Rechtbank Den Haag, 27 mei 2026

Verzoeksters hebben een verzoekschrift, met bijlagen, ingediend strekkende tot faillietverklaring van verweerster.

De uitspraak is bepaald op vandaag.

Verzoeksters stellen dat zij allebei een separate en opeisbare vordering hebben op verweerster. [verzoekster 1] stelt dat zij uit hoofde van een geldlening een vordering heeft op verweerster van € 205.504,19,- en [verzoekster 2] stelt dat zij een tweetal vorderingen heeft op verweerster, te weten een vordering van € 152.594,79 uit hoofde van een geldlening en een vordering van € 472.727,- uit hoofde van een huurachterstand. Verzoeksters hebben verder gesteld dat verweerster meer schulden onbetaald laat, waaronder aan [bedrijfsnaam], en dat zij dus verkeert in een toestand dat zij heeft opgehouden te betalen.

Verweerster heeft gemotiveerd verweer gevoerd en verzoekt de rechtbank het faillissementsverzoek af te wijzen. Verweerster is indertijd met [verzoekster 1] een huurovereenkomst aangegaan voor het exploiteren van een houtskoolgrillrestaurant. Op initiatief van verzoeksters is later een allonge aan de huurovereenkomst gehecht waarbij [verzoekster 2] in plaats van [verzoekster 1] als verhuurder is gaan fungeren. [verzoekster 2] heeft verweerster vervolgens in een kort geding procedure betrokken vanwege achterstallige huurbetalingen. In het daaropvolgende vonnis van de voorzieningenrechter van 5 maart 2026 zijn de vorderingen van [verzoekster 2] afgewezen, omdat zij de afzuigcapaciteit, die noodzakelijk is voor de exploitatie van het houtskoolgrillrestaurant en die door de verhuurder moest worden aangelegd, nog niet had aangelegd. Daarmee heeft [verzoekster 2] niet voldaan aan haar verplichting als verhuurder, waardoor het restaurant nog niet open kon (wat bovendien tot aanzienlijke schade voor verweerster heeft geleid) en verweerster aldus nog niet kon worden gehouden tot het betalen van de huurpenningen. Er is immers sprake van schuldeisersverzuim. De verschuldigdheid van de hoofdvordering uit hoofde van een huurachterstand wordt daarom door verweerster betwist. De gestelde hoofdvorderingen uit hoofde van geldleningen worden eveneens door verweerster betwist, nu deze vorderingen in de kern ook zien op (voormalige) huurvorderingen.

De rechtbank is, gelet op het bepaalde in artikel 3, eerste lid, Verordening 2015/848 van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie (herschikking IVO), bevoegd deze insolventieprocedure als hoofdprocedure te openen nu het centrum van voornaamste belangen van verweerster in Nederland ligt.

Een faillissement kan op verzoek worden uitgesproken wanneer van een vorderingsrecht van een verzoeker summierlijk is gebleken en summierlijk is gebleken dat de schuldenaar verkeert in de toestand dat hij heeft opgehouden te betalen (de faillissementstoestand). Van summierlijk blijken is sprake indien het bestaan van de vordering na een kort en eenvoudig onderzoek aannemelijk is.

In dit geval wordt aan bovenstaand criterium niet voldaan. Verweerster heeft de verschuldigdheid van de gestelde vorderingen ter zitting gemotiveerd betwist en haar standpunt uitgebreid onderbouwd. Dit verweer vergt een nadere, inhoudelijke beoordeling met ruimte voor eventuele bewijsvoering waarvoor in de faillissementsprocedure, gelet op haar summiere karakter, geen plaats is. In wezen bleek dit ook al uit het kort geding vonnis van 5 maart 2026. Indien verzoeksters hun vorderingen willen incasseren zullen zij een bodemprocedure moeten starten.

Hetgeen partijen verder nog naar voren hebben gebracht over het bestaan van pluraliteit van schuldeisers en over het bestaan van de toestand van te hebben opgehouden te betalen, behoeft bij deze stand van zaken geen bespreking meer.

De rechtbank zal het verzoek tot faillietverklaring daarom afwijzen.

Verweerster heeft verzocht verzoeksters te veroordelen in de kosten van de procedure. De rechtbank zal hiertoe overgaan, omdat verzoeksters in het ongelijk zijn gesteld.