwoord van zijn E-devlet is vergeten. Dit is geen goede verklaring waarom hij geen documenten kan overleggen en komt voor rekening en risico van eiser. De minister heeft zich verder terecht op het standpunt gesteld dat eisers verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. Eiser heeft immers verklaard niet te weten waar hij precies van wordt beschuldigd en vervolgd en wat de status van de rechtszaak is. Dat eiser op dit punt gedetailleerd en aannemelijk verklaard heeft, volgt de rechtbank daarom niet. Ook heeft de minister aan eiser met juistheid tegengeworpen dat wat eiser heeft verklaard in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. Eiser bevond zich inmiddels al een aantal jaar in Nederland voordat hij asiel heeft aangevraagd en heeft hiervoor geen goede verklaring. Dat eiser onbekend was met de asielprocedure, zoals hij stelt, heeft de minister onvoldoende mogen vinden. In dit verband kan er niet aan worden voorbij gegaan dat eiser kennelijk eerst de noodzaak tot het doen van een asielaanvraag heeft gezien op het moment dat hij in Nederland strafrechtelijk werd vervolgd vanwege een delict. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister het relaas van eiser dat de Turkse autoriteiten onterecht een rechtszaak tegen hem aanhangig hebben gemaakt, ongeloofwaardig heeft mogen vinden. De beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank overweegt als volgt. De minister heeft aan eiser terecht tegengeworpen dat hij dit asielmotief niet met documenten heeft onderbouwd en hier ook geen goede verklaring voor heeft. Eiser heeft in zijn gehoor namelijk verklaard dat als hij in zijn oude Facebookaccount kan, hij kan aantonen dat hij is bedreigd via social media en dat hij gaat proberen dit te vinden. De enkele verklaring dat eiser in bewaring zit en daarom lastig documenten kan verzamelen, is onvoldoende omdat dit niet afdoet aan de mogelijkheden die eiser heeft gehad om op zijn minst screenshots van documenten of van de via social media ontvangen bedreigingen op zijn eigen telefoon te maken. De minister heeft verder aan eiser op goede gronden tegengeworpen dat hij vaag heeft verklaard over de aanleiding van de gestelde bloedwraak, waaronder de moord op zijn vader en dat zijn actuele vrees slechts is gebaseerd op vermoedens. Eiser heeft ook in beroep weliswaar gesteld dat er veel slachtoffers zijn in beide families maar heeft nagelaten dit te onderbouwen. Verder heeft de minister aan eiser mogen tegenwerpen dat hij in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. Hiervoor verwijst de rechtbank terug naar wat zij heeft overwogen in rechtsoverweging 8.1. De rechtbank is hierom van oordeel dat de minister de problemen naar aanleiding van de bloedwraak ongeloofwaardig heeft mogen vinden. De beroepsgrond slaagt niet.

Eiser verblijft volgens zijn eigen verklaringen in elk geval sinds 2023 in Nederland en heeft eerder, in 2023 en 2024, driemaal om een regulier verblijfsrecht verzocht in verband met het zijn van gezinslid (partner) van een Unieburger. Vervolgens heeft hij pas op 21 juni 2026 een asielaanvraag ingediend. De rechtbank is van oordeel dat de minister de aanvraag van eiser hierom heeft mogen afwijzen als kennelijk ongegrond omdat hij zonder goede reden niet zo spoedig mogelijk een asielaanvraag heeft ingediend.[_ce1abc83-dbcc-473f-8575-ec26d66b2919] De enkele stelling dat hij niet bekend was met de mogelijkheid van een asielprocedure, is onvoldoende voor een ander oordeel.

Omdat de minister de aanvraag al hierom heeft mogen afwijzen als kennelijk ongegrond, behoeft de beroepsgrond met betrekking tot Turkije als veilig land van herkomst geen bespreking meer.

De rechtbank stelt vast dat eiser in zijn gehoor heeft verklaard alleenstaand te zijn. Verder heeft hij verklaard wel wat familie in Nederland te hebben, zoals zijn broer, maar dat hij niet zoveel contact met hen heeft. Op de vraag of er bijzondere persoonlijke omstandigheden zijn om hem geen inreisverbod te geven, heeft eiser geantwoord dat hij wel gewend is geraakt aan Nederland en dat het best mogelijk is dat hij hier weer heen komt, voor iets officieels zoals werk. In de correcties en aanvullingen en in de gronden van beroep heeft eiser gesteld dat hij een duurzame en exclusieve relatie heeft en dat hij intensief en frequent contact heeft met zijn broer in Nederland.

De rechtbank is van oordeel dat de minister niet heeft hoeven afzien van het opleggen van een inreisverbod. Daarbij heeft de minister van belang mogen vinden dat eisers verklaringen in het gehoor sterk afwijken van de correcties en aanvullingen en dat de gestelde relatie met zijn vriendin, het contact met zijn broer en zijn privéleven in Nederland in zijn geheel niet zijn onderbouwd. De beroepsgrond slaagt niet.