Rechtbank Amsterdam, 10 juli 2026

De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder:

De minderjarigen zijn, gelet op hun leeftijd, in de gelegenheid gesteld hun mening kenbaar te maken. [minderjarige 1] heeft hier gebruik van gemaakt. De rechter heeft tijdens de mondelinge behandeling het gesprek met [minderjarige 1] samengevat, zodat partijen daarop hebben kunnen reageren.

Partijen hebben een affectieve relatie gehad, uit welke relatie de thans minderjarige kinderen zijn geboren:

Partijen oefenen gezamenlijk het ouderlijk gezag uit over [minderjarige 1] en [minderjarige 2].

Bij beschikking van 3 april 2013 van de rechtbank Rotterdam is bepaald dat de man met ingang van 1 oktober 2012 € 534,- per kind per maand, en met ingang van 6 februari 2013 € 215,- per kind per maand aan kinderalimentatie aan de vrouw dient te betalen.

Op grond van de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 30 september 2015 hebben [minderjarige 1] en [minderjarige 2] met ingang van 21 oktober 2015 hun hoofdverblijf bij de vrouw en verblijven zij per vier weken drie weekeinden bij de man van vrijdag uit school tot maandag naar school. Daarnaast verblijven de zij de helft van alle vakanties en feestdagen bij de man, door partijen in onderling overleg af te stemmen.

Bij beschikking van 2 november 2016 van deze rechtbank zijn de verzoeken van partijen tot wijziging van de beschikking van 3 april 2013 van de rechtbank Rotterdam afgewezen. Het verzoek tot wijziging van de zorgregeling is aangehouden.

Bij beschikking van 2 mei 2018 van deze rechtbank is de beschikking van 2 november 2016 gewijzigd en bepaald dat de man met ingang van 14 juli 2017 € 159,- per kind per maand zal betalen als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 1] en [minderjarige 2], bij vooruitbetaling te voldoen aan de vrouw.

De man is gehuwd met [naam]. Uit dit huwelijk zijn geboren:

De vrouw heeft een affectieve relatie.

Op de stellingen van partijen wordt hierna nader ingegaan.

De rechtbank beslist dat de man per 1 januari 2021 een bedrag van € 212,- per kind per maand aan kinderalimentatie aan de vrouw moet betalen. Vanaf 1 september 2022 dient de man een bedrag van € 109,- per kind per maand aan kinderalimentatie aan de vrouw te betalen. De rechtbank legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt. De berekeningen die de rechtbank heeft gemaakt, zijn als bijlagen aan deze beschikking toegevoegd. Bij de berekeningen rondt de rechtbank af op hele euro’s.

De rechtbank kan de kinderalimentatie opnieuw berekenen als de omstandigheden zijn gewijzigd. Daarvan is hier wel sprake, want de man en zijn partner hebben in [geboortedatum 6] 2021 een vijfde kind gekregen. Daarnaast heeft de vrouw per september 2022 een hoger inkomen. Tussen partijen is niet in geschil dat deze momenten als relevante wijzigingen gelden.

Voordat de rechtbank opnieuw kan gaan rekenen, moet zij weten welke gegevens en belastingtarieven zij moet gebruiken bij die berekening. Daarom moet de rechtbank eerst beslissen vanaf welk moment de nieuwe kinderalimentatie gaat gelden.

De wet geeft de rechtbank grote vrijheid bij het vaststellen van de ingangsdatum van de alimentatieverplichting of wijziging van de alimentatie. Nu er twee wijzigingsmomenten zijn geweest, zal de rechtbank met twee periodes rekenen, te weten de periode van 1 januari 2021 tot 1 september 2022 en de periode vanaf 1 september 2022 tot heden.

