Rechtbank Den Haag, 6 oktober 2023

Met het terugkeerbesluit van 4 februari 2023 (bestreden besluit) heeft verweerder eiser verplicht om binnen een termijn van 28 dagen naar Senegal te vertrekken.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 11 augustus 2023 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en zijn partner mevrouw [naam], de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder.

In de eerste plaats oordeelt de rechtbank dat de rechtmatigheid van een terugkeerbesluit - op grond van vaste rechtspraak[_61db8768-5d04-48f2-8803-265f7b6e2c04] - beoordeeld dient te worden naar de feiten die op het moment van het opleggen van het terugkeerbesluit bij verweerder bekend waren of redelijkerwijs bekend behoorden te zijn.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich op goede gronden op het standpunt gesteld dat niet is gebleken dat eiser ten tijde van het opleggen van het terugkeerbesluit rechtmatig verblijf had in Nederland. Eiser heeft bij het gehoor over het terugkeerbesluit namelijk geen document overgelegd die zijn verblijfsrecht binnen de Europese Unie aantoont. Dat eiser in beroep een stuk heeft overgelegd waaruit zou blijken dat hij een aanvraag voor een verblijfsvergunning in Portugal heeft lopen, maakt dit oordeel niet anders. Deze omstandigheid heeft verweerder namelijk niet bij het opleggen van het terugkeerbesluit kunnen betrekken. Daarnaast betreft dit een onvertaald stuk, zodat niet kan worden vastgesteld of uit dit document blijkt dat eiser een aanvraag heeft lopen en daarmee verblijfsrecht in Portugal heeft. De aanvraag voor een verblijfsvergunning regulier die eiser in Nederland heeft lopen, kan dit oordeel ook niet anders maken, nu deze aanvraag pas na het opleggen van het terugkeerbesluit, namelijk op 14 februari 2023, is ingediend. Verweerder heeft dan ook mogen concluderen dat er op het moment van het gehoor geen aanleiding bestond om het verblijfsrecht van eiser nader te onderzoeken en dat niet van het opleggen van een terugkeerbesluit hoefde te worden afgezien.

Uit vaste rechtspraak[_34d1582f-93c2-4731-93ef-68863c730f16] van de hoogste bestuursrechter volgt dat bij het opleggen van een terugkeerbesluit niet wordt toegekomen aan de vraag of het terugkeerbesluit in strijd is met artikel 8 van het EVRM. Het beroep op het zogenaamde Cannabis-arrest[_920a1f32-0e38-424f-bb42-013e0640558b] maakt dit oordeel niet anders, vanwege het enkele feit dat niet eiser zelf, maar zijn partner aan psychische klachten lijdt. Verweerder heeft zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat - indien eiser voor een verblijfsrecht op grond van artikel 8 van het EVRM in aanmerking meent te komen - hij een daartoe strekkende aanvraag kan doen. Inmiddels heeft eiser ook een dergelijke aanvraag gedaan.

Voor zover eiser verder stelt dat verweerder op grond van artikel 5 van de Terugkeerrichtlijn[_f3aed112-f2d5-4abc-adc9-42c1876a850e] onvoldoende rekening heeft gehouden met het familieleven van eiser, is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich voldoende heeft ingespannen om de persoonlijke omstandigheden van eiser uit te vragen. Verweerder heeft de bij het gehoor aangevoerde omstandigheden ook in zijn besluitvorming betrokken, nu verweerder vanwege het familieleven van eiser heeft afgezien van het opleggen van een inreisverbod en aan eiser een vertrektermijn van 28 dagen heeft gegund. Gelet op het voorgaande heeft verweerder ook niet meer gevolgen hoeven verbinden aan het familieleven van eiser.