De man stelt dat voor de berekening van de behoefte van de kinderen een lijn getrokken moet worden. Primair stelt de man dat de bij beschikking van 2 mei 2018 vastgestelde behoefte geïndexeerd dient te worden. Dit geldt dan ook voor de behoefte van de kinderen met zijn nieuwe partner. Subsidiair stelt de man dat de kosten van de kinderen via de Behoeftetabel berekend dient te worden. Ook dit zou dan moeten gelden voor de kinderen met zijn nieuwe partner.

De vrouw voert primair aan dat de bij beschikking van 2 mei 2018 vastgestelde behoefte geïndexeerd dient te worden ten aanzien van [minderjarige 1] en [minderjarige 2]. Subsidiair voert de vrouw aan dat volgens de Behoeftetabel gerekend kan worden, maar daarbij dient de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] wel los worden berekend van de andere kinderen. [minderjarige 1] en [minderjarige 2] maken namelijk geen deel uit van de financiën van het gezin van de man en zijn partner.

De rechtbank zal de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] enerzijds en de behoefte van de kinderen van de man en zijn partner anderzijds berekenen. Er is geen reden om [minderjarige 1] en [minderjarige 2] mee te rekenen in de behoefteberekening aan de zijde van de man en zijn partner. [minderjarige 1] en [minderjarige 2] komen namelijk uit het gezin van de man en de vrouw. Op basis van hun financiële gegevens moet dan ook hun behoefte worden berekend.

De rechtbank zal ten aanzien van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] het primaire standpunt van partijen volgen en hun behoefte indexeren aan de hand van de beschikkingen van 2 november 2016 en 2 mei 2018. Uit deze beschikkingen volgt dat de behoefte van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] in 2012 € 610,- per kind per maand bedroeg. Geïndexeerd is dat in 2021 € 713,- per kind per maand en in 2022 € 727,- per kind per maand.

De rechtbank stelt de behoefte van de kinderen van de man en zijn partner vast op een bedrag van € 376,- per kind per maand. Zij heeft dat als volgt berekend.

Niet in geschil is tussen partijen dat het netto besteedbaar gezinsinkomen (NBGI) van de man en zijn partner in 2021 meer dan € 6.000,- of meer per maand bedroeg.

Uit de toelichting bij de Behoeftetabel 2021 volgt dat de punten voor alle kinderen bij elkaar opgeteld dienen te worden, waarbij bij meer dan vier kinderen de punten van de oudste vier kinderen meetellen. De rechtbank komt uit op 12 punten ( [minderjarige 3] 8 jaar: 2 punten, [minderjarige 4] 7 jaar: 2 punten, [minderjarige 5] 5 jaar: 4 punten, [minderjarige 6] 4 jaar: 4 punten). Uit de tabel volgen dan de totale kosten van de kinderen in 2021, te weten € 1.885,- in totaal per maand, te weten € 376,- per kind per maand. Geïndexeerd naar 2022 is dat € 383,- per kind per maand.

Bij de berekening van de kinderalimentatie moet vervolgens worden vastgesteld wat ieder van de ouders kan betalen. Dat wordt de ‘draagkracht’ van de ouders genoemd. Volgens de wet moeten de ouders namelijk naar draagkracht in de behoefte van het kind voorzien.

Daarvoor maakt de rechtbank gebruik van de methode die de Expertgroep Alimentatie van de Rechtspraak heeft ontwikkeld. Het netto besteedbaar inkomen (NBI) van een ouder is daarbij het uitgangspunt. Vervolgens bekijkt de rechtbank welk deel van dat inkomen kan worden gebruikt om bij te dragen in de kosten van de kinderen.

Bij een NBI dat hoger is dan € 1.700,- per maand in 2021 maakt de rechtbank gebruik van de zogenoemde ‘draagkrachtformule’. In die formule wordt uitgegaan van een woonbudget van 30% van het netto besteedbaar inkomen per maand. De ouders worden geacht vanuit het woonbudget alle redelijke lasten voor een woning passend bij hun inkomen te kunnen voldoen. Daarnaast wordt rekening gehouden met een vast bedrag aan lasten, dat ieder jaar wordt bijgesteld. In 2021 is dat een bedrag van € 1.000,- per maand. Deze twee posten vormen samen het ‘draagkrachtloos inkomen’. Na aftrek van die posten van het netto besteedbaar inkomen blijft dan de ‘draagkrachtruimte’ over. Daarvan is 70% beschikbaar voor kinderalimentatie. De berekening van de draagkracht ziet er dan als volgt uit: 70% [NBI – (0,3 x NBI + 1.000)].

Bij een netto besteedbaar inkomen (NBI) dat hoger is dan € 1.720,- per maand in 2022 maakt de rechtbank ook gebruik van de zogenoemde ‘draagkrachtformule’. In die formule wordt uitgegaan van een woonbudget van 30% van het netto besteedbaar inkomen per maand. De ouders worden geacht vanuit het woonbudget alle redelijke lasten voor een woning passend bij hun inkomen te kunnen voldoen. Daarnaast wordt rekening gehouden met een vast bedrag aan lasten, dat ieder jaar wordt bijgesteld. In 2021 is dat een bedrag van € 1.020,- per maand. Deze twee posten vormen samen het ‘draagkrachtloos inkomen’. Na aftrek van die posten van het netto besteedbaar inkomen blijft dan de ‘draagkrachtruimte’ over. Daarvan is 70% beschikbaar voor kinderalimentatie. De berekening van de draagkracht ziet er dan als volgt uit: 70% [NBI – (0,3 x NBI + 1.020)].

Nu de rechtbank twee wijzigingsperiodes aanhoudt, te weten het moment dat [minderjarige 7] is geboren in [geboortedatum 6] 2021 en de salarisverhoging van de vrouw per september 2022, wordt hieronder per periode de draagkracht van partijen uitgewerkt.

De man stelt dat hij zijn salarisspecificaties heeft overgelegd en daaruit volgt dat hij een bruto jaarsalaris van € 130.619,- inclusief vakantiegeld ontvangt. Daarnaast stelt de man dat zijn huurinkomsten van de tweede woning nog steeds € 88,- per maand bedragen, zoals ook is vastgesteld in de beschikking van 2 mei 2018. Bovendien moet volgens hem rekening te worden gehouden met de extra verblijfsoverstijgende kosten die hij heeft voldaan, waaronder kleding en hockeyspullen. In 2021 kwam dit op € 1.443,- per kind per jaar uit en in 2022 op € 1.626,- per kind per jaar uit. Dit dient in mindering op zijn draagkracht te komen, aldus de man.

De vrouw voert aan dat met de jaaropgaven van de man gerekend dient te worden. Daarnaast acht de vrouw het redelijk dat jaarlijks met € 10.000,- aan netto huuropbrengsten wordt gerekend. Dat de man er per 2023 zelf voor heeft gekozen om zijn hypotheek te verhogen, kan niet ten koste gaan van een kinderalimentatieverplichting. Ook betwist de vrouw dat de lasten van de huurwoning in mindering moeten worden gebracht van de huurinkomsten, en dat rekening moet worden gehouden met verblijfsoverstijgende kosten voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2] aan de zijde van de man. De vrouw was verantwoordelijk voor de verblijfsoverstijgende kosten en zij heeft die ook allemaal voldaan. Dat de man er zelf voor heeft gekozen om hen (extra) kleding te geven, komt voor zijn eigen rekening en risico.

De draagkracht van de man berekent de rechtbank op € 2.559,- per maand. De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Voor het inkomen gaat de rechtbank uit van de jaaropgaven over 2021 en 2022, waarop een belastbaar loon van € 151.301,- respectievelijk € 122.965,- is vermeld. De onderhavige periode loopt tot september 2022 zodat de rechtbank het gemiddelde inkomen over deze periode als volgt heeft berekend: jaarinkomen 2021 + jaarinkomen tot september 2022 / 21 maanden x 12 maanden = € 139.157,- gemiddeld bruto jaarloon.

Verder wordt rekening gehouden met € 88,- per maand aan netto huurinkomsten. Hoewel de vrouw heeft aangevoerd dat de aflossingen die de man doet voor deze tweede woning niet in mindering strekken op zijn draagkracht, volgt de rechtbank dit standpunt niet. Weliswaar stelt de vrouw terecht dat deze aflossingen als sparen dienen te worden aangemerkt, maar dat doet niets af aan het feit dat de man deze gelden niet beschikbaar heeft omdat hij verplicht is om deze aflossingen te verrichten. In het licht daarvan heeft de man onvoldoende betwist gesteld dat de huurinkomsten nog steeds € 88,- netto per maand bedragen, zodat de rechtbank dan ook met dit bedrag rekening zal houden.

De rechtbank brengt de verblijfsoverstijgende kosten die de man stelt niet in mindering op zijn draagkracht. Dat de man (extra) kleding of hockeyspullen heeft gekocht, is zijn eigen keuze geweest. Het is de vrouw die de verblijfsoverstijgende kosten voor de kinderen dient te voldoen, en het lag daarom op de weg van de man om de vrouw daarvoor voorafgaand aan de uitgaven te benaderen en te overleggen of dit financieel haalbaar was. Nu niet is gebleken dat de man dit heeft gedaan, dienen de kosten voor zijn rekening te blijven.

Het NBI is dan € 6.652,- per maand. Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2021 heeft de man een draagkracht van € 2.559,- per maand. De man is onderhoudsplichtig voor [minderjarige 1], [minderjarige 2] en de (ten tijde van deze periode) vijf kinderen die hij samen met zijn partner heeft. De draagkracht van de man zal naar rato van de behoefte van zijn zeven kinderen worden verdeeld. De totale behoefte van alle zeven kinderen is € 3.306,-. Dit betekent dat ([1.426 / 3.306] x 100% =) 43% van de draagkracht van de man beschikbaar is voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2], inhoudende een bedrag van € 552,- per kind per maand. Na vergelijking met de partner van de man en correctie is de draagkracht van de man ten aanzien van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] € 1.132,-, te weten € 566,- per kind per maand.

De man stelt dat zijn partner inkomsten als ZZP’er genereert. Volgens de man heeft zij een gemiddeld inkomen uit onderneming van € 23.165,- per jaar.

De vrouw voert aan dat met de werkelijke inkomsten van de partner van de man gerekend dient te worden.

De draagkracht van de partner van de man berekent de rechtbank op € 461,- per maand. De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Het NBI is dan € 2.370,- per maand. Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2021 heeft de partner van de man een draagkracht van € 461,- per maand.

De man stelt dat aan de zijde van de vrouw uitgegaan dient te worden van haar verdiencapaciteit. De man betwist dat de vrouw geen 38 uur per week zou kunnen werken omdat zij mantelzorger is en de zorg voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2] draagt. De vrouw heeft onvoldoende aangetoond dat zij mantelzorger is. Daarnaast zijn [minderjarige 1] en [minderjarige 2] inmiddels pubers. Zij zijn heel zelfstandig, het gaat goed op school en zij hebben geen extra hulp nodig bij schoolwerk. Bovendien genereert de vrouw geld uit het bedrijf van haar partner. Daaruit heeft zij dividend ontvangen. De man stelt dat zij dit dividend heeft ontvangen als uitkering voor de werkzaamheden die zij heeft verricht binnen dat bedrijf.

De draagkracht van de vrouw berekent de rechtbank op € 615,- per maand. De rechtbank legt hierna uit hoe zij aan dat bedrag is gekomen.

Voor het inkomen gaat de rechtbank uit van het fiscaal rapport 2021 en 2022, waarop respectievelijk een bruto jaarloon van € 20.721,- en € 34.032,- is vermeld. De onderhavige periode loopt tot september 2022 zodat de rechtbank het gemiddelde inkomen over deze periode als volgt heeft berekend: jaarinkomen 2021 + jaarinkomen tot september 2022 / 21 maanden x 12 maanden = € 31.287,- gemiddeld jaarloon. Daarnaast houdt de rechtbank rekening met de winst uit onderneming, welke in 2021 € 3.884,- en in 2022 een negatief resultaat van € 1.569,- bedroeg. Over onderhavige periode komt dat dan uit op een gemiddelde van € 1.323,- per jaar. Ook houdt de rechtbank rekening met resultaat uit overige werkzaamheden welke in 2021 neerkwam op € 649,-. Gemiddeld komt dit bedrag dan uit op € 371,- per jaar. Verder wordt rekening gehouden met een kindgebonden budget, de algemene heffingskorting en de arbeidskorting voor werkenden.

Het NBI is dan € 2.685,- per maand. Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2021 heeft de vrouw een draagkracht van € 615,- per maand.

De standpunten van partijen ten aanzien van de draagkracht zijn gelijk aan de voorgaande periode, althans dan met betrekking tot onderhavige periode, zodat hier enkel de beoordeling van de rechtbank is uitgewerkt.

Voor het inkomen gaat de rechtbank uit van de Aangifte Inkomstenbelasting 2022, waarop een belastbaar loon van € 122.965,- is vermeld. Verder wordt ook in deze periode rekening gehouden met € 88,- per maand aan netto huurinkomsten. Het NBI is dan € 5.982,- per maand.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2022 heeft de man een draagkracht van € 2.217,- per maand. De man is onderhoudsplichtig voor [minderjarige 1], [minderjarige 2] en de (ten tijde van deze periode) vijf kinderen die hij samen met zijn partner heeft. De draagkracht van de man zal naar rato van de behoefte van zijn zeven kinderen worden verdeeld. De totale behoefte van alle zeven kinderen is € 3.369,-. Dit betekent dat ([1.454 / 3.369] x 100% =) 43% van de draagkracht van de man beschikbaar is voor [minderjarige 1] en [minderjarige 2], inhoudende een bedrag van € 478,- per kind per maand.

Voor het inkomen gaat de rechtbank uit van de Aangifte Inkomstenbelasting 2022, waarop een winst uit onderneming van € 19.630,- is vermeld. Verder wordt rekening gehouden met de algemene heffingskorting, de arbeidskorting voor werkenden en de inkomensafhankelijke combinatiekorting. Het NBI is dan € 1.558,- per maand.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2022 heeft de partner van de man een draagkracht van € 85,- per maand.

De rechtbank zal, anders dan in de voorgaande periode, per 1 september 2022 rekening houden met de verdiencapaciteit van de vrouw. Hoewel de vrouw heeft aangevoerd dat zij niet meer dan 28 uur kan werken, acht de rechtbank het redelijk om aan de zijde van de vrouw met ingang van die datum te rekenen met een werkweek van 32 uur. [minderjarige 1] en [minderjarige 2] zijn in deze periode namelijk alweer een stuk ouder, zelfstandiger en gaan inmiddels naar de middelbare school. Zij hebben niet meer de leeftijd waarbij zij continue zorg nodig hebben vanuit een ouder. De rechtbank rekent daarom op basis van de arbeidsovereenkomst van de vrouw, waarbij een fulltime werkweek 38 uur bedraagt met een bruto maandinkomen van € 4.699,92. Omgerekend naar 32 uur per week, komt dit uit op een verdiencapaciteit van € 3.958,- bruto per maand en 8% vakantietoeslag. Verder wordt rekening gehouden met de algemene heffingskorting, de arbeidskorting voor werkenden en een kindgebonden budget. Het NBI is dan € 3.411,- per maand.

Volgens de hiervoor vermelde draagkrachtformule geldend in 2022 heeft de vrouw een draagkracht van € 958,- per maand.

Als de ouders samen genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van hun kinderen, dan moet de rechtbank berekenen wie welk deel van de kosten voor zijn rekening moet nemen. Dat wordt de ‘draagkrachtvergelijking’ genoemd. De rechtbank zal ook hier de twee verschillende periodes van elkaar splitsen.

De ouders hebben samen een draagkracht van € 1.746,- per maand. Dit is genoeg om alle kosten van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] te betalen, want die zijn € 1.426,- per maand. Dit betekent dat de man een deel van (1.426 / 1.746 x 1.132 =) afgerond € 924,- per maand moet dragen en de vrouw een deel van (1.426 / 1.746 x 615 =) afgerond € 502,- per maand.

De ouders hebben samen een draagkracht van € 1.915,- per maand. Dit is genoeg om alle kosten van [minderjarige 1] en [minderjarige 2] te betalen, want die zijn € 1.454,- per maand. Dit betekent dat de man een deel van (1.454 / 1.915 x 956 =) afgerond € 727,- per maand moet dragen en de vrouw een deel van (1.454 / 1.915 x 958 =) afgerond € 727,- per maand.

Tussen partijen is niet in geschil dat de zorgkorting op 35% per maand moet worden vastgesteld. Dat betekent dat de man in de periode 1 januari 2021 tot 1 september 2022 een bedrag van (924 -/- 500 =) € 424,- per maand, dus € 212,- per kind per maand, moet betalen.

Per 1 september 2022 betekent dit dat de man een bedrag van (727 -/- 508 =) € 219,- per maand, dus € 109,- per kind per maand, moet betalen, welk bedrag jaarlijks per 1 januari geïndexeerd dient te worden.

De man stelt dat er geen enkele vorm van bereidwilligheid aan de zijde van de vrouw was om in te stemmen met een nihilstelling, als gevolg waarvan de man – totaal onnodig – genoodzaakt is geworden om deze procedure aanhangig te maken.

De vrouw voert aan dat de man veroordeeld dient te worden in de proceskosten. De man is vanaf eind 2011 vrijwel alle gerechtelijke procedures tegen de vrouw gestart, vaak zonder succes voor de man, terwijl de vrouw iedere keer op kosten wordt gejaagd.

De rechtbank overweegt als volgt. In familierechtzaken wordt terughoudend omgegaan met een proceskostenveroordeling, dit om te voorkomen dat de relatie tussen partijen nog verder wordt belast. Partijen moeten namelijk met elkaar door als ouders van hun kinderen. Als hoofdregel geldt dan ook dat de proceskosten worden gecompenseerd, aldus dat iedere partij zijn eigen kosten draagt. Slechts in uitzonderlijke gevallen wordt van deze hoofdregel afgeweken. De rechtbank ziet in onderhavige zaak, mede gelet op de uitkomst van de kinderalimentatieberekening, geen aanleiding om van voornoemd uitgangspunt af te wijken.

De rechtbank merkt wel op dat partijen meermaals procedures zijn gestart ter wijziging van de kinderalimentatie. [minderjarige 1] en [minderjarige 2] worden hierdoor enorm belast. Partijen beschikken over een stabiel (en tamelijk hoog) inkomen. De rechtbank wil partijen meegeven om de strijdbijl nu echt te begraven. [minderjarige 1] en [minderjarige 2] worden inmiddels bijna volwassen en worden nog steeds belast met de echtscheidingsproblematiek van partijen. Dit is niet in hun belang. Zij moeten kunnen rekenen op hun ouders, in vertrouwen hun volwassen leven kunnen starten en geen spanningen ervaren door lopende financiële procedures tussen hun ouders.

Het voorgaande leidt tot de volgende beslissing.

wijzigt de beschikking van deze rechtbank van 2 mei 2018 in die zin dat:

bepaalt dat elk der partijen de eigen proceskosten draagt;

wijst het meer of anders verzochte af;

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad.